Beeld: Persoonlijk

Redactie Mamaplaats

Toen Elif (28) dertien weken zwanger was, kreeg ze nieuws dat haar wereld volledig op zijn kop zette. Haar ongeboren zoon bleek een ernstige hartafwijking te hebben. Wat volgde was een periode vol onzekerheid, operaties en maandenlang leven op de intensive care. Nu deelt ze haar verhaal over haar zoon Mert, die ondanks alles blijft vechten.

Een diagnose die alles veranderde

Met 13 weken hoorde ik dat mijn kindje een half hart heeft. Op dat moment stortte de wereld voor ons in. Tot de 20 wekenecho hebben we gewacht in de hoop dat de diagnose misschien nog zou veranderen, maar helaas gebeurde dat niet.

Toch hebben we de zwangerschap niet afgebroken. We besloten door te gaan en uiteindelijk werd onze zoon Mert geboren. Inmiddels heeft hij meerdere operaties gehad. Er staan helaas ook nog operaties op ons te wachten.

De eerste maanden van zijn leven brachten we bijna volledig door in het ziekenhuis. In totaal hebben we negen maanden op de IC-afdeling gelegen. Pas toen Mert negen maanden en zes dagen oud was, mochten we eindelijk naar huis.

Geen kraamweek, alleen overleven

Als ouder moest ik sterk zijn, maar zo voelde ik me helemaal niet. Er was geen kraamweek zoals je die je van tevoren voorstelt. Geen rustige dagen thuis met beschuit en kraambezoek. In plaats daarvan leefden we van dag tot dag in een achtbaan van emoties.

Een moment dat me altijd zal bijblijven, is de dag waarop Mert zijn eerste openhartoperatie zou krijgen. De operatie zou tot in de avond duren. Toch werd ik al in de middag gebeld. De operatie ging niet door.

Zijn borstkas was alweer gesloten en hij werd teruggebracht naar de IC. Zijn longslagader bleek anders te lopen dan normaal. Eerst moest er een CT-scan gemaakt worden voordat hij opnieuw geopereerd kon worden.

Daarna werd hij ernstig ziek. Het was ontzettend spannend en eerlijk gezegd heeft hij het maar net gehaald. Dat waren momenten waarop ik alleen maar kon hopen en bidden dat hij zou blijven vechten.

We zijn al die maanden een gebroken gezin geweest

Elif

Een gebroken gezin

Die periode heeft een enorme invloed gehad op ons gezin. We voelden ons verslagen en verdrietig. Tegelijkertijd waren we dankbaar dat Mert er nog was.

We zijn al die maanden een gebroken gezin geweest. Mijn oudste zoon Kerem was twee jaar oud en ook voor hem was het een moeilijke tijd. We leefden tussen ziekenhuisbezoeken, gesprekken met artsen en zorgen die nooit stopten.

Inmiddels heb ik besloten om te stoppen met werken. Mert heeft op dit moment veel zorg nodig en ik wil er voor hem zijn.

Leven tussen dankbaarheid en eenzaamheid

Als ik nu terugkijk, heeft deze periode mij veranderd. Ik heb weinig contact met mensen. Er zijn maar weinig mensen die echt begrijpen hoe het is om maandenlang in het ziekenhuis te leven met je kind. Daardoor voel ik me soms eenzaam.

Tegelijkertijd heb ik ook bijzondere mensen leren kennen. Ik heb de beste dokters en verpleegkundigen ontmoet, mensen voor wie ik ontzettend dankbaar ben. Daarnaast heb ik andere moeders leren kennen die hetzelfde meemaken. Met sommigen zijn we vrienden geworden. Zij begrijpen mij zonder dat ik alles hoef uit te leggen en dat voelt heel waardevol.

Inmiddels zijn we thuis. Nu proberen we te groeien richting de volgende operatie en te genieten van de momenten die we samen hebben. Alles wat we meemaken deel ik op Instagram via @hethartjevanMert.

De stem van je kind

Wat ik andere ouders wil meegeven, is dit: jij bent de stem van je kind. Jij voelt en weet wanneer iets niet goed zit. Zeg er alsjeblieft iets van als je dat gevoel hebt. Vertrouw op jezelf, want jouw gevoel als ouder is belangrijk.

Dit is een ingezonden verhaal van Elif.