“Neem voor de zekerheid afscheid”: Elif hoorde de woorden waar iedere ouder bang voor is

Ineens spuugde je bloed

“Na maanden op de IC en na de tweede openhartoperatie van Mert volgden weken van herstellen en eindelijk ging het een beetje de goede kant op. We knuffelden die ochtend en speelden nog samen, tot je er moe uitzag. Dus ik legde je neer en je viel snel in slaap.

Ik zat op een stoel naast je. Ineens begon je te hoesten en iets begon te knagen aan me. Moedergevoel? Ik stond op om naar je te kijken en je wilde spugen, dus ik wilde je direct op je zij leggen. Ineens gebeurde wat niemand ooit had verwacht: je spuugde bloed.

Meteen riep ik door de IC-zaal om hulp en binnen no time stonden alle verpleegkundigen en artsen om ons heen. Mert had een maagbloeding. Direct werd hij geholpen. Infusen werden geprikt, zijn Hb was zeer snel verlaagd, dus er werd direct bloed gegeven. Je bleef spugen en ik voelde de grond onder mijn voeten zakken. Met spoed kwamen MDL-artsen, cardiologen en chirurgen kijken. De hele zaal stond vol. Iedereen was aan het overleggen. Ik had papa al opgebeld en die was met gierende banden gekomen.

“Het enige wat wij als ouders deden, was toekijken en huilen. Ik bad dat Mert dit zou overleven”

Elif

“We kunnen niets garanderen”

We werden meegenomen door de arts. “Mama, Mert heeft een heftige maagbloeding. We willen kijken of we de bloeding kunnen stoppen, maar we kunnen je niks garanderen.” We moesten voor de zekerheid afscheid nemen. Dat is iets wat je niet wilt horen van een arts. Ik wilde zo snel mogelijk dat Mert geholpen werd, dus we stemden in en de operatiekamer werd klaargezet. Ondertussen waren de IC-artsen en verpleegkundigen nog bezig met Mert.

Inmiddels was onze familie ook al ingelicht dat het niet goed ging. Ze kwamen om ons te steunen. Het enige wat wij als ouders deden, was toekijken en huilen. Ik bad dat Mert dit zou overleven. Zoiets had ik nooit zien aankomen, en eigenlijk niemand niet.

Uiteindelijk werd Mert meegenomen naar de operatiekamer. We namen afscheid en daar gingen ze. Het wachten duurde lang. Ik was alleen maar aan het huilen en bidden.

Mijn kleine strijder

Tot er ineens een intensivist naar ons toe kwam. “Ik heb nieuws uit de OK. Ze hebben twee bloedingen kunnen vinden en gestopt.” Wat was ik opgelucht toen ik dit hoorde. Er was veel bloed verloren gegaan en er zat nog een groot stolsel in de maag dat ze niet wegkregen. Of daaronder nog iets aan het sijpelen was, wisten ze niet. Dat moesten ze goed in de gaten houden. Mert kwam laat terug op de IC. We stonden al te wachten en renden direct naar zijn bedje toe. Hij is er nog, mijn kleine strijder!

Nog lang niet voorbij

De dagen erna werd hij goed in de gaten gehouden. De volgende ochtend werd hij met spoed naar de CT-scan meegenomen. Met contrastvloeistof keken ze of er een actieve bloeding te zien was. Gelukkig was dat niet zo.

Toch bleef hij veel bloed poepen, waardoor hij die avond opnieuw met spoed naar de operatiekamer moest. De artsen waren tot laat in de nacht bezig om te zoeken naar een bloeding, maar die was niet te zien. Daarna ging hij weer terug naar de IC, aan de beademing. Die moest blijven voor het geval hij opnieuw met spoed geopereerd moest worden.

“Nog zie ik voor me hoe het begon en hoe ineens iedereen om me heen stond om Mert te redden. Ik ben zo dankbaar dat er een topteam stond te vechten voor zijn leven”

Elif

Traumatisch

Dit was een van de meest traumatische ervaringen uit mijn leven. Mert heeft een half hart, dus we hebben al veel meegemaakt. Maar wat was ik blij dat we op dat moment nog op de IC-afdeling waren. Nog zie ik voor me hoe het begon en hoe ineens iedereen om me heen stond om Mert te redden. Ik ben zo dankbaar dat er een topteam stond te vechten voor zijn leven.

Gelukkig zijn we er als gezin sterker uitgekomen. Onze ouders, broer en zus waren er om ons te steunen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Gelukkig komt dit zelden voor bij een kind. Maar als je iets niet vertrouwt, geef het dan altijd aan.”

Dit is een ingezonden verhaal van Elif.