Tessa’s HG zwangerschap sloopt haar: “De sonde was mijn laatste hoop”

Voorzichtig blij 

“In januari 2026 kwam ik erachter dat ik zwanger was van ons derde kindje. Na een miskraam was ik voorzichtig blij. Tegelijkertijd keek ik er enorm naar uit: mijn laatste zwangerschap. Na de eerste echo met 6,5 week merkte ik dat deze zwangerschap anders was. Wat eerst leek op een griep, bleek HG. Na drie dagen alleen maar overgeven voelde ik het leven uit mij gaan. Ik kon alleen nog maar op bed of de bank liggen. In één klap kon ik niet meer de mama zijn die ik altijd was.

Ik belde de huisarts voor medicatie, maar kreeg als advies gemberthee en gembercapsules. Ik voelde me niet serieus genomen en heb huilend de verloskundige gebeld. Zij stuurde mij gelukkig meteen door voor een opname.

“Mijn oudste vroeg: ‘Mama, word je wel weer beter? Ik wil niet dat je doodgaat.’ Mijn hart brak”

Tessa

“Mama, word je wel weer beter?”

Ik heb twee dochters van 4 en bijna 2 jaar en zij wilden hun mama, maar ik kon er niet voor ze zijn. De simpele dingen zoals voorlezen of naar school brengen lukten niet meer. Mijn oudste vroeg: “Mama, word je wel weer beter? Ik wil niet dat je doodgaat.” Mijn hart brak. Toen besefte ik pas wat het met haar deed.

Ik voelde me schuldig. Alsof ik tekortschoot, terwijl ik er niets aan kon doen. Dat maakte het misschien nog wel zwaarder.

Machteloos

Bij 12 weken was er nog geen verbetering. Ik was al 10 kilo afgevallen en had meerdere opnames gehad. Uiteindelijk werd besloten een duodenumsonde te plaatsen. Dat voelde als falen. Ik deed zo mijn best, maar niets hielp. Tegelijk voelde ik me machteloos. Ik vroeg me af hoe mijn kinderen hierop zouden reageren en of ze me nog wel dichtbij zouden durven laten.

Ons gezin stond op z’n kop

HG heeft een enorme impact. Ik kan niet meer werken en ik zie mijn gezin weinig. Mijn man werkt fulltime en draagt ondertussen zorg voor mij, de kinderen en het huishouden. Het is zwaar voor ons allebei. Ik ben vaak alleen thuis en mis de tijd met de meiden enorm. Tegelijk kost zelfs een kort moment samen zijn al zoveel energie, ik ben daarna weer volledig uitgeput.

Mijn familie en vrienden springen gelukkig bij waar ze kunnen. Zonder hen redden we het niet. Toch voelt het ook dubbel, omdat je je eigen rol als moeder ineens uit handen moet geven. Ook mentaal is het zwaar. De dagen lijken soms eindeloos en ik voelde me in het begin vaak leeg en verdrietig. Het idee dat dit tot aan het einde van de zwangerschap kan duren, maakt mij wanhopig.

“De vraag kwam steeds vaker naar boven: wil ik dit nog, kan ik dit nog zo lang volhouden?”

Tessa

Dit wordt onderschat

HG is zoveel meer dan misselijkheid. Je wordt wanhopig en ik stel mezelf regelmatig de vraag of ik dit nog kan volhouden. Door alle emoties, gevoelens en hormonen zit ik totaal niet op een roze wolk. Vooral de eerste 18 weken kwam steeds vaker de vraag naar boven: wil ik dit nog en kan ik dit nog zolang volhouden? Heftig, maar als je zo diep gaat, ontkom je niet aan deze vragen.

Dit wil ik andere vrouwen meegeven: maak dit bespreekbaar en luister naar je gevoel. Trek aan de bel bij twijfel en laat je niet wegsturen met gemberthee of gembercapsules. Hoe eerder er wordt ingegrepen, hoe beter. Je hoeft je hier niet voor te schamen. De extra echo’s helpen mij om te beseffen waarvoor ik het doe en mijn verloskundige praktijk is hierin heel ondersteunend. Zonder deze hulp, weet ik niet of ik de strijd kan volhouden. Dit gun ik niemand. Ook voor (aanstaande) vaders: stel grenzen en schakel op tijd hulp in, want HG raakt het hele gezin.

Na 18-19 weken stabiliseerde de HG en mocht de sonde eruit. Ik vind het spannend dat ik het nu weer op eigen krachten moet doen, maar ik probeer nu te genieten van kleine momenten.
Alles wat wel weer lukt, voelt als winst. Het verloop met HG blijft onzeker. We proberen het beste ervan te maken, ook nu we nieuwe zorgen hebben over ons kindje waar met de 20
wekenecho een afwijking is ontdekt.”

Dit is een ingezonden verhaal van Tessa.