![Snap](https://s3.eu-central-1.amazonaws.com/img.mamaplaats.nl/originals/postimages/268904-1654948960.jpg)
Een jaar geleden dacht ik er bijna vanaf te zijn. Ik had COVID-19 opgelopen voor de bevalling en ben een aantal weken goed ziek geweest. Wat was dat een spannende tijd. Ik werd steeds zieker en de uitgerekende datum kwam steeds dichterbij. Zou hij lang genoeg blijven zitten, zodat ik tijd had om aan te sterken? Wat zou de COVID met hem doen? Was hij wel veilig in mijn buik?
Ze hielden me goed in de gaten in het ziekenhuis. Controles van mijn longen, en van zijn hartje. Gelukkig is het bij controles gebleven. Na drie weken besloot hij te komen. Ondanks dat z’n moeder zo ziek was geworden, was hij gelukkig kerngezond!
Zo’n twee weken na de bevalling merkte ik eindelijk dat de COVID periode voorbij was. Het ziek zijn verminderende en ik hoestte niet meer dagelijks de longen uit m’n lijf. Toch was het niet echt weg.
Pas maanden later, toen ik nog steeds zo hard bezig was met herstellen, drong het tot me door. Het was niet meer die bevalling waar ik nog van aan het herstellen was, maar het was de COVID die nog in mij sluimerde. De extreme vermoeidheid, de brain fog, prikkelbaarheid en het onvermogen mij ergens op te concentreren. Het hoorde er allemaal bij. Kort daarna werd long-COVID vastgesteld en een lange periode met vele behandelingen volgde.
Ik ben nu ruim een jaar verder. Mijn lichaam begint eindelijk weer een beetje als de oude te voelen. Mijn energie komt langzaam terug. Ik heb weer zin in leuke dingen en ik kan eindelijk van m’n heerlijke zoon genieten. Toch merk ik om me heen dat long-COVID nog zo’n onbegrepen ziekte is, die je leven totaal veranderd. De berichten over mensen die na twee jaar ziek zijn hun baan verliezen, vind ik hartverscheurend. Hopelijk kunnen we met z’n allen meer begrip tonen en hopelijk wordt er snel meer bekend over deze vreemde ziekte, zodat de behandelingen nog beter worden!