Lien was 32 weken zwanger toen haar zoontje de diagnose hersentumor kreeg

Van zwangerschap naar overlevingsmodus

“Tijdens de zwangerschap van mijn tweede zoontje heeft ons oudste zoontje de diagnose van een hersentumor gekregen. Nadat we in het eerste ziekenhuis naar huis gestuurd zijn met “hij stelt zich aan”, heeft het UZA een week later de diagnose gesteld. Ik was toen 32 weken zwanger. Tijdens de volgende zeven weken heeft hij twee hersenoperaties gehad, een operatie voor een PAC en zijn eerste chemoreeks. De dag na zijn eerste chemo ben ik bevallen van zijn broertje. Hij heeft alle behandelingen “meegedaan”.

Tussentijds zijn we dan als kersvers gezin negen weken moeten verhuizen naar Gent, omdat Charlie daar elke dag bestraald moest worden en de verplaatsing absurd was. Daarna zijn de behandelingen verdergezet in Antwerpen. Sinds deze week hebben we te horen gekregen dat de behandelingen aangeslagen lijken te zijn en er nu veel hoop is dat de tumor dood is.

“We zijn door de hel gegaan. We hebben geen roze wolk gehad toen ons zoontje geboren werd, want we moesten vier dagen nadien opnieuw in het ziekenhuis staan”

Lien

Geen roze wolk

We zijn door de hel gegaan. We hebben geen roze wolk gehad toen ons zoontje geboren werd, want we moesten vier dagen nadien opnieuw in het ziekenhuis staan. We zijn nu een jaar verder en hopen eindelijk wat rust te vinden. We zijn onmiddellijk in overlevingsmodus gegaan. Alles en iedereen draaide om Charlie.

herinneringen

Er zijn momenten uit die periode die voor altijd op mijn netvlies staan. Het brengen van het nieuws door een team. De geboorte van Jack, de dag na de eerste chemo. De eerste en laatste foto van beide jongens waarop Charlie nog haartjes heeft. En de chirurg die kwam vertellen dat er nog steeds massa aanwezig was. Dat zijn momenten die je voor altijd bijblijven.

“Je weet pas hoe sterk je bent, als sterk zijn de enige keuze is die je nog hebt”

Lien

Van scan naar scan

Het heeft ons hele leven veranderd. Vanaf nu zullen we leven van scan naar scan. Zoals een mama van een lotgenoot zei: het leven in verlengingen. We leven veel meer in het nu. We kunnen beter relativeren en hebben absoluut geen nood aan negativiteit in ons leven. Die energie is er niet.

We hopen ons nieuwe “normaal” te kunnen vinden, rust te kunnen vinden en vooral veel kleine gelukjes te krijgen. We hebben zoveel lieve mensen leren kennen. Vooral in moeilijke momenten weet je wie het goed voorheeft met jou.

Voor andere ouders

Je weet pas hoe sterk je bent, als sterk zijn de enige keuze is die je nog hebt. Die zin hebben we gezien in ons revalidatiecentrum. Voor je kind zal je alles doen, hoeveel het ook vraagt van jezelf. Mentaal en fysiek.”

Dit is een ingezonden verhaal van Lien.