Marjolein: “Na de landing zei een medepassagier precies wat ik al die uren had gevreesd”

Alles tot in de puntjes voorbereid

Ik had echt overal aan gedacht. Extra flesjes, zijn favoriete knuffel, nieuwe speeltjes, snacks, reservekleding en genoeg luiers. Ik had zelfs van tevoren opgezocht hoe ik de kans zo klein mogelijk kon maken dat hij tijdens het opstijgen of landen zou huilen. De eerste drie kwartier ging alles verrassend goed. Hij keek nieuwsgierig om zich heen, lachte naar de stewardess en leek op zijn gemak. Maar daarna sloeg zijn humeur volledig om.

Hij begon te huilen, steeds harder. Ik gaf hem een fles, liep met hem door het gangpad, zong liedjes, wiegde hem en probeerde hem af te leiden met speelgoed. Niets werkte. Uiteindelijk heeft hij verspreid over de vlucht zeker anderhalf uur gehuild.

Schamen

Ik voelde me steeds kleiner worden. Iedere keer als iemand zuchtte of zich omdraaide, dacht ik meteen dat het door ons kwam. Mijn vriend bleef gelukkig rustig. Hij zei steeds: “Hij is nog maar een baby. We doen alles wat we kunnen.” Maar zo voelde het voor mij helemaal niet. 

Ik durfde bijna niemand meer aan te kijken. Ik had het gevoel dat de hele cabine zich aan ons ergerde. Op een gegeven moment bood ik zelfs mijn excuses aan aan de mensen naast ons.

Precies waar ik bang voor was

Toen we eindelijk geland waren, was ik vooral opgelucht. Iedereen stond op om zijn spullen te pakken, maar wij wachtten nog even. Toen een van de passagiers die links voor ons zat op het punt stond om weg te gaan, keek ze me boos aan en mijn hart zakte meteen naar mijn schoenen.

Ze zei: “Misschien is het een idee om de volgende keer pas te vliegen als je kind oud genoeg is. Niemand zit hierop te wachten.” Ik voelde mijn wangen rood worden. Ik wist even niet wat ik moest zeggen en mompelde alleen maar sorry.

Op dat moment draaide een andere vrouw, die een paar rijen verderop had gezeten, zich om. “Dat vind ik echt niet eerlijk,” zei ze. “Ze heeft de hele vlucht alles geprobeerd. Het is een baby. Die kun je niet uitzetten.”

Begrip

Terwijl we door de slurf richting de bagagehal liepen, kwam een oudere man op me af. Hij had de discussie ook meegekregen en zei heel vriendelijk dat we het hartstikke goed hadden gedaan en dat we “een lief ventje hebben”.

De hele vlucht was ik ervan overtuigd geweest dat iedereen zich aan ons ergerde, maar achteraf bleek dat de meeste mensen juist begrip hadden. Natuurlijk was er die ene vrouw met haar opmerking, maar er waren uiteindelijk veel meer mensen die me juist gerust wilden stellen.

Sinds die dag probeer ik mezelf eraan te herinneren dat ik niet kan invullen wat anderen denken. Natuurlijk kan een huilende baby vervelend zijn. Ik vond het zelf misschien nog wel vervelender dan de rest van het vliegtuig. Maar ouders doen meestal al alles wat ze kunnen.