![Snap](https://s3.eu-central-1.amazonaws.com/img.mamaplaats.nl/originals/postimages/265575-1643973218.jpg)
![Snap](https://s3.eu-central-1.amazonaws.com/img.mamaplaats.nl/originals/postimages/265575-1643973218.jpg)
![Blog image](https://s3.eu-central-1.amazonaws.com/img.mamaplaats.nl/originals/postimages/265575-1641923183.jpg)
En toen was ik “eindelijk” zwanger. Ik hoor nu ieder moment van de dag blij te zijn, toch?
Begrijp me niet verkeerd. Deze blog gaat niet over de blijdschap van het wondertje wat in mijn buik groeit. Daar ben ik zeker weten iedere dag blij, gelukkig en dankbaar (!!) voor! En toch waren dat niet de gevoelens die ik elke dag had. Daaar is ie dan…. blog nummer 2! Ik hoop dat ik weer wat herkenbare momenten vertel. Momenten waar een paar van jullie misschien wat aan hebben of hetzelfde ervaren. Veel leesplezier!
Daar was die kleine pinda dan. Eindelijk in mijn buik. Zo klein nog, zo kwetsbaar, maar al zo ontzettend belangrijk. Ik weet dat ik niet mag klagen, 7 maanden is helemaal niet zo lang. Hoewel ik het daar zeker mee eens ben en me dat ook goed besef, vergeet ik niet dat het emotioneel best een achtbaan geweest is. Dat heeft helaas ook zijn sporen achtergelaten in het begin van mijn zwangerschap. Ik had vooral angst de eerste paar weken. Ik was gewoon zwanger hoe kan dat? Ik kan als persoon best nuchter zijn, maar dat verdween ineens toen er een mini pinda in mijn buik zat.
![Blog image](https://s3.eu-central-1.amazonaws.com/img.mamaplaats.nl/originals/postimages/265575-1641324397.jpg)
Mijn gevoel zei het al die tijd al……. Ik heb PCOS.
Daar is tie dan (tromgeroffel) mijn allereerste blog! Ik heb nog nooit een blog geschreven, laat staan gedeeld met anderen. Maar voor alles een eerste keer! Ik voel me een beetje kwetsbaar om dit te delen, maar wie weet help ik andere vrouwen ermee. Dat is dus ook mijn doel: Mezelf openstellen om andere te helpen, maar ook om mezelf te helpen, want dingen van je afschrijven kan nooit kwaad.
1 januari 2021. Een dag waar ik al een paar maanden naar uitkeek. De dag waarop we zouden stoppen met de pil. Dit hadden we niet kort van tevoren besloten en dus had ik lang genoeg de tijd om erover na te denken. In plaats van dromen over wanneer ik zwanger zou raken, was ik er constant mee bezig dat het mij wel gegund zou moeten zijn. Vlak na de pil werd ik gelijk ongesteld, maar dat is natuurlijk geen “echte ongesteldheid”, dus wachtte ik de volgende ongesteldheid af. Die kwam helaas niet zomaar, daar gingen bijna twee maanden overheen. Iets voelde niet goed, dus zocht ik al vrij snel de symptomen van PCOS op. (Als je dit leest en je bent net gestopt met de pil en je ongesteldheid blijft weg, wees dan niet bang. Het is meer dan normaal dat je cyclus overhoop gegooid wordt en je ongesteldheid onregelmatig is!) De symptomen van PCOS zijn: Overgewicht, overbeharing, acne en een onregelmatige cyclus. Geen van deze symptomen had ik, dus dan zal het wel niet zo zijn…..toch? Omdat ik best een stresskip kan zijn, kon ik het gevoel niet loslaten. Ik ga normaal gesproken niet snel naar de dokter, maar na bijna twee maanden niet ongesteld te zijn geweest en een negatieve test gehad te hebben, besloot ik om toch een afspraak bij de dokter maken. Al snel kon ik terecht en legde ik mijn situatie uit aan de huisarts. Zij reageerde hier heel goed op en wilde gelijk een plan maken. Natuurlijk legde zij eerst uit hoe het lichaam kan werken door het stoppen met de pil en wat daarbij komt kijken. Als ik de komende maand nog steeds niet ongesteld zou zijn geworden, moest ik terugkomen en zou zij gelijk actie ondernemen. Een dag later werd ik ongesteld.