Lisa: “Mijn manager zei dat een miskraam geen reden was om een week thuis te blijven”

‘In mijn hoofd was ik al moeder’

Toen de zwangerschapstest positief was, kon mijn geluk niet op. Natuurlijk wist ik dat er in de eerste weken nog van alles mis kon gaan, maar daar probeer je niet te veel aan te denken. Mijn vriend en ik fantaseerden stiekem al over de toekomst. We hadden het over de eerste echo, de babykamer en zelfs voorzichtig over namen. Dat het nog pril was, maakte voor ons gevoel niets uit. Dit was ons kindje.

Tot ik ineens bloed verloor. Eerst probeerde ik mezelf nog gerust te stellen, maar al snel werd duidelijk dat het mis was. De miskraam hakte er enorm in. Niet alleen emotioneel, maar ook lichamelijk. Ik had veel bloedverlies, flinke buikkrampen en voelde me leeg en uitgeput. Werken was op dat moment wel het laatste waar ik aan dacht.

Weinig begrip

Na een paar dagen belde mijn leidinggevende om te vragen hoe het met me ging. Dat vond ik in eerste instantie heel attent. Maar al snel ging het gesprek vooral over wanneer ik weer zou beginnen met werken. Ik vertelde eerlijk dat ik dat nog niet wist. Ik voelde me zowel lichamelijk als mentaal nog niet klaar om weer aan het werk te gaan.

Zijn reactie overviel me. Hij zei dat hij begreep dat een miskraam vervelend is, maar dat het werk ook doorgaat. Volgens hem vond hij het eerlijk gezegd wel overdreven dat ik hier een hele week voor thuisbleef, zeker omdat de zwangerschap nog zo pril was geweest. Die opmerking kwam behoorlijk hard binnen.

Lees ook

Toen Hesters zoon werd geboren, kreeg ze een map vol mogelijke risico’s mee

Reacties van collega’s

Wat ik zo vreemd vond, was dat mijn collega’s juist heel anders reageerden. Ik kreeg lieve berichtjes waarin ze zeiden dat ik vooral mijn tijd moest nemen en me vooral niet druk moest maken om het werk. Dat gaf me juist het gevoel dat ze achter me stonden. Toch bleef mijn leidinggevende tijdens ons telefoongesprek benadrukken dat collega’s mijn werk moesten overnemen en dat zij daar ook last van hadden. Dat klopte helemaal niet met wat ik van hen hoorde.

Daarom heb ik hem daar later ook op aangesproken. Ik vertelde dat collega’s juist ontzettend begripvol waren en vroeg waarom hij bleef zeggen dat zij het zo vervelend vonden. Ik kreeg het gevoel dat hij extra druk op me probeerde uit te oefenen. Hij bleef erbij dat hij alleen de situatie op de werkvloer schetste en reageerde verder vrij zakelijk.

Ik bleef met een rot gevoel achter

Inmiddels werk ik weer, maar de sfeer is veranderd. Waar gesprekken eerst altijd heel ontspannen waren, voelt het nu ongemakkelijk. Ik heb het idee dat er iets tussen ons is komen te staan.

Mijn vriend vindt dat ik een melding moet maken bij HR. Volgens hem is de manier waarop mijn leidinggevende met mijn miskraam is omgegaan niet professioneel en had hij mij nooit zo onder druk mogen zetten.

Zelf weet ik het nog niet. Een deel van mij wil het graag afsluiten en verdergaan. Maar een ander deel blijft met het gevoel zitten dat mijn verdriet werd afgedaan als iets waar ik me veel te lang druk om maakte. Dat gevoel raak ik maar moeilijk kwijt.

Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.