Ik hield zielsveel van mijn zoon, maar voelde me nog nooit zo alleen

Een nieuw begin

Een week nadat ik was bevallen, begon Jethro alweer met werken. Heel logisch natuurlijk, maar daardoor zat ik ineens hele dagen alleen thuis. Ik was net moeder geworden, herstellende van een keizersnede en had nauwelijks een opvangnet in de buurt. Mijn familie en vriendinnen woonden ver weg.

Alsof dat nog niet genoeg was, zaten we midden in de coronaperiode. Kraambezoek was beperkt, spontaan even ergens een kop koffie drinken zat er niet in en een moedergroepje of babycursus was er nauwelijks. Mijn wereld werd ineens heel klein. En hoewel je als moeder eigenlijk nooit echt alleen bent, er is tenslotte altijd een baby die je nodig heeft, voelde ik me nog nooit zo alleen.

“Pas later ontdekte ik dat daar zelfs een naam voor bestaat: mommy isolation”

Niemand vertelde me hierover

Pas later ontdekte ik dat daar zelfs een naam voor bestaat: mommy isolation. Dat gevoel had ik van tevoren totaal onderschat. Iedereen vertelde me over de slapeloze nachten, de luiers en de voedingen. Maar niemand vertelde me hoe eenzaam het kan zijn als je hele leven van de ene op de andere dag verandert.

Ik miste gesprekken met mensen die begrepen waar ik doorheen ging. Andere moeders van mijn leeftijd die ook midden in diezelfde fase zaten. Gewoon iemand die zei: “Ik snap precies hoe je je voelt.” Je hebt als mens verbinding nodig. Mensen die begrijpen wat je meemaakt, die hetzelfde doormaken en waarbij je even jezelf kunt zijn.

In plaats daarvan bracht ik dagen door tussen vier muren, met een baby op mijn arm en een hoofd dat steeds voller raakte. Ik hield zielsveel van mijn zoon, maar tegelijkertijd verloor ik een stukje van mezelf. Hoe kun je je zo gelukkig en tegelijk zo eenzaam voelen? Achteraf weet ik dat die twee gevoelens prima naast elkaar kunnen bestaan.

“Juist door eerlijk te zijn, geef je andere moeders de ruimte om zich ook uit te spreken”

We moeten hier veel vaker over praten

Als ik nu terugkijk naar die periode, zie ik hoeveel filmpjes ik nog op mijn telefoon heb waarop ik zit te huilen. Filmpjes die me direct terugbrengen naar hoe ik me toen voelde. Niet omdat ik dacht dat ik de enige was, maar omdat je er van de buitenwereld zo weinig over hoort. Alsof er vooral verwacht wordt dat je als kersverse moeder op een roze wolk zit en alleen maar geniet.

Begrijp me niet verkeerd, ik was dolgelukkig met mijn zoon. Maar tegelijkertijd voelde ik me ook ontzettend eenzaam. Pas achteraf besefte ik dat die twee gevoelens naast elkaar mogen bestaan. Terugkijkend weet ik hoeveel invloed die periode heeft gehad op mijn mentale gezondheid. Niet omdat ik moeder worden niet mooi vond, maar omdat ik mezelf zo alleen voelde in alles wat ik doormaakte.

Juist daarom vind ik het zo belangrijk om hier wel over te praten. Niet alleen over de mooie kanten van het moederschap, maar ook over de momenten waarop je jezelf even kwijtraakt. Want juist door eerlijk te zijn, geef je andere moeders de ruimte om zich ook uit te spreken.

Dus als jij dit leest en je herkent jezelf hierin, weet dan dat je niet alleen bent. Er zijn zoveel moeders die zich precies zo hebben gevoeld, maar waar je simpelweg veel te weinig over hoort. Misschien is het tijd dat we daar samen verandering in brengen. Want hoe meer we dit bespreekbaar maken, hoe minder moeders zich zo alleen hoeven te voelen als ik me toen voelde.

Benieuwd naar Kelly’s bevallingsverhaal? Je leest het hier.