Toen ik hoorde dat ik een drieling kreeg, wist ik dat niets meer normaal zou zijn

Met zweterige handen het Isala in

Twee weken na de eerste echo hadden we onze eerste afspraak in het Isala. Ik was zo gespannen. Er was nog altijd een kans dat een of meerdere kindjes gestopt waren met groeien en die gedachte liet me niet los.

De gynaecoloog haalde ons binnen, stelde zichzelf voor en zei daarna iets wat ik niet snel meer zal vergeten: “Waar hebben jullie behoefte aan? Zullen we eerst een echo maken of eerst in gesprek gaan?” Zo’n simpele vraag, maar voor mij zo waardevol. Ze snapte gewoon wat we nodig hadden. Geen uitleg of papieren, maar weten of onze drie kleine frummeltjes er nog waren.

Ik begon automatisch mijn schoenen uit te doen en mijn broek omlaag te trekken, puur uit gewoonte na maanden fertiliteitstraject. De gynaecoloog moest lachen. Voortaan deden we de echo gewoon via de buik. Ik was dat helemaal niet gewend.

Maar toen we onze drie kleintjes zagen bewegen, kwam er direct een soort rust over me heen. Alle drie de kindjes waren perfect gegroeid en alle drie de hartjes klopten mooi. Wat een opluchting!

“Het voelde zo bizar. We waren eindelijk zwanger en nu werd ons dit gevraagd”

Eindelijk zwanger, en toen die vraag

Na de echo volgde een gesprek met vragen waar we totaal niet op hadden gerekend. De grootste vraag was of we door wilden gaan met drie kindjes. Of dat we ervoor zouden kiezen om één of twee kindjes weg te laten halen om de kans op een goede afloop te vergroten. Het voelde zo bizar. We waren eindelijk zwanger en nu werd ons dit gevraagd.

Maar ons antwoord wisten we eigenlijk meteen. Als christenen geloven Robin en ik dat God een plan heeft, ook met deze drie kindjes. Een kindje laten weghalen voelde voor ons niet goed. Wel vroegen we of het medisch noodzakelijk was en of er een te groot risico voor mij was.

Gelukkig niet. Er was een reële kans op drie gezonde kindjes en we zaten, zoals de gynaecoloog het zei, in het best case scenario met drie vruchtzakken en drie placenta’s. Dat gaf ontzettend veel hoop.

De-hele-dag-door-misselijkheid

Qua kwaaltjes voelde ik me al heel snel op en top zwanger. De dag vóór mijn positieve test begon de misselijkheid al. Geen ochtendmisselijkheid, maar gewoon de-hele-dag-door-misselijkheid. Dit begon met overgeven bij een nare lucht en werd vanaf week vier of vijf zo’n vijftig keer per dag.

Ik probeerde echt alles. Gemberthee, medicijnen, crackers halverwege slapend naar binnen werken terwijl Robin ze me letterlijk in mijn mond stopte voordat ik mijn ogen open had. Niets hielp echt. Een hoogtepunt van de dag was als ik een slokje water binnen kon houden. Uiteindelijk werd ik een dag opgenomen in het ziekenhuis voor vochttoediening omdat ik uitgedroogd was.

Na die opname ging het gelukkig iets beter. En de eerste cracker die ik daarna binnenhield? Dat was echt het lekkerste wat ik ooit heb gegeten. Geen twijfel over mogelijk, haha. Na week dertien werd het gelukkig draaglijker. Nog maar vier tot vijf keer per dag overgeven voelde toen als een absolute verademing.

“De eerste cracker die ik daarna binnenhield? Dat was echt het lekkerste wat ik ooit heb gegeten”

Cholestase, carpaaltunnelsyndroom en opgezwollen voeten

Verder heb ik mijn zwangerschap positief ervaren. Wel kreeg ik vanaf week vijfentwintig last van zwangerschapscarpaaltunnelsyndroom. Tintelingen, pijn en een doof gevoel in mijn handen, vooral ’s nachts. Een brace hielp gelukkig om het draaglijk te houden.

Daarnaast kreeg ik zwangerschapscholestase. Dat gaf een enorme jeuk aan mijn handpalmen en voetzolen, zonder dat er iets te zien was. Dit vond ik wel echt afschuwelijk. Jeuk is echt het ergste wat er is, als je het mij vraagt. Nachtenlang heb ik mezelf wakker gekrabd en legde Robin om de paar uur bevroren handdoeken op me om de jeuk iets te verlichten.

Daarom moest ik wekelijks bloed laten prikken en kreeg ik extra medicatie. De kindjes groeiden gelukkig supergoed. Maar vanaf week drieëntwintig werd het spannender. Lees je mee in deel twee?