De bevalling van Jaleesa ging zó snel dat ze het niet kon bevatten

Vals alarm

“Op 21 januari ging ik naar bed zonder dat de bevalling was begonnen. Ik kon niet slapen en las tot midden in de nacht mijn boek uit. Daarna voelde ik een zwaar gevoel in mijn buik. Geen echte pijn, maar wel vervelend. Ik maakte mijn vriend wakker en raakte een beetje in paniek. Ik wilde echt niet naar het ziekenhuis, al wist ik dat dat moest door eerdere nabloedingen bij mijn bevallingen.

Toch probeerden we nog te slapen. Misschien was het vals alarm, dacht ik. Stiekem was ik ook bang voor wat er na de bevalling zou komen, omdat het eerder zo misging. Die spanning zat de hele tijd in mijn lijf, ook al probeerde ik mezelf gerust te stellen.

“Ik zei nog: ‘Ik kan dit niet.’ De paniek was er weer even, zeker omdat ik wist wat er eerder misging”

Jaleesa

Twijfel

De volgende ochtend maakte ik de kinderen klaar voor school. Mijn buik voelde gek, maar ik dacht dat het spanning was. Ondertussen oefende ik nog met mijn jongste dochter om haar veters te strikken, dat lukte gewoon. Mijn vriend vroeg zelfs nog of hij zijn ouders moest bellen, maar ik vond het nog te vroeg.

De oudste had dat eerste uur vrij en was nog thuis, terwijl mijn vriend de andere kinderen naar school bracht. Alles leek nog gewoon, alsof het een normale ochtend was. Tot precies 8 uur. Ik voelde een pats en mijn vliezen braken. Even later leek het weer te stoppen, dus twijfelde ik nog. Ik appte zelfs nog dat het misschien vals alarm was.

Om 8.23 appte ik mijn vriend dat ik toch pijn kreeg en dat ik het niet trok om de jongste bij me te hebben. Hij kwam meteen terug. Ik stapte onder de douche terwijl hij steeds vroeg of hij de verloskundige moest bellen. Ik zei steeds nee, tot de weeën ineens sterker werden. “Ik trek dit niet,” zei ik. Toen werd er gebeld en konden we meteen naar het ziekenhuis.

“Ik kan dit niet”

Om 10.30 kwamen we aan. Ik zei nog: “Ik kan dit niet.” De paniek was er weer even, zeker omdat ik wist wat er eerder misging. Maar bij controle bleek dat ik al ver was en meteen mocht persen. Om 10.54 werd onze zoon geboren.

Dat moment dat ik dacht: dit kan ik niet, was ook het moment dat ik besefte dat hij er al bijna was. Het ging zo snel dat ik het nauwelijks kon bijhouden. Ik voelde me zo in de war dat hij er zo snel was, maar tegelijkertijd was ik ook zo gelukkig. Alles liep door elkaar heen, van spanning naar opluchting in een paar minuten tijd.

“Ik ging ervan uit dat de pijn en gevoeligheid normaal waren, misschien door de naweeën. Tot dag 12”

Jaleesa

Opluchting

Hoe blij en gelukkig ik was met onze zoon, daar kwam ook meteen weer de angst bij voor de placenta. Mijn verloskundige zag dat en stelde me gerust. Ik had nog de tijd en medicatie werd alvast aangesloten. Na een paar minuten werd de placenta geboren en alles bleek compleet. Ik voelde me zo opgelucht. Dit keer was alles goed gegaan. Zo snel zelfs, dat ik echt dacht: wow, dit keer kan ik gewoon snel naar huis en genieten met de andere kinderen.

Lees ook

Het Huishoudboekje van Esmee (34): “We hebben een extra huis in Spanje”

De kraamweek was super fijn, echt onze eigen bubbel. Die avond verloor ik ineens veel bloed, maar ik dacht dat het erbij hoorde. De kraamzorg maakte zich geen zorgen en ook toen ik de dag erna buikpijn had en mijn baarmoeder nog niet helemaal gezakt was, werd gezegd dat dat kon.

Dus ik ging ervan uit dat de pijn en gevoeligheid normaal waren, misschien door de naweeën. Tot dag 12. Ik kreeg koude rillingen, had het ijskoud, zweette veel en had overal pijn, alsof ik griep had. Mijn vriend belde onze verloskundige en we moesten meteen naar het ziekenhuis. Wat er toen gebeurde, had niemand verwacht. Die pijn, die angst…”

Wordt vervolgd… 

Dit is een ingezonden verhaal van Jaleesa.