Opgebiecht: ik voel steeds minder liefde voor mijn huilbaby

Mijn zoontje huilt bijna de hele dag. Echt de hele dag. Vanaf het moment dat hij wakker wordt tot hij eindelijk uitgeput in slaap valt. En zelfs dan slaap ik zelf amper, omdat ik wacht op het volgende huilmoment.

Ik heb alles geprobeerd. Draagzakken, witte ruis, osteopaat, speciale voeding, inbakeren, wandelen, wiegen tot mijn armen trillen. Niets lijkt echt te helpen. In het begin had ik nog medelijden met hem. Ach ventje, wat moet het zwaar zijn. Maar na weken zonder slaap veranderde er iets in mij. Soms hoor ik hem huilen en voel ik direct irritatie opkomen. Dan denk ik niet meer: “Wat heb je nodig?”, maar alleen nog, “Hou alsjeblieft even op.”

Iedereen zegt steeds dat ik moet genieten van de babytijd, maar dat lukt op deze manier totaal niet. Ik voel zoveel jaloezie naar moeders die ik op social media zie: net bevallen, met hun newborn slapend in de kinderwagen, terwijl ze een cappuccino op het terras in de zon drinken. Dat zou bij mij nooit lukken. Soms fantaseer ik erover om even weg te gaan, gewoon in de auto stappen en een uur nergens naartoe rijden.

Als ik vertel dat mijn baby veel huilt, krijg ik vaak de reactie: “Geniet er maar van, voor je het weet zijn ze groot.” Alsof ik ondankbaar ben omdat ik het zwaar vind. Maar niemand ziet hoe het echt is om dag en nacht voor een huilbaby te zorgen. Hoe slopend het is als je nooit rust hebt. Hoe hard slaaptekort je gedachten kan veranderen. Ik herken mezelf totaal niet meer.

Laatst begon hij weer te huilen terwijl ik net eindelijk zat. Ik voelde ineens woede omhoogschieten. Niet een beetje frustratie, maar echte boosheid. Ik legde hem in zijn bedje en ben zelf huilend op de badkamer gaan zitten. Dat moment maakte me doodsbang. Want wat voor moeder voelt dit?

Ik hou echt wel van hem. Als hij slaapt, kijk ik naar zijn kleine gezichtje en voel ik schuld. Dan kus ik zijn handjes en beloof ik mezelf dat ik morgen geduldiger zal zijn. Maar zodra het huilen weer begint, ben ik mezelf kwijt.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.

Lees ook

Daniëlle voelde zich niet gehoord als moeder: “Tot de artsen alarm sloegen”