Beeld: Canva
Onze straat was altijd zo’n straat waar je hoopte terecht te komen. De kinderen speelden met elkaar, ouders maakten een praatje op de stoep en zodra de zon scheen, lag er overal speelgoed. Tot er een nieuwe buurvrouw kwam wonen. In het begin leek er niets aan de hand, maar een paar maanden later gebeurde er iets waardoor de sfeer in één klap omsloeg.
Een straat waar iedereen buiten speelt
Wij wonen hier inmiddels acht jaar. Vrijwel iedereen kent elkaar en de kinderen lopen de hele zomer in en uit bij elkaar. Er wordt gevoetbald, gefietst, tikkertje gespeeld en als het mooi weer is, komt er standaard een doos stoepkrijt tevoorschijn.
Een paar maanden geleden kwam er een nieuwe buurvrouw naast ons wonen. We hebben haar netjes welkom geheten en hoopten dat ze zich snel thuis zou voelen. Ze groette vriendelijk, maar hield verder vooral afstand. Dat vonden we niet erg, iedereen is anders.
Stoepkrijt
Samen met een paar buurkinderen maakten mijn kinderen een enorm parcours over de stoep. Overal verschenen hartjes, bloemen, hinkelbanen en gekleurde strepen. Ook voor de huizen van de buren. Niet op auto’s of ramen, gewoon op de stoep of soms op de zijkant van de hoekhuizen. Bij de woning van onze buurvrouw hadden ze een grote zon getekend met daaromheen een paar bloemen.
Opgebiecht: Ik heb een affaire met de voetbalcoach van mijn zoontje
‘Jouw kinderen hoeven hier niet meer te spelen’
Niet veel later hoorde ik mijn buurvrouw hard roepen. Ze stond buiten en wees boos naar de tekeningen voor haar huis. Volgens haar zag haar stoep eruit als een “kleuterklas” en was ze het zat dat er steeds kinderen voor haar deur speelden.
Ik liep meteen naar haar toe en zei dat ik het begreep als ze het vervelend vond. Ik bood zelfs aan om meteen een emmer water te pakken en alles schoon te maken. Maar daar ging het haar niet om, zei ze.
Ze keek me aan en zei: “Ik wil gewoon niet dat jouw kinderen nog voor mijn huis spelen. Eigenlijk liever helemaal niet meer in deze straat.” Ik wist eerlijk gezegd niet wat ik hoorde. Alsof zij kon bepalen waar mijn kinderen wel of niet mochten spelen. Het is tenslotte ook ónze straat.
De sfeer is veranderd
Ik probeerde rustig uit te leggen dat het een openbare stoep is en dat de kinderen niemand kwaad wilden doen. Andere buren kwamen ondertussen ook naar buiten om te luisteren wat er aan de hand was.
Sinds die middag is de sfeer compleet veranderd. Mijn kinderen vragen nu regelmatig of ze wel buiten mogen spelen, omdat ze bang zijn dat de buurvrouw weer boos wordt. Dat vind ik misschien nog wel het ergste.
Natuurlijk snap ik dat niet iedereen zit te wachten op spelende kinderen voor de deur. Maar om te zeggen dat mijn kinderen niet meer in onze eigen straat mogen spelen vanwege wat stoepkrijt? Dat gaat mij echt veel te ver.
Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Kim Vlug
Hoofdredacteur Mamaplaats
Gewoon laten spelen krijten .
Geef de kinderen aan niet bij en voor de buurvrouw te spelen . Dan heeft ze niks te zeuren
Ik heb het ooit meegemaakt met mijn kinderen toen ze kleiner waren dat ze alles onder krijt tekeningen de hele appartementen hadden gedaan omdat ik dat gebouw altijd erg lelijk vond zeiden ze…erg lief idee maar ze kregen een emer met sop en moesten het zelf schoonmaken! Logisch dat de buurvrouw boos was geworden van andermans huis blijf je vanaf! Grenzen aangeven!