Beeld: Canva

Vorige keer waren we gebleven bij het stukje dat ik in Zwolle wel werd gehoord, hier het volgende deel!

Ondertussen zitten we al in 2023, de wachttijden zijn lang en hierdoor duurt alles ook heel lang.
Ook loop ik al sinds 2021 bij het UWV, ongewenst want wat zou ik graag weer werken, veel zit er tegen maar uiteindelijk zien hun ook de ernst in, maar nu eerst verder met de second opinion vanuit Zwolle.

Helaas moesten hun eigen diagnoses stellen en moest ik alles weer opnieuw doen, weer prikken, medicatie, PRF-behandelingen. Heel vermoeiend, maar heel fijn dat er zo geluisterd wordt. Hier gaan ook weer meerdere maanden aan tijd in zitten. Ondertussen begon onze kinderwens meer te groeien voor een tweede kindje, hier hebben we veel over gesproken, ook wat dit met mij lichamelijk zou doen. Mentaal kon ik het prima aan, lichamelijk waarschijnlijk minder.

Gesprekken gehad met de gynaecoloog en van hem kregen wij groen licht om het te proberen. Na 7 maanden, april 2025, had ik een positieve test in mijn hand, mijn beste vriendin was op de koffie, en ik vertelde haar dat ik 1 dag overtijd was en ze was gelijk enthousiast, “wil je testen?” vroeg ze. Gelijk heel veel spanning, toch een test gedaan boven en in de tijd dat ik naar beneden liep was hij al positief, vol ongeloof stond ik in de woonkamer te staren naar de test, en zij sprong in mijn armen, ik wist niet goed wat ik moest voelen. Ik was bang en heel blij tegelijk, want wat als dit kleintje weer niet bleef zitten? Ik liet het los, en vertelde samen met Mera aan Silvan dat zij grote zus zou worden. Intens blij dat het was gelukt, en we hebben het met een paar mensen gedeeld.

Mijn zusje was met een ICSI-traject bezig en de eerste plaatsing was helaas niet gelukt. Ik voelde mij schuldig omdat het heel dubbel was: ik nu wel en zij niet. We hebben het hun gelijk verteld, en ze waren intens blij, een paar weken later hadden hun een positieve test en is ons neefje Donny met 7 weken verschil in februari geboren!

De zwangerschap verliep goed, wel lichamelijk wat pijn maar had weinig te klagen, hij deed het goed dus ik ook!
Alle controles waren goed, en uiteindelijk werd ons bevalplan besproken, goed om tafel gezeten met mijn gynaecoloog, en de beste optie was natuurlijk bevallen i.v.m. mijn buikproblemen, ze wilde niet nog meer veroorzaken dus dit leek mij ook de beste optie. Ondertussen zaten we al begin december en lag hij er perfect voor dus hij mocht komen.

Op 16 december vroeg in de ochtend rond 3:30 moest ik heel nodig plassen, op de wc verloor ik mijn slijmprop maar braken ook gelijk mijn vliezen en de weeën begonnen direct. Ik ben naar beneden gegaan om ze daar op te vangen en Mera en Silvan nog even hun slaap te gunnen.

Ik heb met een van mijn beste vriendinnen afgesproken dat zij Mera zou opvangen maar haar gunde ik ook nog even haar slaap dus haar heb ik ook niet direct gebeld. Om half 7 heb ik Silvan wakker gemaakt dat het begonnen was en hij haar moest bellen om Mera op te vangen. Ondertussen ben ik gaan douchen om het wat dragelijker te maken voor mijzelf. Mera werd opgehaald, en ik zei haar als alles mee zit kan jij vanavond met je broertje knuffelen, want hier ga je vanuit natuurlijk.

Onderweg naar het ziekenhuis, ondanks alle middelen om het tegen te houden was ik bij aankomst helemaal zeiknat door al het vruchtwater. We kregen een fijne kamer, en na de controles mocht ik de weeën opvangen onder de douche. De weeën werden heftiger terwijl de uren verstreken, maar ik kon ze niet meer opvangen. Bij elke wee voelde het alsof het litteken van Mera haar keizersnede open sprong, ik kon niet meer. Ik heb om een ruggenprik gevraagd en kon zo nog eventjes slapen.

Uiteindelijk kreeg ik weeënopwekkers omdat door de ruggenprik de weeën ook minder werden, de weeën werden veel meer alleen kon Tchavo dit niet aan en dropte zijn hartslag veel te ver. Na de eerste keer toucheren rond 8:00 zat ik op 3 cm, je hoopt dat dat natuurlijk snel vordert en je snel je kindje in je armen hebt. Helaas om 13:00 uur zat ik nog steeds op de 3 à 4 cm ontsluiting. Dit was niet goed, we keken het nog even aan en om 3 uur werd ik weer gecontroleerd, en helaas nog steeds de 3 à 4 cm ontsluiting. Dit hadden we van tevoren al besproken, wordt het weer een keizersnede dan is dat zo, alles om ons mannetje veilig op de wereld te zetten.

Dit werd dus na overleg met de gynaecoloog weer een keizersnede, ik voelde me heel dubbel, Tchavo moest er veilig uit maar ik voelde een gevoel van falen, mijn lichaam kan dit dus niet.
Ik werd om kwart over 4 met spoed naar de OK gereden, en ze waren allemaal super begaan. De gynaecoloog stelde zich voor en de assistentes en we zouden er een feestje van maken zei ze, niets bleek minder waar. De verdoving heeft 1 minuut gewerkt en daarna heb ik alles gevoeld, ik gaf het aan kreeg meer verdoving, en uiteindelijk heb ik alles bij elkaar geschreeuwd. Ik werd helemaal onder zeil gebracht en heb vanaf dat moment niks meer meegekregen.

Volgende keer meer, voor nu is het even goed.