Zwanger! Na een miskraam krijg je te horen dat je in principe wel weer meteen mag proberen om opnieuw zwanger te raken, als je dit zou willen. Heel eerlijk: ik moest er echt even niet aan denken. Wat als dit ook niet goed zou gaan? Zouden we dit wel kunnen handelen? Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Het verdriet is nog vers en zal ook niet zomaar verdwijnen. Maar al snel... dachten we toch aan onze kinderwens. En logisch op zich ook, want we hadden en hebben heel veel ruimte en liefde in onze harten voor nog een kindje. Na twee cycli besloten we dat we het wel wilden proberen. Mijn cyclus was nog niet weer betrouwbaar, dus geen idee welke timing de juiste was. De vorige keren was het vrijwel meteen 'raak', maar hier wilde ik absoluut niet vanuit gaan. Ik negeerde dan ook alle signalen om mezelf tegen onnodige blijdschap te beschermen. Deed ondertussen wel een veel te vroege zwangerschapstest die negatief was (tuurlijk), maar ging daarna gewoon door. Geen idee op welke dag ik kon testen en/of overtijd zou zijn. Op de 26e dag van mijn cyclus waren we een dag op bezoek bij de oma van Rolf en dit combineerden we met een uitstapje naar Rotterdam. In de auto kregen we het over zwangerschapstesten. Rolf had een voorgevoel dat ik zwanger was (laten we maar niet ingaan op het waarom. Iets met humeur waarschijnlijk :P). Het begon toch wel te kriebelen om meer te weten, dus kochten we vlak voordat we naar huis gingen een early zwangerschapstest, twee stuks. Ik was namelijk de volgende dag jarig en het zou wel het allertofste verjaardagscadeau zijn natuurlijk.