Beeld: Canva
Bonje: “Had ik maar niets gezegd, nu is de hele buurt tegen ons”
Twee maanden geleden verhuisden we naar wat ons droomhuis moest worden. Een rustige tussenwoning in een gezellige straat, met genoeg ruimte voor ons gezin en een fijne kamer voor onze dochter van zes maanden. We waren dolblij dat we na jaren sparen eindelijk een huis hadden gekocht.
Geen warm welkom
Maar vanaf dag één voelde het niet helemaal goed. Tijdens de bezichtigingen hadden we al gemerkt dat de buren veel buiten zaten te roken. Op zich moet iedereen dat natuurlijk zelf weten, maar de rook hangt regelmatig onze tuin in en soms ruiken we het zelfs binnen. Toen we kwamen kennismaken, was het contact ook nogal ongemakkelijk. Geen warm welkom, geen praatje, we hadden eerder het gevoel dat we werden bekeken alsof we indringers waren.
Mijn baby wordt steeds wakker
Onze dochter doet overdag nog twee slaapjes. Omdat ze een gevoelige slaper is, hebben we daar een vast ritme voor. Alleen lijkt dat voor onze buren totaal geen rol te spelen. Bijna dagelijks wordt er keiharde muziek gedraaid. Daarnaast horen we regelmatig geschreeuw. Soms ruzie tussen de volwassenen, soms geschreeuw naar elkaar vanuit de tuin. Laatst schrok mijn dochter zo erg wakker van een harde knal en geschreeuw dat ze ontroostbaar was.
Na weken ergernis heb ik er uiteindelijk iets van gezegd. Niet boos of aanvallend. Ik ben gewoon langsgegaan en heb uitgelegd dat onze baby vaak wakker schrikt van het lawaai en of ze misschien iets rekening wilden houden met de slaapmomenten. Dat gesprek liep totaal anders dan ik had verwacht.
Ik zit inmiddels met buikpijn in mijn eigen huis. We hebben hier net al ons spaargeld ingestoken. Verhuizen is geen optie”
Nu zijn wij ineens de slechteriken
Volgens hen moesten wij niet denken dat de hele straat zich aan onze baby ging aanpassen. Ze vonden ons arrogant en bemoeizuchtig. Sinds dat gesprek groeten ze ons niet meer. Sterker nog, ik heb het gevoel dat het alleen maar erger is geworden.
De muziek lijkt harder te staan dan eerst en als ik buiten loop, heb ik soms het idee dat er expres opmerkingen worden gemaakt. Ook merk ik dat sommige buren ineens afstandelijker doen. Misschien beeld ik het me in, maar het voelt alsof er achter onze rug om over ons wordt gepraat.
Mijn man vindt dat ik me er niet druk om moet maken. Hij denkt dat het vanzelf overwaait. Maar ik zit inmiddels met buikpijn in mijn eigen huis. We hebben hier net al ons spaargeld ingestoken. Verhuizen is geen optie. Tegelijkertijd zie ik mezelf hier ook geen jaren naast deze mensen wonen. Ben ik onredelijk omdat ik vraag om wat rekening te houden met een slapende baby? Of had ik gewoon mijn mond moeten houden?
Heb jij ook weleens bonje gehad in de buurt? Mail ons jouw verhaal via info@mamaplaats.nl
Het Huishoudboekje van Silvia (41): Met zes personen ben je voor alleen de vliegtickets al een vermogen kwijt”
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Marieke Melissen
Mamaplaats Redactie
Opgebiecht: “Daar stond ik dan, in de HEMA, met een vlek in mijn broek”
Daniella voelde zich eindelijk gezien tijdens haar ICSI-traject
Het Huishoudboekje van Silvia (41): Met zes personen ben je voor alleen de vliegtickets al een vermogen kwijt”
Reacties
Heb jij hier iets over te zeggen? Deel het hieronder.