Terug
Blog header image

Voorlezen is goed voor kinderen! Of niet?

Vandaag had ik een discussie met een ouder. Is voorlezen nou echt zo goed voor kinderen? Ik vind van wel.
MarlousRuis
7 jaar geleden

Ik lees elke avond een klein verhaaltje voor. Dit zorgt er voor dat hij veel beter slaapt en hij vindt het oprecht super leuk! Dus waarom niet? Whats the harm?

Anoniem
7 jaar geleden

Hier wordt elke dag voorgelezen!!! Onze dochter (7) wilde het een tijdje niet, omdat ze de eerste weken van het schooljaar erg moe was. Maar nu lezen we weer lekker elke avond. Ik lees voor of ze leest zelf een stukje of om de beurt. Bij onze zoon mag ik het verhaaltje booit overslaan. Ik heb extra voekjes gejocht met korte verhaaltjes voor als we een keer laat zijn en eigenlijk niet echt tijd hebben om voor te lezen. Dan doen we dus maar een kort verhaaltje, want niet voorlezen dat kan bij hem echt niet. ik vind het zelf ook heerlijk even een lekker momentje voor het slapen gaan.

Kirstenimolnen
7 jaar geleden

We lezen elke avond voor het slapen voor. We lezen al met haar vanaf dat ze heel klein is. Maar overdag lezen we ook regelmatig. Ze komt zelf met een boekje aan en klimt dan op schoot. Bij mijn ouders loopt ze als eerste naar de boekjes. Het speelgoed staat ernaast. Maar ze wil eerst even een momentje met opa of oma om lekker bij ze te zitten. Het gaat haar dan niet echt om het verhaal. Dat komt later op de dag. Ze 'leest' regelmatig ook zelf een boekje. Dan zit ze lekker te bladeren. Ze is gewoon een boekenwurm net als haar ouders. Ik hoop dat we nog heel lang kunnen genieten van het samen lezen. Dus ook na haar vijfde. Ik vind het heel leuk om te lezen en dus ook om voor te lezen. Ik kan me voorstellen als je niet van lezen houdt dat het moeilijker is om dit op te pakken met je kind.

Annemiek2
7 jaar geleden

Wij lezen (bijna) elke avond voor het naar bed gaan voor. Soms, als zoonlief het te bont maakt met douche omkleden en tandjespoetsen krijgt hij geen verhaaltje. Zo af en toe lees ik overdag ook voor. Dit zou wel wat vaker mogen moet ik eerlijk toegeven.

Lindsy83
7 jaar geleden

Ik lees mijn zoontje voor sinds dat hij ongeveer 3 maanden was en we echt een bedritueeltje toe gingen passen. Ik vind het zelf te leuk om het niet te doen :) Vooral als ik stemmen bij de verschillende personen bedenk vind mijn zootnjte dat ook prachtig. Ik hoop het nog lang te mogen doen :D

Anoniem
7 jaar geleden

Voorlezen? Absoluut! Iedere dag. De jongste komt vaak overdag met een boekje bij me. De oudste geniet er ook echt van. De oudste krijgt ook een verhaaltje voor het slapen gaan. De jongste nog niet. Ze zijn 4 en 1.

JufFeline
7 jaar geleden

Mooie discussie. Als juf weet ik hoe belangrijk voorlezen is voor de taalontwikkeling van kinderen. Later is het zelf lezen ook erg goed voor taalinzicht/spellinginzicht. Maar het zelf lezen hoeft niet in plaats van het voorlezen te gaan. Ik vond het heerlijk om voorgelezen te worden door mijn moeder, ook toen ik al wat ouder was... lekker weg dromen in een fantasiewereld die je samen deelt. Ik lees mijn zoontje voor sinds hij 6 maanden is. Elke avond voordat hij naar bed gaat. In het begin heb je inderdaad het idee dat je echt voor jan doedel aan het voorlezen bent maar niks is minder waar. Nu is het echt een rustpunt voor mijn zoontje en begint hij geïnteresseerd te raken in de plaatjes. Ook komt hij nu ook overdag soms met een boekje aan wat ik dan voorlees. Ik hoop dat ik nog heel lang mag blijven voorlezen. Mooi blog, hopelijk gaan hierdoor nog meer mensen het nut van voorlezen inzien!!!

Henrike Laning
7 jaar geleden

Ik ben voorleescoach, tenminste dat was ik in de kinderopvang. En ik weet heel goed wat het belang is van voorlezen. Ik heb er zelf ook blogs over geschreven en dat ga ik zo ook weer doen. Als je het regelmatig doet zal een kind zich steeds beter kunnen concentreren en er meer van gaan begrijpen. Het stimuleert de woordenschat en daar is zelfs een getal voor. Ik weet het alleen niet meer uit mijn hoofd. Maar per jaar leren de kinderen dan zoveel extra woorden, alleen al door 15 minuten (voor)lezen per dag! Voor kinderen met een taalachterstand is de Voorleesexpress een aanrader.

Kaytje
7 jaar geleden

Ik lees mijn zoontje ook niet echt voor omdat hij na 2 regels al de concentratie kwijt is. Daarom heb ik voor hem nu boekjes met veel plaatjes en ik laat hem tussendoor het plaatje zoeken wat het beste past bij wat ik net heb verteld of ik laat hem de dingen benoemen die op het plaatje staan. Gewoon elke dag een paar bladzijdes. Dat vind hij wel leuk en blijft hij er ook bij.

Miriam68
7 jaar geleden

Weer mooi verwoord! Ben het helemaal met je eens. Ik hou zelf heel erg van lezen en dat heb ik altijd gedaan. Ook mijn kinderen heb ik altijd voorgelezen en nu met mijn derde kind ook weer! Heerlijk! Het is 's avonds echt onderdeel van het ritueel. Pappa moet in principe voorlezen (waarom? Hij leest helemaal niet zo leuk voor als ik ;-)) maar ik moet daarna altijd even bij hem blijven en pappa moet dan thee gaan zetten voor mamma. Natuurlijk is pappa er niet altijd en dan neem ik honneurs waar. En ook al valt die kleine dan bij verhaaltje 2 al vaak in slaap (en dat terwijl ik toch echt super leuk voorlees met verschillende intonaties etc :-)), lees ik het verhaaltje af en doe het derde verhaaltje ook nog. Ik vind het ook super leuk om te doen! Kindjes kunnen inderdaad niet altijd even goed hun aandacht erbij houden maar dat is toch een uitdaging om ze zover te krijgen dat ze toch aan je lippen hangen! Vandaag heb ik toevallig voorgelezen in de klas van mijn kleuter! Super leuk was dat, ook al zaten er twee jongetjes toch af en toe stilletjes te keten (voor zover dat kan)... Mijn pubers lezen op dit moment niet veel maar dat begrijp ik want ze moeten al voor school zoveel maar wie weet, komen er binnenkort toch weer meer boeken bij en dan andere dan prentenboeken en voorleesboeken!

Joycies
7 jaar geleden

Precies! En een fijn ritueel voor hem. :-)

Joycies
7 jaar geleden

Dat is een goed idee. Een boekje met korte verhaaltje voor als het echt laat is! Je dochter vindt het zeker geweldig om ook voor te mogen lezen? Leuk!

Joycies
7 jaar geleden

Ja dat is ook zo. Mijn broertje vindt lezen verschrikkelijk. Stripboeken vindt hij dan wel weer gaan en zo leest hij toch voor.

Joycies
7 jaar geleden

Overdag is ook zeker fijn om voor te lezen. Mijn zoontje kan altijd bij zijn boekje en pakt dan ook regelmatig een boekje om te "lezen".

Joycies
7 jaar geleden

Die stemmetjes zijn top! Kinderen kunnen daar zo van genieten. :-) Gister heeft mijn stagiaire voorgelezen en die maakt er bijna een dramaspel van. Echt te leuk en de kinderen hangen aan haar lippen.

Joycies
7 jaar geleden

Leuk dat de jongste vanzelf naar je toe komt met een boekje!

Joycies
7 jaar geleden

Dank je wel. Ik vond het ook een goed onderwerp tijdens de kinderboekenweek. :-)

Joycies
7 jaar geleden

Leuk dat je voorleescoach bent en bedankt voor je tip!

Joycies
7 jaar geleden

Dat is ook helemaal goed. Je benoemt dingen... hij wijst ze aan. Dit is net zo goed als voorlezen. Top dat je iets anders voor hem hebt gevonden. Niet elk kind heeft de concentratie om zo lang te luisteren!

Joycies
7 jaar geleden

Dank je wel. Ik vond het een mooi onderwerp voor de kinderboekenweek en wat goed dat je voorleest! Waarschijnlijk valt hij in slaap omdat je het zo goed doet ;-) Daar kan je namelijk heeeelll relaxt van woorden. :-)

anoniem2017
7 jaar geleden

Hmm ik ben niet de fanatiekste voorleesmoeder. Toen ze heel klein waren zong ik een liedje voor het naar bed gaan. Pas vanaf een jaar of 3 ben ik gaan voorlezen, als het te laat is slaan we het verhaaltje over. Ze krijgen appart een boekje. De jongste eerst. En de oudste daarna, de oudste smokkeld er soms tussendoor bij. Nu zit hij. In groep 4 en moet flink aan zijn lezen getrokken worden, hij vind het wel leuk als ik voorlees, maar zelf lezen is niet zijn favoriete bezigheid. Nu heeft hij ook een slechte consentratie ( en hier uiteraart een stempeltje voor gekregen). Maar hij moet voorlezen. Minimaal 1 blz nu heeft hij iets te oefenen meegekregen van school, dus dat moet hij nu oefenen. Als hij goed zijn best heeft gedaan met zelf oefenen dan ga ik voorlezen. Iedere keer een hoofdstuk. Zodat als het spannend word hij zeker de volgende dag het vervolg wilt horen. dus zeker ook zijn best doet met oefenen. Ik denk niet dat het voorlezen hun eigen leesontwikkeling stimuleerd. Want ik heb redelijk wat voorgelezen, dus dan had het voor hem makkelijker moeten zijn. Maar ik ben niet van iedere avond, is het te laat, dan niet hoor. Dan kijken we de volgende dag wel.

Anoniem
7 jaar geleden

Voorlezen vind ik heel belangrijk. Ik zou het graag elke dag met mijn dochter willen doen, maar zij kijkt liever tv. Ik heb nu een boekje gevonden die ze wel wilt lezen, dus voor het slapen gaan lezen we 1 bladzijde. Leuke blog!

Joycies
7 jaar geleden

Wat goed dat je toch met hem blijft oefenen! En het is vast niet erg als je het een keer overslaat.

Joycies
7 jaar geleden

Dank je wel! Blijf je me volgen?

Anoniem
7 jaar geleden

Ik heb er 3 en lees dan bij 1 van de drie met ze allen een verhaaltje voor, Zo leuk! En tijdens de kinderboekenweek lees ik voor in de klas!

Joycies
7 jaar geleden

Heel leuk!

Blog header image

Kind van een ouder met zware psychische problemen

Lang heb ik getwijfeld of ik deze blog zou schrijven. Een blog die voor mij veel emoties zoals boosheid, teleurstelling en onbegrip oproepen. Toch ga ik hem schrijven, want ik hoop hier andere kinderen mee te helpen en zorgverleners op een andere manier naar casussen te laten kijken. De patiënt is namelijk niet alleen degene die hulp in deze situaties nodig heeft, de familie eromheen heeft net zo goed zorg een begeleiding nodig!

Mijn hele leven heb ik al te maken met de psychische problemen van mijn moeder. Toen ik 4 jaar was, werd ze voor het eerst voor een lange periode opgenomen(meerdere maanden). Omdat mijn vader fulltime werkte, woonden mijn broertje en ik, gedurende deze periode, doordeweeks bij mijn oom en tante in ons dorp. Zij konden ons op dat moment een stabiele ‘gezinssituatie’ geven. Dit is gedurende mijn basisschool leeftijd meerdere malen voorgekomem. 


Mijn moeder werd tijdens deze opnames opgenomen op de ‘PAAS’ afdeling in het ziekenhuis. Naar mate we ouder werden begonnen wij steeds meer te begrijpen en begonnen wij ons te realiseren dat deze jeugd, niet een normale jeugd was zoals veel andere kinderen op school. Wij moesten verplicht op bezoek, verplichte creative activiteiten met haar doen en wij moesten veel te veel aanhoren wat eigenlijk niet voor onze oren bestemd was. Dit heeft zijn sporen achtergelaten. 


Ik kan het me, tot op de dag van vandaag, inmiddels 25 jaar geleden, nog precies herinneren hoe de afdeling er van binnen uitzag. Ik weet nog waar de tafeltennistafel stond, hoe de knutsels in de kast stonden, wat het uitzicht was en waar de balie stond. Als ik terugdenk aan die tijd, dan voel ik weerstand. Weerstand om dingen te ‘moeten’ terwijl ik gewoon kind wilde zijn! Boosheid om dingen die we te horen kregen, zoals dat haar kamergenoot de kamer in de fik had gestoken. Teleurstelling omdat mijn moeder voor de zoveelste keer haar polsen had doorgesneden op de afdeling met gewoon een keukenmes en dit voor ons zichtbaar was door al het verband om haar polsen.. Hoe dan?? Dacht ik op dat moment, niet wetende dat hun allang wisten dat het alleen maar een roep om aandacht was. Angst om weer de gesloten inrichting op te moeten, waar de veters uit je schoenen moesten en je geen riem om mocht. 


Als ik teruglees in de dagboeken die mijn tante voor mij heeft geschreven, lees ik dat dit ook heel veel impact heeft gehad op mijn gedrag. Het continue afscheid moeten nemen, op de afdeling of na een verlof weekend, zorgde voor veel drift en weerstand. Wat natuurlijk eigenlijk heel logisch is omdat dat voor een jong kind gewoon niet te begrijpen is. Je moeder hoort er toch altijd voor je te zijn, voor je te zorgen, je in te stoppen als je gaat slapen en vooral gewoon ervoor te zorgen dat je kind kan zijn! Mijn tante beschrijft ook duidelijk in de dagboeken dat ze vindt dat niet alleen de patiënt gezien moet worden als patiënt, maar het hele gezin. Vroeger begreep ik hier niet zo veel van,  “mijn moeder was toch ziek, ik niet”. Ik heb nu zelf kinderen en snap dat nu zo veel meer. Wij, als gezin, hebben nooit begeleiding gehad. Alles moest wijken voor het herstel van mijn moeder, ook al viel ze continue weer terug in haar patronen. Wij ‘moesten’ veel dingen omdat dat goed was voor haar herstel, maar wat was er eigenlijk goed voor ons? Ik moet eerlijk zeggen dat daar nooit rekening mee gehouden is en dat neem ik de zorgverleners en artsen van dat moment echt kwalijk. Ik hoop met heel mijn hart dat, dat nu anders is. Het heeft bij mij namelijk voor veel littekens gezorgd. Inmiddels zijn het littekens, ik kan namelijk wel zeggen dat het vroeger open wonden waren. 


Je leest in mijn volgende blog hoe mijn jeugd verder verliep en op welk punt ik hulp ben gaan zoeken. Één ding kan ik alvast zeggen, dit was nog maar het topje van de ijsberg. Ik kan er wel een heel boek over schrijven.