Beeld: Persoonlijk

Voor Daniella (34) was haar kinderwens een weg vol hoop, spanning en teleurstelling. Na een eerdere ICSI-poging in Griekenland begon zij aan haar eerste ICSI-traject in Nederland. Een periode die haar niet alleen veel over zichzelf leerde, maar ook liet zien wie er echt naast haar stonden.

Leven in twee werelden

“Voor mij was de eerste ICSI-ronde in Nederland een zwaar traject. Eerder hadden we al een ICSI-poging in Griekenland gedaan, dus we wisten een beetje wat ons te wachten stond. Toch bleef het spannend.

Wat ik lastig vond, was dat alles om me heen gewoon doorging. Mensen gingen verder met hun leven, terwijl ik ondertussen volledig bezig was met het traject. Daardoor voelde het soms alsof ik in twee werelden leefde.

De punctie bleef Daniella bij

Wat me het meest is bijgebleven, is de punctie. Daar zag ik tegenop, maar uiteindelijk viel die mee.

Wat me vooral raakte, was dat ik werd gezien als een vrouw die moeder wilde worden. De focus lag niet op mijn overgewicht, maar op mijn kinderwens. Dat voelde fijn en gaf me het gevoel dat ik serieus werd genomen.

Tegelijkertijd herinner ik me ook de teleurstelling van het resultaat en de uitkomst. Je hoopt op goed nieuws en leeft ergens naartoe. Wanneer dat anders loopt dan je had gehoopt, komt dat hard binnen.

Het traject veranderde haar

Als ik nu terugkijk, heeft dit traject mij veel geleerd. Ik heb mezelf echt leren kennen. Ook heb ik ontdekt wie er naast me zijn blijven staan in een moeilijke periode.

Over deze ervaring heb ik inmiddels ook een blog geschreven op mijn eigen website. Het hielp me om alles op een rij te zetten en terug te kijken op wat we hebben meegemaakt.

Haar boodschap

Wat ik tegen anderen wil zeggen die dit herkennen, is simpel: ik voel je.”

Je bent niet alleen

Daniella

Dit is een ingezonden verhaal van Daniella.