Na meerdere miskramen werd een positieve zwangerschapstest ook iets om bang voor te zijn

Een positieve test voelde anders

Toen ik deze keer een positieve zwangerschapstest in mijn handen had, was ik blij. Echt blij. Dat gevoel van: “Het is weer gelukt, er groeit een kindje in mij.” Maar naast die blijdschap kwam er ook iets anders. Iets wat ik bij mijn eerdere zwangerschappen nooit had gevoeld: controledrang.

Vroeger dacht ik altijd: je doet een test, hij is positief en dan ben je gewoon zwanger. Je gaat genieten en langzaam groeit je buik. Maar na verlies verandert dat. Een positieve test is dan niet alleen een teken van nieuw leven. Het kan ook een herinnering zijn aan alles wat je bent kwijtgeraakt.

“Ik huiver als ik bedenk hoeveel ik heb uitgegeven aan thuistesten, maar op dat moment was dit mijn houvast”

Mijn houvast

Na mijn verlies van de tweeling en de spoedoperatie veranderde er iets in mij. Mijn vertrouwen was beschadigd. Niet alleen in mijn lichaam, maar ook in het idee dat alles vanzelf goed zou gaan. Toen ik opnieuw zwanger werd, zocht ik naar schijnzekerheid. Naar iets wat mij kon vertellen: “Het gaat nog steeds goed.” En zo begon het testen. Steeds opnieuw.

Ik keek naar de lijntjes. Loopt het streepje wel donkerder op? Is het genoeg? Moet er nu 3+ op de Clearblue-test staan? De testen op de foto zijn van anderhalve week. Ik huiver als ik bedenk hoeveel ik heb uitgegeven aan thuistesten, maar op dat moment was dit mijn houvast. Mijn manier om een stukje controle terug te krijgen in een situatie waarin ik eigenlijk geen controle had.

Elke test gaf mij misschien maar een paar uur rust. Soms een dag. Maar op dat moment voelde dat als heel veel.

Geluk en angst

Zelfs na een vroege echo bleef die angst aanwezig. Want wat als… Wat als het hartje stopt? Wat als ik dit kindje ook moet verliezen? Wat als ik opnieuw afscheid moet nemen? Dat zijn geen gedachten die je kiest. Ze komen vanzelf wanneer je iets hebt meegemaakt wat je wereld heeft veranderd.

De eerste drie maanden waren daarom zwaar. Heel zwaar. Ik kon intens gelukkig zijn en tegelijkertijd doodsbang. Ik kon naar mijn buik kijken en denken: ik ben zo dankbaar. Maar even later dacht ik: ik voel helemaal niks aan kwaaltjes. Zou het nog wel goed zijn?

Elke afspraak bij de verloskundige voelde spannend. De minuten voordat er naar het hartje werd gezocht, leken soms eindeloos. En dan dat moment… Dat geluid. Dat kleine, snelle hartslagje. Elke keer kwamen de tranen. Niet omdat ik twijfelde aan mijn kindje, maar omdat ik wist hoe bijzonder het was om dat geluid nog steeds te horen.

“Je draagt niet alleen een kindje. Je draagt ook alles wat je hebt meegemaakt”

Een klein beetje vertrouwen

Bij elke mijlpaal dacht ik: als ik 12 weken haal, wordt het beter. Als ik de twintigwekenecho heb gehad, kan ik ontspannen. Maar de angst verdween niet zomaar. Hij zat in kleine dingen. In keuzes maken. In luisteren naar mijn lichaam. In momenten waarop ik even niks voelde.

Pas toen ik de baby begon te voelen bewegen, veranderde er iets. Niet alles verdween. Maar ergens kwam er een klein stukje vertrouwen terug. Een klein stukje rust. Want ineens voelde ik niet alleen de angst om dit kindje kwijt te raken, maar ook de verbinding met het leven dat in mij groeide.

Voor iedere vrouw die na verlies opnieuw zwanger is. Voor degene die ook vaak wil testen. Voor degene die bij elke afspraak bang is. Voor degene die niet durft te genieten omdat ze bang is om weer pijn te voelen.

Je bent niet gek. Je bent niet overdreven. Je bent al helemaal niet alleen. Je draagt niet alleen een kindje. Je draagt ook alles wat je hebt meegemaakt. En mama… je doet het geweldig.

Herken jij angst in je zwangerschap na verlies?