Extreme zwangerschapsmisselijkheid en corona veranderden Lisa’s zwangerschap volledig

Onze grootste wens

“Eind 2022 was het zover. Onze grootste wens kwam uit: we verwachtten ons eerste kindje. Het was snel raak, binnen drie maanden. Mijn man zei nog: “Misschien moet je een zwangerschapstest doen.” Vol spanning deed ik de test. Ik was zo ontzettend blij. We waren in verwachting van ons eerste wondertje!

Mijn zwangerschap begon al vóór de zesde week met misselijkheid. Eerst dacht ik dat het erbij hoorde, maar de misselijkheid werd steeds heftiger. Ondertussen kreeg ik ook flink corona met hoge koorts en was ik erg ziek. Daarna merkte ik dat het leek alsof ik ontzettend veel had ingeleverd. Acht uur werken in de zorg voelde ineens als een enorme opgave. Alles kostte me energie.

De misselijkheid sloeg over in meerdere keren per dag overgeven. Uiteindelijk kreeg ik in het ziekenhuis de diagnose Hyperemesis Gravidarum.

“Ik weet nog dat mijn man me weleens van mijn werk moest ophalen. Ik stond daar huilend te wachten, spierwit van de misselijkheid en compleet uitgeput”

Lisa

Ik zag het soms niet meer zitten

Ik zag het soms niet meer zitten, maar toch zette ik door met de zwangerschap. Soms was ik het even helemaal beu om me zo beroerd te voelen.

Ik viel al snel uit op mijn werk en lag veel op bed omdat ik me zo beroerd voelde. Op de momenten dat het iets beter ging, probeerde ik juist fijne dingen te doen. Mijn man en ik volgden samen een zwangerschapscursus. Dat was heel leuk. Iedereen wist hoe ziek ik kon zijn, dus als het niet meer ging, konden we naar huis of even rust nemen.

Ik moest al vroeg aan de medicatie, maar die hielp helaas niet goed. Ik weet nog dat ik een suikertest moest doen en zeven keer achter elkaar moest overgeven. Achteraf bood de verloskundige haar excuses aan. Met Hyperemesis was zo’n suikerdrank helemaal niet handig.

Soms gaf ik de hele dag over. Maar vooral ’s nachts was het vaak raak. Ik weet nog dat ik momenten heb gehad waarop ik alleen maar huilde. Ik voelde me zo beroerd dat ik het soms echt niet meer zag zitten.

En toch kon ik ook ontzettend genieten van mijn zwangerschap. Ik zong vaak voor ons mannetje, wreef over mijn buik, voelde zijn handjes en voetjes en praatte tegen hem. Dat waren de momenten waarop ik alles even vergat. Want mij zo voelen wilde ik natuurlijk niet, maar ons kleine ukje in mijn buik gaf me zoveel kracht. Die moederliefde is heel groot. Hij is alles voor ons.

Pijnlijke reacties

Doordat ik steeds zieker werd, kreeg ik niet alle voedingsstoffen binnen. Tijdens mijn zwangerschap viel ik ongeveer twintig kilo af. Mijn spieren gingen achteruit, ik kreeg bekkenpijn en later ook zwangerschapsdiabetes.

Ik had insulinepennen in de koelkast liggen, maar gebruikte ze nauwelijks. Doordat ik zo vaak moest overgeven en soms weinig kon eten, bleven mijn pieken meestal uit. Alles wat ik binnen kon houden, voelde als winst. Zo zeiden ze het in het ziekenhuis ook. Een droog beschuitje, wat fruit, bouillon of iets te drinken.

Ik werd al snel medisch en was veel in het ziekenhuis voor controles. Uiteindelijk zat ik tijdens mijn zwangerschap deels in een rolstoel, omdat alles mij meer energie kostte dan ik had. Ook ging ik naar de fysiotherapeut om verdere spierachteruitgang te voorkomen.

Het moeilijkst vond ik misschien nog wel de reacties van andere mensen. Gelukkig waren er ook lieve mensen, maar ik hoorde ook opmerkingen als: “Dat was vroeger echt niet zo” en: “Ik word niet goed van dat mens.”

Dat bezorgde me ontzettend veel stress. Ik stelde me niet aan. Het lukte me gewoon echt niet om normaal te functioneren, hoe graag ik dat ook wilde. Ik weet nog dat mijn man me weleens van mijn werk moest ophalen. Ik stond daar huilend te wachten, spierwit van de misselijkheid en compleet uitgeput.

“Ik dacht dat het ergste eindelijk achter de rug was”

Lisa

Onze trouwdag

Tijdens mijn zwangerschap trouwden mijn man en ik. Dat wilden we heel graag en het was al deels gepland. Ik maakte me zorgen of het wel door kon gaan. De dagen ervoor gaf ik weer veel over. Maar op 14 februari 2023 scheen de zon en voelde ik me redelijk goed. Natuurlijk moest ik ’s middags rust nemen en was het soms zwaar, maar het is gelukt. Daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor.

Ons mannetje was er

Ik zou op 5 juni 2023 worden ingeleid, maar onze zoon besloot zelf dat het tijd was. Op 4 juni werd hij geboren. De bevalling was wel pittig voor mij. Ik was moe en had overgegeven. Maar mijn man en verloskundige waren er voor mij. Ik gaf opnieuw veel over en was compleet uitgeput. Toch vergeet ik nooit meer het moment waarop ons mannetje direct op mijn borst werd gelegd. We hebben daar als gezin zo fijn liggen knuffelen.

En misschien nog wel het meest bijzondere: de Hyperemesis was direct na de bevalling verdwenen. Ik dacht dat het ergste eindelijk achter de rug was en dat mijn lichaam nu de kans zou krijgen om te herstellen. Maar helaas volgde er daarna meer. Tot op de dag van vandaag probeer ik te herstellen. Ik heb toekomstdromen die ik graag wil waarmaken en daarom probeer ik positief en gemotiveerd te blijven. Ook al zakt de moed me soms even in de schoenen. Maar dat mag ook.”

Dit is een ingezonden verhaal van Lisa.