Amy: “Ik luisterde niet naar het ziekenhuis en zag ineens twee streepjes”

De diagnose

In januari 2024 kregen we het antwoord: PCOS. Mijn lichaam maakte wel eitjes aan, maar liet ze niet springen. Ik voelde me meteen onzeker. Kan ik wel zwanger worden? Wat betekent dit voor mijn toekomst als moeder? Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook slecht nieuws over mijn man. Zijn zaadkwaliteit was volgens de eerste test extreem laag. Er was twee procent beweging. Het voelde alsof alle deuren tegelijk dichtklapten. We werden doorgestuurd naar het Erasmus MC en hoorden termen als ICSI. Onze droom veranderde ineens in een medisch traject.

Maar toen gebeurde er iets wat ons compleet in verwarring bracht. Een tweede test gaf ineens een perfecte uitslag, alles was goed. We wisten niet meer wat we moesten geloven. 

“Ik moest medicatie nemen om een bloeding op te wekken. Maar toen gebeurde het”

Amy

Niet gehoord

Er volgde een lange, slopende periode. Anderhalf jaar van onderzoeken, bloedprikken, echo’s en controles. Mijn lichaam werd van top tot teen nagekeken. Ik voelde me geen mens meer, maar een dossier. Elke acht weken een nieuwe arts, elke keer opnieuw mijn verhaal doen. Steeds weer hopen, steeds weer wachten. Het brak me op. Ik zat niet lekker in mijn vel en was moe en verdrietig. 

Gelukkig vond ik steun bij mijn partner, mijn familie en uiteindelijk ook bij een online community die ik zelf begon. Vrouwen die precies wisten hoe dit voelde. Dat heeft me er echt doorheen gesleept.

Voor mezelf kiezen

Op 3 december 2025 mochten we eindelijk starten met medicatie: letrozol. Dit was onze kans. Maar na 35 dagen gebeurde er niets. Geen eisprong, geen zwangerschap. In het ziekenhuis werd koelbloedig gezegd dat de ronde mislukt was. Ik moest medicatie nemen om een bloeding op te wekken. Maar toen gebeurde het.

Thuis voelde ik ineens iets in mijn lichaam. Buikpijn, signalen die ik niet kon negeren. Ik deed toch een ovulatietest. En daar was hij: een smiley. Ik ovuleerde! Op dag 35. Ik was zo blij, dit was mijn moment! Maar toen ik het ziekenhuis belde, kreeg ik een koude reactie. Ze wilden dat ik gewoon het protocol volgde en de medicatie nam. Alsof mijn lichaam er niet toe deed. Dat was het moment waarop ik besloot om voor mezelf te kiezen. Ik luisterde naar mijn gevoel en negeerde het protocol.

“Twee strepen: ik was zwanger! Mijn gevoel had gelijk gehad. En toen kwam de volgende verrassing”

Amy

Twee streepjes

Dertien dagen later wist ik het zeker, dit voelde anders. Met trillende handen deed ik een test. Twee strepen: ik was zwanger! Niet alleen van geluk moest ik huilen, maar ook van opluchting. Mijn gevoel had gelijk gehad. En toen kwam de volgende verrassing. Tijdens de echo bleek dat we niet één kindje verwachtten, maar twee: een tweeling.

Het bleek een zeldzame mono-mono tweeling te zijn, waarbij onze baby’s alles delen. Dat brengt risico’s met zich mee en betekent dat ik vanaf week 24 in het ziekenhuis zal liggen. Maar weet je? Ik doe het met alle liefde van de wereld. Na twee jaar vechten, twijfelen en doorgaan op tandvlees, zijn we eindelijk waar we moeten zijn.

Sterker dan ooit

Dit traject heeft mij veranderd. Ik ben me veel bewuster van mijn lichaam en sterker geworden, ook al voelde dat niet altijd zo. Het belangrijkste is dat ik dichter bij mezelf ben gekomen. Ik geef mijn grenzen aan, luister naar mijn gevoel en maak keuzes die echt bij mij passen, ook als dat tegen adviezen en protocollen ingaat. En geluk ziet er voor mij nu anders uit. Waar ik vroeger misschien bezig was met “wanneer gebeurt het?”, ben ik nu veel dankbaarder voor wat er is en wat we hebben.

Dit is een ingezonden verhaal van Amy. Herken jij haar verhaal en wil je deelnemen aan haar community? Stuur dan een DM.