Kelly over haar traumatische bevalling na HELLP

De ochtend dat het misging

“Donderdag 13 mei 2021: Het is half 5 ’s ochtends en ik word wakker van een vervelend gevoel bij mijn ribben. Mijn buik is gigantisch bij 41+5 weken en ik trek de conclusie dat ik daardoor niet meer lekker lig in bed. Ik sta op om op de bank half-zittend verder te slapen. Slapen lukt echter niet meer. Het gevoel wordt erger.

Ik pak m’n telefoon en begin te Googlen. Al snel zie ik ergens ‘zwangerschapsvergiftiging’ staan, maar denk: zo laat nog in de zwangerschap? Nee, dat zal het vast niet zijn. Ik voel me steeds beroerder en maak mijn vriend Kevin wakker. Hij belt de verloskundige. Niet veel later staat ze naast mijn bed en meet mijn bloeddruk. Sky-high. Alles wijst op HELLP.

We vertrekken direct naar het ziekenhuis. In het OLVG Oost moeten we wachten. Ik hang aan een hoge tafel te zuchten en te steunen. Het gevoel van mijn middenrif trekt omhoog naar mijn schouders. Uiteindelijk mogen we een kamer in.

Mijn bloed wordt gecheckt. De resultaten zijn overduidelijk: torenhoge bloeddruk en afwijkende waarden. HELLP. We horen dat de bevalling direct wordt ingeleid en dat we zeker drie dagen moeten blijven. Ik hoor het gelaten aan en heb er vrede mee. Ik weet hoe slecht ik me voelde.

“‘Je hebt een zoon,’ zegt iemand. Ik heb een zoon? Was ik net aan het bevallen?”

Kelly

Van weeën naar spoed

Vrijdag 14 mei: Het ballonnetje heeft iets gedaan, maar nog niet genoeg. Ik krijg medicatie om de bevalling verder te stimuleren. Kevin gaat even naar buiten, ik stap onder de douche. En dan komt het gevoel terug. Die riem om mijn middenrif. Ik kruip terug in bed, Kevin wordt gebeld dat hij moet terugkomen. Als hij binnenkomt is het alle hens aan dek. Infusen, meters, mensen.

Ik blijk al weeën te hebben, alles voelt als een waas. Kevin kijkt mee op de monitor en zegt wanneer een wee bijna voorbij is. Rond 20:00 uur heb ik volledige ontsluiting. De vliezen worden uiteindelijk op de OK gebroken, omdat de baby nog te hoog ligt. Daarna terug naar de verloskamer. Ik krijg morfine, maar de weeën worden alleen maar heftiger. Alsof mijn baarmoeder in de fik staat.

Zaterdag 15 mei: Er is nog steeds geen indaling en geen persdrang. Ik ben op. De gynaecoloog kijkt me aan en zegt: dit gaan we je niet aandoen. Het wordt een keizersnede. Ik voel opluchting, ik wil alleen nog dat het stopt.

Geboren

Op de OK krijg ik te horen dat een ruggenprik niet kan door de HELLP. Ik word onder narcose gebracht. Ik doe mijn ogen open en ben totaal gedesoriënteerd. ‘Je hebt een zoon,’ zegt iemand. Ik heb een zoon? Was ik net aan het bevallen?

“Er was wel een soort weten dat hij bij mij hoorde, maar die verliefdheid bleef uit”

Kelly

Schuldgevoel 

Toen ik mijn zoontje voor het eerst zag, voelde ik eigenlijk weinig. Er was wel een soort weten dat hij bij mij hoorde, maar die verliefdheid bleef uit. Ook in de kraamweek en de maanden daarna.

Pas na therapie, anderhalf jaar later, brak dat open. En toen kwam er ook een enorm schuldgevoel. Over hoe hij geboren was. Niet samen, maar zonder mij in zijn eerste uren. Ik heb heel lang op wilskracht gemoederd. Aan de buitenkant ging alles goed, maar vanbinnen zat er veel. Machteloosheid die soms ineens omsloeg in boosheid.

Wat je niet ziet van buiten

Voor de buitenwereld leek alles goed. Mijn zoontje deed het goed, borstvoeding ging goed, ons gezin draaide door. En misschien is dat juist belangrijk om te zeggen. De impact van een traumatische bevalling kan bijna onzichtbaar zijn. Alles kan doorgaan, en toch zit er iets wat aandacht nodig heeft.

Als ik nu terugkijk, was dit het begin van een heel nieuw pad. Ik voelde dat ik andere moeders wilde helpen. Inmiddels heb ik mijn eigen praktijk als bevallingstrauma therapeut. Als ik zie wat het me heeft gebracht… dan zou ik die ervaring, hoe heftig ook, niet meer inwisselen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Kelly.