Beeld: Canva
Ik werk inmiddels acht jaar op mijn huidige werkplek en ik dacht altijd dat ik een fijne werkgever had. En ik dacht een fijne werknemer te zijn. Ik haal mijn deadlines, spring bij als collega’s uitvallen en ben eigenlijk nooit te beroerd om een uurtje langer door te gaan. Daarom kwam het extra hard binnen toen ik het gevoel kreeg dat ik moest kiezen tussen mijn werk en mijn kinderen.
Altijd degene die het oploste
Ik ben moeder van twee jonge kinderen. Zoals iedere ouder weet, horen snotneuzen, koorts en onverwachte telefoontjes van de opvang er soms gewoon bij. Gelukkig gebeurde dat bij ons niet vaak. Tot een paar maanden geleden.
Mijn dochter werd ziek en hierdoor moest ik een aantal dagen thuiswerken en was ik minder goed bereikbaar. Natuurlijk was dat niet handig, maar mijn manager reageerde eigenlijk heel begripvol. Hij wenste haar beterschap en vroeg de volgende dag zelfs nog hoe het met haar ging. Dat gaf me een goed gevoel. Ik dacht: wat fijn dat ze hier begrijpen dat je naast werknemer ook ouder bent.
De telefoon
Een paar dagen later gebeurde precies waar ik zelf ook al bang voor was. Ik zat midden in mijn werk toen de opvang belde. Mijn zoontje had hoge koorts gekregen en ik moest hem direct ophalen. Ik voelde de stress meteen opkomen. Niet alleen omdat mijn kind ziek was, maar ook omdat ik wist dat ik nog maar net een paar dagen thuis had gezeten.
Ik liep naar mijn manager. “Het spijt me echt,” zei ik. “De opvang heeft gebeld. Ik moet mijn zoon ophalen. Zodra hij slaapt, log ik thuis weer in.” Hij keek me aan, zuchtte en zei: “Vorige week was het ook al raak. We kunnen niet blijven schuiven omdat jouw kinderen ziek zijn.”
Dubbel
Zijn woorden kwamen hard binnen. Tegelijkertijd begreep ik ergens ook wel waar zijn frustratie vandaan kwam. We zaten midden in een drukke periode. Mijn collega’s moesten mijn werkzaamheden opnieuw verdelen en dat zorgde natuurlijk voor extra druk. Maar wat moest ik dan?
Mijn ouders wonen te ver weg, mijn schoonouders waren op vakantie en mijn partner kon die dag onmogelijk weg van zijn werk. Ik had geen andere keuze. Dus ik pakte mijn spullen en ging.
De sfeer
Na die dag werd er nooit meer over gesproken. Tenminste, niet hardop. Toch voelde ik dat er iets veranderd was. Waar mijn manager normaal altijd even een praatje maakte of vroeg hoe het met de kinderen ging, bleef het nu bij een kort “goedemorgen”. Zelfs toen mijn zoon weer helemaal beter was, vroeg hij er geen enkele keer meer naar. Misschien beeldde ik het me in, dacht ik nog. Tot mijn beoordelingsgesprek.
Toen viel alles op zijn plek
Mijn manager vertelde dat hij twijfelde aan mijn betrokkenheid en beschikbaarheid. “We zoeken iemand op wie we altijd kunnen rekenen.” Ik was compleet verbaasd. Ik vertelde hem dat ik ondanks de situatie al mijn deadlines gewoon had gehaald. Hij knikte. “Dat klopt. Maar het gaat niet alleen om je werk. We hebben ook continuïteit nodig.” Op dat moment wist ik precies waar dit vandaan kwam.
Kiezen
Sindsdien kijk ik heel anders naar mijn werk. Ik begrijp echt dat een werkgever ook moet plannen en dat collega’s niet steeds alles kunnen opvangen. Dat lijkt me ontzettend lastig. Maar ik heb er ook niet voor gekozen dat mijn kinderen ziek werden. Soms voelt het alsof werkende ouders altijd degenen zijn die zich moeten verantwoorden. Alsof je moet bewijzen dat je nog steeds net zo betrokken bent als iemand zonder kinderen.
Hoe kijk jij hiernaar? Heeft de manager een punt of vind jij dat er meer begrip mag zijn voor werkende ouders met jonge kinderen?
Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.
Niet iedere werkgever reageert begripvol als het privé misgaat. In dit verhaal vertelt een moeder hoe haar manager reageerde na haar miskraam.
Donna: “Ik heb spijt van mijn Instagram-post, nu wil niemand meer met mijn dochter afspreken”
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Marieke Melissen
Mamaplaats Redactie
Bij mijn werk én bij ons thuis is de afspraak dat beide ouders om en om zieke kids opvangen. De smoes dat haar partner ‘ onmogelijk’ weg kon van zijn werk geldt ook voor haarzelf. Het is ook bizar dat de opvang over het algemeen eerst/alleen de moeder belt wanneer een kind ziek wordt. Als de vader minder ouder is en alsof moeders baan minder belangrijk is dan die van de vader. Hij had ook gewoon thuis kunnen gaan werken of vrij kunnen nemen toch?
Dit is geen kwestie van begrip hebben. Als dit je beoordeling beïnvloedt is dit discriminatie en verboden onder de Wet gelijke behandeling. Ouders bepalen zelf wie de zorgtaken op zich neemt. Als daardoor problemen ontstaan, ga je daarover in gesprek. Verzamel bewijs en dien een klacht in. Zorg ook dat je altijd aangesloten bent bij een vakbond, of dat je een rechtsbijstandverzekering hebt.
Je schrijft: “ Mijn ouders wonen te ver weg, mijn schoonouders waren op vakantie en mijn partner kon die dag onmogelijk weg van zijn werk. Ik had geen andere keuze. Dus ik pakte mijn spullen en ging”
Jij kon die dag ook onmogelijk weg van je werk… het automatisme dat het dan dus op de moeder neerkomt blijft me verbazen.
Vervelend…maar als 2 werkende ouders kan het toch ook verdeeld worden! Waarom moet de vrouw altijd diegene zijn die het zieke kind dan verzorgd! Snap de werkgever volkomen!
Eens met bovenstaande opmerkingen. Als ouders moet je elkaar afwisselen, tenzij het voor een ouder geen issue is. Echter, wat uit de gesprekken met de baas blijkt dat je niet goed op elkaar afgestemd bent. Jij geeft meer dan nodig, maar dat krijg je niets voor terug. Meer assertief zijn dus en dit is makkelijker als je niet makkelijk te vervangen bent. Tot 5 jaar zijn kinderen nu eenmaal vaker ziek. Daarna wordt het beter. En mijn kinderen zijn ook altijd achter elkaar ziek. Heel gewoon en zou je met een plan geen stress moeten opleveren.
De reacties schrijven boekdelen, gewoon ervan uit gaan dat de vrouw het op moet lossen omdat ze vrouw is.
Misschien hebben ze zelf wel bij de opvang aangegeven dat moeder eerst gebeld moet worden.
Misschien was de partner wel bezig met een open hart operatie, wie weet.
Moeder heeft de mogelijkheid om thuis te werken, vader niet misschien.
Daarnaast is dat argument zo uitgekauwd. Stop met klagen vrouwen, ga dan ook werken als stratenmaker of wat dan ook. Maar zolang selectiviteit de boventoon voert, en je zelf parttime wil werken, zeur dan niet dat je niet mee kan draaien of niet hogerop komt.
On topic is de manager de enige die dit fout heeft opgepakt. Je hebt recht op zorgverlof, en hij wist dat ze kinderen had.
Wat is dit voor wereldvreemde manager? Je hebt gewoon recht op calamiteitenverlof en kortdurend zorgverlof. Punt. Ieder ander kan ook eens te maken krijgen met een ziek familielid of een acute situatie. Of simpelweg zelf eens een flinke griep hebben. Omdat je kinderen nu één keer ziek zijn achter elkaar word je er op afgerekend? Wat een bizarre baas. Inpakken en wegwezen bij zo’n bedrijf.
2x is er een kind ziek en 2x mag dat door mama opgelost worden. Het is voor jou net zo ‘onmogelijk’ om bij je werk weg te gaan als voor je partner. Dat is gewoon een kwestie van keuzes…Dat jij er voor kiest om als enigste verantwoording te nemen voor het feit dat er kinderen zijn zou niet op het bordje van je werkgever moeten komen.