Haar pasgeboren zoon lag op de NICU, maar dit moment gaf Mellanie eindelijk hoop

Mera moest ons ook missen

Dit is deel 4 van Mellanies verhaal. Heb je de eerdere delen nog niet gelezen? Begin dan bij deel 1 of lees eerst deel 2 en deel 3.

“Mera werd gelukkig heel goed opgevangen. Het is dan toch ontzettend fijn dat je zo’n warm netwerk van vrienden om je heen hebt die alles voor je meisje doen en ervoor zorgen dat ze goed zit. Op 18 december had Mera haar eerste kerstdiner op school. Gelukkig kon Silvan met haar mee. Hij kleedde haar om en ondanks alle prikkels en vermoeidheid heeft ze een leuke avond gehad.

Toch voelde ik me ontzettend rot dat ik daar niet bij kon zijn. Ik wilde er juist voor haar zijn, maar ik lag nog steeds in het ziekenhuis. Ze miste ons en wij misten haar. We hadden zo graag met z’n vieren thuis willen zijn. Ondanks alles heeft ze het ontzettend goed gedaan. Zo’n klein meisje dat zoveel geduld kan opbrengen voor een situatie waar niemand om gevraagd heeft.

“Silvan rende bijna terug naar onze kamer om zijn spulletjes te halen. Wat een mijlpaal”

Mellanie

Wachten op antwoorden

Ondertussen kwam de neonatoloog langs. Ik was alleen toen hij vertelde dat de hersenecho gelukkig goede waardes liet zien. Toch sloot dat nog niets uit. We moesten wachten op de MRI, die pas maandag gepland stond. Die lange dagen waren slopend. Gelukkig mochten we tot maandag op de afdeling blijven. Dat gaf in ieder geval rust, omdat we dicht bij Tchavo konden zijn.

Er volgden veel gesprekken en nog meer zorgen. Werkten zijn nieren wel goed? Zouden zijn oortjes het doen? Waren zijn ingewanden niet beschadigd door het zuurstoftekort? Bij ieder plasje en poepje waren we opgelucht. Ons ventje liet alle verpleegkundigen en neonatologen een poeppie ruiken met hun twijfels.

Een enorme mijlpaal

Ondertussen werd alle medicatie langzaam afgebouwd. Vrijdagmiddag mocht ik hem met een gaasje voorzichtig wat melk in zijn mond geven. Zo’n gek idee, maar hij pakte het goed op. Diezelfde avond zaten we bij hem toen de verpleegkundige ineens vroeg: “Hebben jullie zijn kleertjes nog hier?” Ik antwoordde verbaasd dat hij alleen een luier aan had en dat zijn kleertjes nog op onze kamer lagen. “We mogen hem gaan opwarmen,” zei ze.

Silvan rende bijna terug naar onze kamer om zijn spulletjes te halen. Wat een mijlpaal. Het ziekenhuismutsje met de gaten erin kregen we mee, net als de plakkers van zijn hoofdje. Langzaam veranderde ons beplakte mannetje weer in een echt kindje, zonder al die toeters en bellen. Dat maakte me zo trots.

“Je wilt een warme baby voelen, niet een koud lijfje. Tegelijkertijd weet ik ook dat juist die behandeling zijn leven heeft gered”

Mellanie

Eindelijk huid op huid

Die nacht deed Tchavo het ontzettend goed. Hij hield zijn temperatuur vrijwel direct vast, al lag hij nog op een verwarmd matrasje. De volgende ochtend had ik amper geslapen. Ik had misschien twee uur rust gehad. De spanning was simpelweg te groot. Heel vroeg ging ik kolven en bracht ik zelf de voeding naar de NICU, lopend met de rolstoel voor me uit. De verpleegkundigen verklaarden me regelmatig voor gek en boden vaak aan om de voeding over te nemen. Maar elk momentje dat ik bij hem kon zijn, pakte ik.

De vroege ochtend was misschien wel mijn favoriete moment. Er was rust op de afdeling. Geen artsen of verpleegkundigen die steeds iets moesten doen. Alleen ik en mijn zoon. Toen ik rond half zes weer bij hem kwam, hoorde ik dat hij een goede nacht had gehad. Een paar uur later gebeurde waar ik al dagen naar verlangde.

Met nog steeds heel veel draadjes en zijn beademing mocht ik hem eindelijk vasthouden. Voor het eerst voelde ik zijn warme lijfje op mijn borst. Ik heb alleen maar gehuild. De dag ervoor was hij nog maar 33 graden en ijskoud geweest. Dat gevoel vergeet ik nooit meer. Je wilt een warme baby voelen, niet een koud lijfje. Tegelijkertijd weet ik ook dat juist die behandeling zijn leven heeft gered. Boos, verdrietig, dankbaar en trots… alle emoties kwamen tegelijk. Maar boven alles zijn we ontzettend dankbaar dat deze technieken bestaan en dat ze Tchavo zo goed hebben geholpen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Mellanie.