Elisa kreeg haar droombevalling: “Twee keer persen en ze was er”

Dit is het moment

Mijn tweede bevalling was echt een droombevalling. Het was de nacht van 29 op 30 januari. Mijn zoontje had zich bedacht om te gaan logeren bij zijn ‘tante’, mijn beste vriendin en toevallig ook mijn buurvrouw. Ja, je leest het goed. Het voelde echt als een teken. Alles viel op zijn plek.

We hebben samen lekker gegeten en daarna ging hij logeren. Op dat moment voelde het alsof ik alles kon loslaten. De spanning dat we hem misschien midden in de nacht nog ergens naartoe moesten brengen, viel direct weg. Ik voelde ook gewoon: dit is het moment. Binnen nu en een dag ga ik bevallen.

Die avond rommelde het al wat in mijn buik, maar het zette niet door. Rond twaalf uur gingen we naar bed. Mijn man viel meteen in slaap, maar ik kon dat totaal niet. Het voelde alsof we de volgende dag op vakantie zouden gaan. Dat gespannen, onrustige gevoel. Ik heb die hele nacht een beetje rondgelopen, gelegen en voor de tienduizendste keer gecontroleerd of alles wel in mijn vluchtkoffer zat.

“Ik snap dat het gek klinkt om een bevalling gezellig te noemen, maar zo voelde het echt”

Elisa

Gezellig

Tot het ineens kwart voor vijf was. Ik voelde meteen heftige weeën en wist gelijk: ik moet onder de douche. Ik had rugweeën en van mijn eerste bevalling wist ik nog dat warmte goed werkte voor mij.

De straal van de douche stond op mijn rug terwijl ik tegen de douchewand leunde. Mijn man werd wakker en kwam de badkamer binnen. Dat moment samen vergeet ik echt nooit meer. En ja, ik snap dat het gek klinkt om een bevalling gezellig te noemen, maar zo voelde het echt. Ik wist goed wat ik met de weeën moest doen en tussendoor konden we gewoon praten.

Rond kwart voor zes kwam de verloskundige en om kwart over zes vertrokken we naar het ziekenhuis. Net voor zeven uur kwamen we aan.

Twee keer persen

Ik sprong meteen in bad. Nou ja, voor zover ik nog kon springen natuurlijk. De verloskundige dacht nog even rustig koffie te kunnen halen, maar onze dochter had duidelijk andere plannen.

Mijn persfase duurde uiteindelijk maar drie minuten. Twee keer persen en ineens was ze er. In een bijna donkere bevalkamer, om zeven uur in de ochtend. Buiten begon de wereld net wakker te worden. Mensen gingen naar hun werk en het leven ging door. Behalve dat van ons op dat moment. Ons leven stond voor heel even stil en niemand wist dat. We hadden onze dochter voor het eerst in onze handen en dat voelde zó speciaal.

“Mocht je ooit het gevoel hebben dat je faalt als moeder, denk dan eens terug aan het feit dat jij gewoon een kind negen maanden hebt gedragen en op de wereld hebt gezet”

Elisa

Moeders hebben superkrachten

Ik kijk met ontzettend veel plezier terug op deze bevalling. Misschien nog wel extra omdat dit ons laatste kindje is en dus ook de laatste bevalling die ik ooit zal meemaken.

Het heeft mij echt in mijn kracht gezet. Ik blijf het bijzonder vinden waar een vrouwenlichaam allemaal toe in staat is. Zonder pijnmedicatie, puur op eigen kracht. Ik ben echt trots op mijn lijf.

Wat ik andere moeders vooral wil meegeven? Je bent zoveel sterker dan je denkt. Mocht je ooit het gevoel hebben dat je faalt als moeder, denk dan eens terug aan het feit dat jij gewoon een kind negen maanden hebt gedragen en op de wereld hebt gezet. In welke vorm dan ook. Wij hebben echt superkrachten.

Dit is een ingezonden verhaal van Elisa.