Froukje: “Mijn kind was ziek, maar de reactie van mijn manager raakte me nog het meest”

Altijd degene die het oploste

Ik ben moeder van twee jonge kinderen. Zoals iedere ouder weet, horen snotneuzen, koorts en onverwachte telefoontjes van de opvang er soms gewoon bij. Gelukkig gebeurde dat bij ons niet vaak. Tot een paar maanden geleden.

Mijn dochter werd ziek en hierdoor moest ik een aantal dagen thuiswerken en was ik minder goed bereikbaar. Natuurlijk was dat niet handig, maar mijn manager reageerde eigenlijk heel begripvol. Hij wenste haar beterschap en vroeg de volgende dag zelfs nog hoe het met haar ging. Dat gaf me een goed gevoel. Ik dacht: wat fijn dat ze hier begrijpen dat je naast werknemer ook ouder bent.

De telefoon

Een paar dagen later gebeurde precies waar ik zelf ook al bang voor was. Ik zat midden in mijn werk toen de opvang belde. Mijn zoontje had hoge koorts gekregen en ik moest hem direct ophalen. Ik voelde de stress meteen opkomen. Niet alleen omdat mijn kind ziek was, maar ook omdat ik wist dat ik nog maar net een paar dagen thuis had gezeten.

Ik liep naar mijn manager. “Het spijt me echt,” zei ik. “De opvang heeft gebeld. Ik moet mijn zoon ophalen. Zodra hij slaapt, log ik thuis weer in.” Hij keek me aan, zuchtte en zei: “Vorige week was het ook al raak. We kunnen niet blijven schuiven omdat jouw kinderen ziek zijn.”

Dubbel

Zijn woorden kwamen hard binnen. Tegelijkertijd begreep ik ergens ook wel waar zijn frustratie vandaan kwam. We zaten midden in een drukke periode. Mijn collega’s moesten mijn werkzaamheden opnieuw verdelen en dat zorgde natuurlijk voor extra druk. Maar wat moest ik dan?

Mijn ouders wonen te ver weg, mijn schoonouders waren op vakantie en mijn partner kon die dag onmogelijk weg van zijn werk. Ik had geen andere keuze. Dus ik pakte mijn spullen en ging.

De sfeer

Na die dag werd er nooit meer over gesproken. Tenminste, niet hardop. Toch voelde ik dat er iets veranderd was. Waar mijn manager normaal altijd even een praatje maakte of vroeg hoe het met de kinderen ging, bleef het nu bij een kort “goedemorgen”. Zelfs toen mijn zoon weer helemaal beter was, vroeg hij er geen enkele keer meer naar. Misschien beeldde ik het me in, dacht ik nog. Tot mijn beoordelingsgesprek.

Toen viel alles op zijn plek

Mijn manager vertelde dat hij twijfelde aan mijn betrokkenheid en beschikbaarheid. “We zoeken iemand op wie we altijd kunnen rekenen.” Ik was compleet verbaasd. Ik vertelde hem dat ik ondanks de situatie al mijn deadlines gewoon had gehaald. Hij knikte. “Dat klopt. Maar het gaat niet alleen om je werk. We hebben ook continuïteit nodig.” Op dat moment wist ik precies waar dit vandaan kwam.

Kiezen

Sindsdien kijk ik heel anders naar mijn werk. Ik begrijp echt dat een werkgever ook moet plannen en dat collega’s niet steeds alles kunnen opvangen. Dat lijkt me ontzettend lastig. Maar ik heb er ook niet voor gekozen dat mijn kinderen ziek werden. Soms voelt het alsof werkende ouders altijd degenen zijn die zich moeten verantwoorden. Alsof je moet bewijzen dat je nog steeds net zo betrokken bent als iemand zonder kinderen.

Hoe kijk jij hiernaar? Heeft de manager een punt of vind jij dat er meer begrip mag zijn voor werkende ouders met jonge kinderen?

Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.

Niet iedere werkgever reageert begripvol als het privé misgaat. In dit verhaal vertelt een moeder hoe haar manager reageerde na haar miskraam.