Beeld: miezemuisje

“Vorige keer waren we gebleven bij het stukje dat ik onder narcose werd gebracht.

Ik heb alles van mijn man gehoord. Daarna sloeg volledig de paniek toe, want Tchavo’s hoofd zat klem in mijn geboortekanaal. Niet helemaal, maar de zijkant van zijn hoofd werd compleet vacuüm gezogen en ze kregen hem niet los. Er is een tweede gynaecoloog bij gekomen en die kreeg de rust terug. Mijn placenta lag voor en ze hebben hier doorheen moeten snijden om bij Tchavo te komen. Wat dus duidt op zuurstoftekort, maar ook op de bloedtoevoer die stopt. Omdat ze hem niet los kregen, werd het dus spannend of hij het wel zou halen.

Met een gekke draai aan zijn benen hebben ze hem los gekregen: geen voelbare hartslag en helemaal bleek, nog meer paniek. Op de OK hebben ze een lijn ingebracht in zijn navel, heeft hij twee bloedtransfusies gehad en hebben ze hem gereanimeerd en beademd. Hij leeft, wat een opluchting. Het werd Silvan te veel en hij is op de gang gaan staan en heeft onze vriendin huilend opgebeld: wat nou als ze het allebei niet halen? Wat als ons mannetje het niet overleeft? Hij mocht weer bij Tchavo en heeft moeten toekijken hoe ons ventje aan alle toeters en bellen werd gelegd. Ondertussen werd aan Silvan gevraagd of hij met Tchavo mee wilde naar de NICU, ik sliep toch nog. Dit wilde hij, maar als ik wakker werd, wilde hij gelijk naar mij toe.

Ik werd wakker met twee verpleegkundigen naast me, drie artsen en een assistent. Ik vroeg gelijk waar Tchavo was en kreeg de mededeling dat hij het heel zwaar had en op de NICU lag. Mijn hart brak in 1000 stukjes, want ik wilde hem bij me hebben. Ondertussen werd ik teruggereden naar de afdeling en het liefst wilde ik gelijk mijn bed uit. Ik wilde douchen en naar mijn mannetje toe. De verpleging vertelde nog maar even heel duidelijk dat dat niet kon door de narcose en de ruggenprik en of alles wel goed ging. Ik moest erom lachen en zij ook, want ik was blijkbaar heel stellig dat ik wilde douchen.

Ondertussen ben ik bijgepraat over wat er nou is gebeurd. Ze troffen een slagveld aan in mijn buik: verklevingen, een gekantelde baarmoeder, alle lagen in mijn buik zaten extreem vast door de verklevingen en de paniek sloeg toe bij de gynaecoloog. Helemaal omdat ik alles voelde en ze dit nog nooit had gezien. Gelukkig kreeg ze hulp, maar de schrik zat er vreselijk in bij het hele team. De gynaecoloog die de keizersnede is begonnen, is hierna ook naar huis gegaan, zo van slag was ze. Dit had ze nog nooit meegemaakt.

En alsof het zo bij mij moet zijn, gebeuren er altijd zulke rare dingen.

Wij waren bijgepraat door de verpleging die erbij was, en dan voornamelijk ik, omdat ik een groot deel gemist heb.

Het is één grote waas. Je wilt zo graag naar hem toe, hem vastpakken en nooit meer loslaten. De angst dat er iets zou gebeuren en wij er niet bij zouden zijn, was ontzettend groot. Mijn lichaam heeft weer gefaald en Tchavo is er de dupe van. Waarom moet dit nou weer bij ons gebeuren? Onmacht en verdriet is wat je op dat moment alleen maar voelt. Hij is om 16:55 geboren en om 21:00 mochten we pas bij hem.

Ik voelde mij verslagen, Silvan ook, en veel onrust. Wat staat ons nu te wachten en wat nu?

Silvan had mijn zusje en zwager en zijn zus gebeld en die hebben de hele avond bij ons gezeten tot we naar Tchavo mochten. Even meer oren die het horen, want ik weet lang niet alles meer.

Om 21:00 werden we naar de NICU gebracht en ze waren nog met hem bezig. Eindelijk mochten we bij hem om 21:30. Draadjes, piepjes, slangetjes, infuusjes, plakkers overal en niet te vergeten zijn koelpakje.

Tchavo heeft een hoofdtrauma met een flink hematoom op zijn hoofdje en omdat de placenta al doorgesneden was, ook bloedtekort en zuurstoftekort. Hij wordt beademd, krijgt sondevoeding en ligt aan alle toeters en bellen om hem goed in de gaten te houden. Die hele avond is een roes. Ik moest nog bijkomen van de narcose en ben daardoor veel vergeten.

Alle apparaten maken ontzettend veel herrie en later komen we erachter dat de apparatuur die gebruikt wordt en zoveel herrie maakt allemaal voor Tchavo is. Bizar. Zijn koelpakje is bedoeld om verdere schade te voorkomen. Hij wordt 72 uur gekoeld en in slaap gehouden. Nul reactie terugzien van je kindje dat daar ligt is zwaar en onzeker, want wat als hij wel schade heeft overgehouden hieraan?

Dinsdagavond is hij geboren, vrijdag op zaterdagnacht is hij weer opgewarmd. De dagen zijn ontzettend lang. Heel veel gesprekken met neonatologen, artsen die van alles bij hem doen, zorgen uitspreken, kolven, bij Tchavo zitten, maar ook nog voor onszelf zorgen.

Mera wil heel graag naar haar broertje, maar dit mag niet. Al die weken dat zij vol verwachting op haar broertje heeft zitten wachten en ze mag er niet bij, want ze heeft de waterpokken nog niet gehad. We hadden ervoor kunnen kiezen om familie of vrienden wel bij hem te laten, maar wij wilden dat eerst Mera bij haar broertje mocht. In samenspraak met een van de IC-verpleegkundigen mocht Mera bij de deur staan met een van ons en de ander mocht videobellen naar hen toe. Ze was zo ontzettend blij dat ze Tchavo van iets dichterbij mocht zien. Gelukkig had hij een camera boven zijn bed en konden we 24/7 meekijken.

De inlogcodes hebben we ook gedeeld met Mera, zodat ze voor ze ging slapen nog naar haar broertje kon kijken. Zo fijn dat dit tegenwoordig mogelijk is, want zo is hij toch nog een beetje dichtbij.