Beeld: Voor Altijd Fotografie
Ik koos bewust voor een tweede keizersnede, maar niet iedereen begreep dat
Tijdens mijn tweede zwangerschap kreeg ik die vraag vaker dan ik kan tellen. “Maar wil je dan niet weten hoe een natuurlijke bevalling voelt?” of: “Vind je het niet jammer?” Het leek soms alsof andere mensen meer moeite hadden met mijn keuze dan ikzelf.
Mijn eerste keizersnede
Bij mijn eerste zwangerschap kreeg ik een keizersnede vanwege een hernia in mijn onderrug. De laatste weken waren zwaar. Ik had veel pijn, kon nauwelijks nog normaal bewegen en was vooral bezig met de dag doorkomen. Een natuurlijke bevalling was daardoor geen realistische optie meer. Eerlijk gezegd vond ik de keizersnede destijds niet eens heel spannend. Natuurlijk wist ik dat het een operatie was, maar ik was vooral opgelucht dat er een plan lag en dat ik bijna mijn zoon zou ontmoeten.
Misschien is dat ook waarom ik er zo positief op terugkijk. Mijn zoon was er snel, ik voelde me goed begeleid en het herstel viel me enorm mee. Natuurlijk moest ik herstellen van een buikoperatie, maar ik had vooraf veel ergere verhalen gehoord. Sterker nog, volgens Jethro en de kraamzorg stond ik iets té snel weer op mijn benen. Ik moest regelmatig teruggefloten worden omdat ik alweer van alles wilde doen.
“Waarom zou ik verlangen naar iets wat ik zelf helemaal niet mis? Waarom is het zo vreemd dat een vrouw tevreden kan zijn met haar eerdere bevallingservaring?”
De keuze voor een tweede keizersnede
Toen ik voor de tweede keer zwanger raakte, zat die hernia er nog steeds. Gelukkig had ik deze keer veel minder klachten, waardoor ik in principe opnieuw een keuze had: een vaginale bevalling proberen of kiezen voor een geplande keizersnede.
Voor mij voelde die keuze eigenlijk helemaal niet moeilijk. Mijn eerste ervaring was goed geweest. Ik had geen trauma, geen nare herinneringen en ook niet het gevoel dat ik iets had gemist. Integendeel zelfs. Ik had het als een fijne ervaring ervaren en zag geen reden om iets anders te kiezen.
“Wil je dan niet weten hoe het voelt?”
Toch kreeg ik daar verrassend veel reacties op. Niet alleen vanuit mijn omgeving, maar ook via sociale media. Mensen vroegen of ik dan niet wilde weten hoe een natuurlijke bevalling voelde, of ik daar later geen spijt van zou krijgen en of ik mezelf niet iets onthield. En eerlijk gezegd heb ik dat nooit zo goed begrepen. Waarom zou ik verlangen naar iets wat ik zelf helemaal niet mis? Waarom is het zo vreemd dat een vrouw tevreden kan zijn met haar eerdere bevallingservaring?
Voor mij heeft moederschap nooit gezeten in de manier waarop mijn kinderen ter wereld kwamen. Niet in hoeveel uur ik weeën heb gehad, niet in of ik een ruggenprik kreeg en ook niet in of mijn kinderen via een natuurlijke bevalling of een keizersnede zijn geboren. Voor mij ging het erom dat mijn kinderen veilig ter wereld kwamen en dat ik een keuze maakte waar ik zelf volledig achter stond.
“Voor mij ging het erom dat mijn kinderen veilig ter wereld kwamen en dat ik een keuze maakte waar ik zelf volledig achter stond”
Geen spijt
Wat me misschien nog wel het meest verbaasde, is dat we tegenwoordig veel praten over keuzevrijheid rondom bevallen, maar dat sommige keuzes blijkbaar toch meer geaccepteerd worden dan andere. Zodra ik vertelde dat ik bewust opnieuw voor een keizersnede koos, leek daar vaak direct een oordeel of vraag achter te zitten. Alsof ik iets miste. Alsof ik mezelf iets onthield. Terwijl ik dat zelf helemaal niet zo voelde.
Twee keizersnedes later kijk ik terug zonder spijt. Niet omdat een keizersnede makkelijk is, maar omdat het voor mij de juiste keuze was. En als ik opnieuw zou moeten kiezen, zou ik precies hetzelfde doen.
Ik kreeg geen toestemming voor een dubbele achternaam en hielp de wet veranderen
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Kelly | @kellyheruer
MP Creator
Aloha, ik ben Kelly. Mama van twee lieve (en stoute) zoontjes, wonend in Koh Samui, Thailand, en altijd bezig met honderd dingen tegelijk. Ik deel het echte leven achter emigreren, moederschap, fit worden met Hashimoto en alle chaos die daarbij hoort. Soms inspirerend, soms een beetje een rommeltje, maar altijd eerlijk. Als je houdt van real life content zonder filters, dan zit je hier goed.
Francien gaf al haar spaargeld uit aan haar kinderwens, maar opgeven is geen optie
Simone ontdekte wat haar dochter Yara (3) met autisme deze zomer écht nodig heeft
Kelly over haar traumatische bevalling na HELLP
Heb zelf nooit een keizersnede gehad maar kan mij voorstellen dat het trauma hem zit in de spoed keizersnede. Als je al uren bezig bent en het lukt niet of als je kindje in nood komt. Dan moet het snel en zal het vast en zeker minder subtiel en netjes gaan.
Een spoedkeizersnede hoeft geen trauma te geven. Ik heb zelf meer nare herinneringen aan de aanloop naar de spoedkeizersnede bij mijn eerste zwangerschap (langdurig gebroken vliezen en met hoge koorts heftige rugweeën proberen weg te puffen), dan aan de ingreep zelf.
Bij mijn tweede zwangerschap had ik de keuze en ik heb bewust voor een keizersnede gekozen. Geen spijt van.