Beeld: Sien

Redactie Mamaplaats

Maandenlang trok Sien (35) aan de bel omdat haar zoontje Emiel zich anders gedroeg dan normaal. Hij was nog geen 11 maanden oud, maar toch bleven de klachten terugkomen. Steeds kreeg ze te horen dat het om constipatie ging. Tot één arts wél luisterde en een simpele echo een keiharde waarheid blootlegde.

Met één echo zagen ze het al: een enorme tumor in zijn buikje

Sien (35)

Van twijfel naar een keiharde diagnose

“Ik voelde al die tijd dat er iets niet klopte met Emiel. We gingen van dokter naar dokter, maar telkens kregen we dezelfde uitleg: constipatie. Toch bleef dat gevoel knagen.

Uiteindelijk gingen we naar een andere dokter van de huisartsenwachtpost. Voor het eerst had ik het idee dat iemand ons écht serieus nam. Hij geloofde ons en stuurde ons meteen door naar de spoed.

Daar ging het ineens razendsnel. Met één echo zagen ze het al: een enorme tumor in zijn buikje. Geen constipatie, maar neuroblastoom stadium 4. Ik hoor het nog zo voor me: “Er is een tumor op de bijnier gevonden, we bellen meteen naar UZ Leuven.” Op dat moment stortte mijn wereld volledig in.

Boos, bang en compleet uit balans

Wat dit met ons deed, is bijna niet te omschrijven. Ik voelde me boos, gefrustreerd, angstig en intens verdrietig. Hoe kon dit zo lang gemist zijn? Waarom werd er niet eerder geluisterd?

Vanaf dat moment draaide alles om Emiel. Mijn partner en ik zorgden fulltime voor hem. Meer dan een jaar en vier maanden leefden we in een bubbel. We sloten ons af van de buitenwereld, alles in het belang van Emiel.

Ons gezin veranderde compleet. Met onze andere kinderen, Marie-Lou, Ella-Nora en Caimen, probeerden we er te zijn, maar niets was nog zoals daarvoor.

Leven tussen hoop en onzekerheid

De dokters gaven Emiel een slechte prognose. Toch zijn we altijd positief gebleven. Dat was het enige wat we konden doen: blijven hopen en blijven vechten.

Er waren momenten waarop alles stil leek te staan, maar ook momenten waarop we kracht voelden die we niet eens wisten dat we hadden.

Vandaag zitten we in de eindfase van de onderzoeken. De eerste resultaten zijn gelukkig geruststellend. Tegelijk weten we dat dit nooit helemaal stopt. Emiel zal zijn hele leven goed opgevolgd moeten worden. Ik heb echt het gevoel dat hij een enorme engelbewaarder heeft.

We zijn dichter naar elkaar toegegroeid. Maar ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn

Sien (35)

Ons leven is voorgoed veranderd

Als ik nu terugkijk, zie ik hoe dit ons als gezin sterker heeft gemaakt. We zijn dichter naar elkaar toegegroeid. Maar ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Je kijkt anders naar alles. Naar gezondheid, naar tijd en naar wat echt belangrijk is.

Vertrouw op je gevoel

Wat ik andere ouders wil meegeven: blijf doorzetten als je voelt dat er iets mis is met je kind. Een moedergevoel, een oudergevoel, heeft altijd gelijk. Laat je niet wegsturen. Blijf vragen stellen. Blijf aandringen. Want als wij dat niet hadden gedaan, weet ik niet waar we vandaag zouden staan.”

Dit is een ingezonden verhaal van Sien.