Jaleesa belandde na haar bevalling in het ziekenhuis: “Het bloeden stopte niet”

“Dit had ik niet meer verwacht”

“Wat niemand meer had verwacht en wat ik dacht dit keer niet mee te maken, gebeurde toch. Eenmaal in het ziekenhuis bleken mijn ontstekingswaarden veel te hoog te zijn. Een echo liet zien dat er nog iets in mijn baarmoeder zat. Ik werd op de spoedlijst gezet om diezelfde dag nog geopereerd te worden. Ik wilde graag dezelfde dag weer naar huis voor de andere kinderen en dat mocht, hadden ze gezegd.

Maar toen ik terugkwam van de operatiekamer, moest ik eerst goed wakker worden voordat ik mocht gaan. Alleen verloor ik ineens in korte tijd te veel bloed. Ik kreeg verschillende onderzoeken en medicatie, maar het hielp eerst niet. Er werd een echo gemaakt en ze zeiden dat er niks te zien was, maar ik bleef bloed verliezen.

“Elke keer drukte ik op de bel omdat het bed weer onder het bloed zat”

Jaleesa

Het bleef maar bloeden

Elke keer drukte ik op de bel omdat het bed weer onder het bloed zat. Mijn vriend vroeg hoe lang ze nog wilden wachten met ingrijpen. Uiteindelijk kreeg ik nog sterkere medicatie, waardoor mijn baarmoeder zich harder ging samentrekken en het bloeden onder controle bleef.

De dag erna mocht ik naar huis. Ik was nog heel bang en ook in de war hoe het weer zo mis had kunnen gaan. En ik voelde me schuldig naar de andere kinderen dat ik er een dag niet voor ze was geweest en zij bij opa en oma moesten slapen.

Opnieuw mis

Vijf dagen later kwam de verloskundige op bezoek. Zij gaf aan dat ze zich zorgen maakte omdat ik er niet fit uitzag. Ze belde weer het ziekenhuis en opnieuw moest ik erheen. Dit keer met de afspraak dat ik thuis zou slapen, want daar was ik zo bang voor. Omdat ik zoveel paniek had, besloot zij met mij mee te gaan. Al snel bleek dat mijn Hb veel te laag was. Een echo liet zien dat er weer te veel bloed in mijn baarmoeder zat en dat het ook nog aan het ontsteken was.

Omdat het al laat was, mocht ik naar huis en moest ik de volgende ochtend terugkomen. Die ochtend kreeg ik meteen twee bloedtransfusies. Daarna werd ik weer geopereerd. Ik kreeg opnieuw sterke medicatie tegen het bloedverlies, wat zorgde voor heftige naweeën. Mijn Hb bleef laag en ik kreeg nog een bloedtransfusie. Pas tegen de avond mocht ik naar huis. Maar de angst bleef. Gaat het dit keer wel goed?

“Als moeder deed dit heel veel met mij. Ik voelde me schuldig dat mijn lichaam dit weer deed”

jaleesa

De vraag blijft: waarom?

Het moment dat mij het meest is bijgebleven, is dat ik na de eerste operatie het bloed langs mijn benen voelde lopen en dacht: nee, niet weer… dit gaat niet goed. Tijdens de nacontrole bleek dat er al die tijd stukjes placenta in mijn baarmoeder hadden gezeten. Hoe dat kan, weet niemand en waarschijnlijk zullen we dat nooit weten. Ook de vraag waarom er bij 4 van de 5 bevallingen op verschillende momenten zoveel bloedverlies is geweest, blijft onbeantwoord, volgens mijn gynaecoloog.

Als moeder deed dit heel veel met mij. Ik voelde me schuldig dat mijn lichaam dit weer deed. Ik was bang en verdrietig. Mijn andere kinderen waren bang dat ik lang in het ziekenhuis moest blijven. Waar ik normaal alweer bijna zou moeten werken, ben ik nu ziekgemeld.

Geen vertrouwen meer in mijn lichaam

Als ik nu terugkijk, vertrouw ik mijn eigen lichaam niet meer. Bij elk steekje of gek gevoel denk ik, niet weer hè? Die vraag blijft ook steeds terugkomen: waarom en hoe dan toch weer? Tegelijkertijd probeer ik nu juist meer te genieten van mijn kinderen. Van elk klein moment. Aan andere moeders wil ik meegeven om te vertrouwen op je lichaam. Als ik de eerste keer dat mijn buik zo pijn deed had doorgezet, was dit misschien niet gebeurd.”

Dit is een ingezonden verhaal van Jaleesa.