Maak de zin af..

Mamaplaats

Just follow me, I’ll be back w

Life

JAAAAAAAAAA ZWANGER!!!! (Na bijn

Itsme

Mavis ❤️

Millie

Zoveel mooier dan wegwerp. BamBo

Enfant

Herkenbaar?🤔

Mamaplaats

Niet opgeven

Josien

Mam

Moederschap..😅

Mamaplaats

Blog image
  • Europarcs Ijsselmeer
  • weekend weg
  • voor het hele gezin
  • gezinsvakantie
  • vakantie
  • zomervakantie
  • meivakantie

Plezier in overvloed op dít vakantiepark

De leukste familievakantie herinneringen maak je hier!

Een vakantiehuis aan het water, een geweldig binnenzwembad, toffe speelterreinen en niet te vergeten: een heerlijk zandstrand recht tegenover het vakantiepark. Wie wil dit nou niet? Je vind het allemaal, ja echt állemaal, bij EuroParcs IJsselmeer. Dit vakantiepark biedt alles wat je nodig hebt voor een onvergetelijk weekend plezier en ontspanning met de hele familie! 

Artikel lezen
0 Reacties tonen
Blog image
  • vroeggeboorte
  • vroeggeboorte in het buitenland
  • Prematuur geboren
  • 27 weken
  • kinderwens of niet

Call an ambulance now!

Godzijdank was het nacht.

Call an ambulance now!
Twee toeristen die midden in de nacht een ambulance nodig hebben in Londen. Een studente achter de balie van het hotel werd in haar nachtdienst opgeschrikt door het verzoek van mijn vriend om dit zo spoedig mogelijk te regelen. Binnen enkele minuten kwam de ambulance en werd ik door het vriendelijke ambulancepersoneel meegenomen. Godzijdank was het nacht. De dagen ervoor zagen we overdag een aantal keren ambulances worstelen om door het verkeer te komen. We zeiden nog tegen elkaar: je zou er maar in liggen! Nu was het rustig. Londen sliep. In de ambulance was de sfeer onrustig. Ik had pijn en ik voelde dat mijn lichaam hard haar best deed om iets ‘af te stoten’. Ik bleek al volop persweeën te hebben. Onderweg reden we twee ziekenhuizen voorbij om vervolgens bij het ziekenhuis terecht te komen waar ze beschikte over een NICU afdeling.
Het Chelsea and Westminister Hospital in Londen.

Artikel lezen
1 Reacties tonen
Blog image
  • opvoeden
  • Kinderwens
  • uitkering
  • Groot gezin
  • gelukkig

Afgekeurd en toch een huis vol

Maar hoe doen jullie dit dan?

Is het wel verstandig… een uitkering door ziekte en toch voor vier kinderen gaan? ‘Verstandig’ is voor elk individu anders en moet iedereen voor zichzelf inschatten. Het managen van een groot gezin vraagt veel van je multitasking vermogen, financieel inzicht en een knap staaltje ouderschap. Genoeg ouders die zich afvragen waar jij dit van doet met zo min mogelijk centen. Zelf zeg ik altijd; “Mindset is key’. Want om het nu even heel grotesk te zeggen.. liefde blijft belangrijker dan het grote geld. In je eigen kindertijd waren het ook niet de dure dingen waar jij blij van kon worden: zaken als een lekker ijsje, poppen, playmobil en je eigen ouders om je heen waren de ingrediënten voor geluk. - zo is het binnen ons gezin ook. Toch vinden veel mensen een groot gezin iets voor de welgestelde medemens. - je moet immers volgens het strenge publiek een groot huis hebben, liefst twee auto’s of een busje, elk kind moet op minstens twee sportclubs zitten en als het even kan dan ook nog minstens driemaal per jaar op vakantie. Enkel dan kunnen al je kinderen opgroeien tot een gelukkig wereldburger. Onpasselijk wordt ik ervan, ik vraag mij ook altijd af hoe hun kijk op de wereld zo krom is geworden. Wij gaan misschien wel nooit op vakantie, maar ik heb hier vier enorm gelukkige kinderen in huis. Fabeltje denk je? Ik neem je even mee..

Artikel lezen
171 Reacties tonen
Blog image
  • ICSI
  • Kinderwens
  • IVF-behandeling

Dit beeld herken ik niet van vorige echo's

Een schok dreunt door mijn lijf

De allerlaatste poging is achter de rug. De terugplaatsing is soepel verlopen, maar er hangt enorm veel vanaf. Op de uitslaapzaal van de vorige punctie heb ik mezelf beloofd dat ik dit mijn lichaam nooit meer aan zou doen. Iedere keer zoveel ellende, voor slechts enkele eitjes. Ik merk dat mijn lichaam uitgeput is. Bovendien wordt er van de volgende pogingen niets meer vergoed door de zorgverzekeraar. Het voelt het als een onmogelijk keuze omdat ik onze kinderdroom niet wil opgeven.

Artikel lezen
15 Reacties tonen
Blog image
  • Mama
  • dochters
  • overlijden
  • tijdnemen
  • huilen
  • trotsopjullie
  • #trotsemama
  • Verlies

Mezelf tijd gunnen om écht weer te mogen voelen

Wanneer je tijd maakt om eens te schrijven, te doorgronden, voelen.

Vandaag 22 mei, ben ik weer aan het schrijven. Over jullie mooie meiden in het boek. Oh Vieve en Beau, ik sta weer even echt stil bij jullie. Deze week staat in het teken van jullie. Een extra weekje vrij genomen om met jullie bezig te zijn, te schrijven, te mogen huilen van mezelf. Weer even enorm boos, verdrietig, angstig te zijn om het geen wat allemaal gebeurt is. De oneerlijkheid te voelen, wat ik eigenlijk niet wil maar er mag zijn.
De altijd goedlachse aan een ander denkende ik, even niet aanwezig te laten zijn.
Ik zal deze dagen in mijn mama rol meer zichtbaar zijn, door over jullie te praten, te schrijven.
Ik merkte, nu ik begon te schrijven dat ik toch wel de behoefte sterk voel om over jullie te vertellen. En niet alleen over jullie overlijden, nee juist over die bijzonder kleine maar oh zo waanzinnige momenten voor ons.
Het hele proces is een blijvend en constant gegeven wat aanwezig is. Voor papa en mama, maar ook voor de rest van de familie en vrienden. Familie en vrienden die jullie zo graag net als ons in hun leven had opgenomen om te zien, te knuffelen, mee te spelen, te zien opgroeien.
Ik keek even tussen het schrijven door een aflevering van een programma over leven na de dood. Het leven dat doorgaat, achterblijft, moet doorgaan. Heel mooi vormgegeven en ook confronterend want er waren veel rake stukjes. Zo ook over Manu Keirse die verteld over wanneer je een/meerdere kind(eren) verliest, niet alleen je sociaal emotioneel veranderd. Je gehele gevoel, je gedachtegang, je hele leven rondom werk en hobby’s en je netwerk krijgt een andere vorm. Ik had bij mezelf niet gedacht, hoe naïef ook, dat dat zoveel toch echt zou blijven. Ik had gedacht en wellicht gehoopt, dat de veranderingen wel weer om zouden keren naar hoe het was. Na onze eerste dochter te zijn verloren, ging ik zo hard door met het willen door gaan op hoe het was, gewóón door. Nu, na onze tweede dochter te zijn verloren, lukt het me niet meer. Ik kan er niet eens meer naar toe, of eraan denken hoe ik ervoor was. Hoe mijn vader zei tegen mijn man en mij, onze onbevangenheid in het leven is voor altijd weggerukt.
Ik zie het zo: Alles heeft nu een grijze tint, al kunnen we de kleur en schoonheid nog zien, we kunnen lachen, we kunnen vrij oké functioneren, het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Hoewel ik daar echt heel hard tegen gevochten heb dat niet te willen. Want hoe graag wens je als mens dat vast te houden wat je vorm gaf in het leven, dat waarvan je wist dat jij dat was.
Ik merk ook hoezeer dit effect kan geven op je omgeving.
Bij je eigen gezin, familieleden, je directe vriendenkring en net die personen die je eigenlijk bijna niet sprak. De kring wordt ongewild kleiner, wat toch ook weer begrijpelijk is.
Niet iedereen kan zich meten aan andermans levens. En daarbij komt er niet alleen een stukje van de ander erbij, maar ook vooral de reactie van diegene zelf, hoe reageert diegene op dood, omgaan met een dierbare die verlies meemaakt. Kan diegene daarmee overweg, wil diegene energie er in steken om te luisteren naar zowel de gesproken woorden als naar de stiltes?
Wordt er begrepen waar degene met verlies in zit, en zo niet, hoe ga jij daar dan mee om?
Het is niet alleen een eenzijdig proces. John en ik hebben samen en als individu een proces. Mijn ouders als zijn ouders gaan ook samen maar ieder apart ook een eigen proces aan.
Te maken krijgen met invullingen. Dat is iets waar ik het meest rekening mee houdt. Ik wordt er niet anders van, dat vooropgesteld. Het is in zovelen maten naar voren gekomen. Vooral richting John dat hij na een paar week wel weer volledig zou werken. Dat ik één ding onderneem en men ervanuit gaat dat ik weer functioneer. Dat wanneer ik weer lach, alles goed gaat.
Het is nooit fout bedoelt, daar wil ik vanuit gaan in ieder geval. Het zijn uitingen van mensen die hoop hebben voor de ander, ze zien iets en hopen dat het beter gaat en trekken en conclusie zonder kennis.
Kennis. Want daar gaat het vaak om. En dan niet de medische kennis, nee het menselijke, navragen, een gesprek aan gaan, interesse en erkenning tonen. Dat geeft kennis en van daaruit een (vaak kloppende) onderliggende feitelijke conclusie.
Het is ook gewoon ingewikkeld. Dat vindt ik, vinden wij zelf ook. En niks is fout, als alles uit liefde en respect goed bedoelt is.

Artikel lezen
0 Reacties tonen
Blog image
  • #uitslagleverbiopt
  • #leververvetting
  • #mildeafstoting
  • #levertransplantatie
  • #PFICtype1

De uitslag van het leverbiopt

Naast matige leververvetting is er ook nog iets anders gevonden...

De arts vertelt dat er ontstoken levercellen zijn gevonden en dit duidt waarschijnlijk op milde afstoting van de lever. Ik schrik en vraag of die ontstoken levercellen eventueel ook op iets anders kunnen wijzen omdat hij ¨waarschijnlijk¨ zegt. De arts vertelt dat het waarschijnlijk milde afstoting is want als het iets anders zou zijn, ziet dat er anders uit onder de microscoop, maar hij gaat de patholoog vragen om het biopt nog eens verder te onderzoeken om meer zekerheid te geven. De arts vertelt er direct bij dat we ons niet heel erg zorgen hoeven te maken omdat als het echt afstoting is om ¨milde¨ afstoting gaat en er niet meteen actie vereist is en het op korte termijn problemen gaat geven. Hij vertelt dat als er 100% zekerheid is dat het daadwerkelijk om afstoting gaat, Donny meer medicatie moet gaan gebruiken. Hij vertelt dat ze aan de dosis Prednisolon niks willen veranderen maar dat de dagelijkse dosis Tacrolimus dan omhoog moet. Ik vraag of dat wel mogelijk is omdat Donny het EBV- virus heeft. Dan geeft de arts aan dat dit inderdaad waarschijnlijk niet mogelijk is omdat zijn EBV dan ook weer omhoog gaat en dit willen ze altijd graag onder de 5 houden omdat er anders kans is op ook weer andere problemen. Hij vertelt dat Donny dan een ander soort immunosuppressiva (afweeronderdrukkende medicatie) erbij moet gaan gebruiken. We spreken af dat de arts mij weer belt zodra hij meer zekerheid heeft en overleg heeft gehad in het artsenteam over hoe nu verder. Hij benadrukt nogmaals dat we ons geen grote zorgen hoeven maken voor nu.

Artikel lezen
0 Reacties tonen
Blog image
  • alleenstaande moeder
  • onderzoeken
  • Kind

Alleenstaande moeder? De voordelen voor je kind!

Al deze verschillende onderzoeken zullen je een goed gevoel geven!

Ben je alleen verantwoordelijk voor de opvoeding van je kind(eren)? Dan ben je vast een echte duizendpoot. Misschien denk je als single moeder soms dat je tekortschiet en het allemaal niet goed doet. Maak je geen zorgen, mama’s! Dat is namelijk helemaal niet het geval. Je doet het geweldig en deze onderzoeken bewijzen dat!

Artikel lezen
0 Reacties tonen