Beeld: Persoonlijk

Carmen

MP Creator

Ik werd wakker en had even geen idee waar ik was. Mijn mond was droog, mijn lichaam zwaar en mijn hoofd nog volledig verdoofd van de narcose. Het voelde als een nachtmerrie waar ik uit wakker werd, maar in werkelijkheid zat ik er nog middenin.

Later drong langzaam door wat er was gebeurd. Er was een spoedoperatie geweest. Mijn eileider was gescheurd door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en mijn buik was daardoor volgelopen met bloed. Ze vertelden me dat ik een engeltje op mijn schouder had gehad. Dat er dus toch een tweede kindje in mijn eileider had gezeten. Ik probeerde het te begrijpen, maar het voelde alsof het over iemand anders ging.

Ik was misselijk, verward en vooral heel zwak. Toch dacht ik maar aan één ding: ik wil naar huis.

Midden in de nacht

Ik lag alleen op de uitslaapkamer, midden in de nacht, terwijl twee zusters het hadden over hun vakantieplannen. Op dat moment voelde ik me zó alleen in alles wat er net was gebeurd. De klok tikte zachtjes voorbij. Het leek wel uren te duren voordat ik eindelijk terug mocht naar een kamer.

Als je alleen bent, ga je malen. Ik dacht aan Gavin. Hoe hij mij had afgezet bij de wachtkamer, hoe hij snel spullen moest regelen en onze ouders moest bellen dat ik met spoed geopereerd moest worden. Hij zat in die onzekerheid over hoe dit zou aflopen. We zaten allebei in dezelfde storm, maar op een andere plek.

Het was inmiddels rond drie uur ’s nachts. Ik lag uiteindelijk terug op de verlosafdeling. Terwijl ik werd teruggebracht met mijn bed hoorde ik een baby huilen en zag ik zwangere vrouwen binnenkomen. Alles in mij wilde maar één ding: weg uit het ziekenhuis, weg uit de confrontatie en terug naar huis. Gewoon samen zijn na deze rollercoaster, zonder alle toeters en bellen.

Na lang aandringen mocht ik gelukkig naar huis van een hele lieve verpleegkundige en arts. Was het slim? Misschien niet. Maar ik kreeg hun nummer mee en een hele lijst met instructies.

Elke zwangerschapsaankondiging op social media voelde ongelooflijk confronterend.

Ik verloor het vertrouwen in mijn lichaam

De dagen erna waren een waas. Ik herinner me buikpijn van de hechtingen, extreme moeheid en vooral veel stilte. Ook voelde ik veel onzekerheid over mijn lichaam. Ik was het vertrouwen erin volledig kwijt.

Het voelde ergens heel sterk alsof het mijn eigen schuld was. Had ik dit kunnen voorkomen? Heb ik iets verkeerd gedaan? Alsof mijn lichaam had gefaald.

Overal zag ik ineens kinderwagens. En hoewel ik het anderen gunde, deed het tegelijk pijn. Elke zwangerschapsaankondiging op social media voelde ongelooflijk confronterend.

Achteraf zie ik mijn miskraam als een soort beschermengel.

Mijn miskraam werd mijn beschermengel

Door de wisselende hCG-waardes van de buitenbaarmoederlijke zwangerschap kon een zwangerschap in mijn baarmoeder nooit doorgroeien. Achteraf zie ik mijn miskraam als een soort beschermengel.

Als ik die miskraam niet had gehad, had ik waarschijnlijk niet meer geleefd.

De angst daarna was groot, maar de wens voor een kindje werd alleen maar sterker. Het gaf me ook de kracht om door te gaan, ondanks de onzekerheid met nog maar één eileider.

De angst om met één eileider nog zwanger te worden of dat het opnieuw zou gebeuren was extreem groot. Maar zal het ooit toch nog lukken?