Carmen kreeg vier kinderen via IVF, maar de weg ernaartoe zat vol verdriet

Vanaf het begin wist ik het

“Vanaf de puberteit wist ik al dat zwanger worden zonder hulp van het ziekenhuis waarschijnlijk niet zou lukken. Toen mijn man en ik trouwden, wilden we daarom meteen het fertiliteitstraject in. We waren allebei niet meer de jongsten en wilden geen tijd verliezen.

We begonnen met Clomid, maar dat sloeg niet aan. Daarna volgden zes IUI-behandelingen. Elke dag prikken, de koeltas met medicijnen mee naar mijn werk, meerdere echo’s per week en steeds weer hopen. Door overstimulatie moesten er zelfs meerdere keren eicellen worden weggehaald. Dat was pijnlijk, maar je grijpt iedere kans aan. Uiteindelijk stonden we na ruim een jaar nog steeds met lege handen.

“Daar sta je dan, midden in de supermarkt, terwijl je je tranen probeert tegen te houden. Alles was voor niets geweest”

Carmen

Van hoop naar teleurstelling

Daarna volgde IVF. Dat voelde als het laatste station. Bij mijn eerste punctie werden 26 eicellen weggehaald. De puncties vond ik verschrikkelijk. Maar we gingen door, want stoppen was geen optie.

Na de eerste terugplaatsingen volgden opnieuw teleurstellingen. Niet zwanger. Daarna twee miskramen. Weer niet zwanger. En uiteindelijk kwam daar onze oudste zoon. Na al die jaren voelde zijn geboorte als een wonder.

Toen hij vier maanden oud was, begonnen we opnieuw. We droomden van een broertje of zusje. Helaas volgden opnieuw miskramen, mislukte terugplaatsingen en teleurstellingen. Mijn manier om daarmee om te gaan was simpel: doorgaan. Niet te lang erbij stilstaan, maar weer door naar de volgende poging.

Dat telefoontje vergeet ik nooit meer

Tijdens een nieuwe IVF-poging werden 17 eicellen geoogst. Drie dagen later stond ik met mijn zoon in de Albert Heijn toen het ziekenhuis belde. Er was geen enkele bevruchting gelukt. Er zou geen terugplaatsing komen. Daar sta je dan, midden in de supermarkt, terwijl je je tranen probeert tegen te houden. Alles was voor niets geweest.

Ik wilde meteen weer verder. De arts adviseerde een rustmaand, maar daar wilde ik niets van weten. Uiteindelijk stapten we over op ICSI. Dat leverde vijf embryo’s op en de eerste terugplaatsing leidde uiteindelijk tot de geboorte van onze tweede zoon.

Toch nog een dochter

Ook daarna stopten we niet. We wilden graag nog een kindje. We hadden nog embryo’s over en besloten ze één voor één terug te laten plaatsen. Opnieuw volgden teleurstellingen en miskramen.

Mijn man zei op een gegeven moment: “Stop alsjeblieft. We hebben twee gezonde jongens.” Maar mijn gevoel zei iets anders: ik wilde het nog één keer proberen.

Bij die punctie werden zelfs dertig eicellen weggehaald, mijn persoonlijke record. Uiteindelijk ontstonden er dertien embryo’s. Na meerdere terugplaatsingen werd ik opnieuw zwanger. Negen maanden lang durfde ik nauwelijks te genieten, zo bang was ik dat het weer mis zou gaan. Maar dit keer werd onze dochter geboren.

“Nog steeds kan ik bijna niet geloven dat we uiteindelijk vier kinderen hebben mogen krijgen”

Carmen

Meer gekregen dan ik ooit durfde dromen

Na anderhalf jaar rust besloten we toch nog één keer voor een vierde kindje te gaan. De eerste embryo’s leverden niets op, maar daarna werd ik opnieuw zwanger. Op 24 januari werd onze tweede dochter geboren. Nog steeds kan ik bijna niet geloven dat we uiteindelijk vier kinderen hebben mogen krijgen.

Als ik terugkijk, zie ik vooral hoeveel impact een fertiliteitstraject heeft. Niet alleen de hormonen, de puncties en de miskramen, maar ook het wachten, de spanning en de angst. Toch zou ik het, hoe zwaar ook, allemaal opnieuw doen voor onze kinderen.

We genieten iedere dag van ons gezin. En dan is er nog iets bijzonders: we hebben nog zeven embryo’s in de vriezer. Wat we daarmee gaan doen, weten we nog niet. Voor nu zijn we vooral dankbaar voor alles wat we hebben gekregen.”