Beeld: Persoonlijk

Carmen

MP Creator

Soms denk ik nog weleens: wat als ik niet naar mijn gevoel had geluisterd? Misschien was ik er vandaag niet meer geweest. Al van kleins af aan speelde ik met poppen. Ik was een echte poppenmama. Ooit een eigen gezin hebben was mijn grootste droom. Toen ik een relatie kreeg met mijn jeugdliefde Gavin, leek alles op zijn plek te vallen. We studeerden allebei af, kochten samen een huis en begonnen aan een verbouwing. De volgende stap? Kinderen.

Mijn grootste droom

Eigenlijk wilden we wachten tot na onze bruiloft. Maar toen hoorden we van twee mensen dicht bij ons dat zij al twee jaar bezig waren om hun kinderwens te vervullen, zonder succes. Dat zette ons aan het denken. Waarom wachten? Dus besloten we het op ons af te laten komen.

In februari 2021 was het zover. Ik was direct zwanger. En toch voelde het niet zoals ik altijd had gedacht. Ik huilde niet van geluk. Ik sprong geen gat in de lucht. Sterker nog: mijn onderbuikgevoel schreeuwde dat er iets niet klopte. Ik droomde zelfs over een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, iets waar ik daarvoor nauwelijks van had gehoord.

Door wat roze bloedverlies kreeg ik met zes weken een echo. Alles zag er goed uit. Er was zelfs al een klein kloppend hartje zichtbaar. Wat voelde dat als een opluchting. Alles liep volgens termijn. Toch bleef dat gevoel. Dat knagende gevoel. Ik voelde me zelfs schuldig dat ik niet gewoon onbezorgd blij kon zijn.

Het hartje stopte met kloppen

Een week later kreeg ik opnieuw een echo omdat het bloedverlies bleef aanhouden. Dit keer in het ziekenhuis, waar ook mijn HCG werd gecontroleerd. Daar kregen we het verdrietige nieuws.

Het hartje was gestopt met kloppen. Het kindje groeide niet meer. Mijn HCG was te laag en ik moest rekening houden met een miskraam. Zeven weken zwanger, maar waarschijnlijk was het kort na de eerste echo al misgegaan.

Een dag later begon ik te bloeden en verloor ik het vruchtje. Maar mijn gevoel bleef zeggen dat er iets niet klopte. Ondanks het bloedverlies voelde ik me nog steeds zwanger.

Bij controle verklaarde een arts mij “schoon”. Volgens hem hoorde de buikpijn erbij. Het bloedverlies hoorde erbij. Alles hoorde erbij. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen. Misschien had ik gewoon moeite met loslaten. Misschien was het verdriet. Misschien gaf ik mezelf valse hoop.

Maar ongeveer anderhalve week later veranderde alles.

Mijn hele buik was zwart op het scherm. Pikzwart. Vol bloed. Iedereen schrok

Carmen

Mijn lichaam vocht voor mijn leven

Ik voelde me licht in mijn hoofd. Ik zag bleek. Ik kon niet goed meer uit mijn woorden komen. Ja, ik had buikpijn en nog steeds bloedverlies. Maar diezelfde ochtend was mij nog verteld dat dat normaal was toen ik voor de zekerheid had gebeld. “Het hoort erbij.” Ik was immers schoon.

Gavin wilde direct het ziekenhuis bellen. Ik hield hem tegen. Ik was bang dat ze zouden denken dat ik me aanstelde na die woorden. Bang dat ik opnieuw naar huis gestuurd zou worden omdat het tussen mijn oren zou zitten. Gelukkig luisterde hij niet naar mij. Hij belde toch.

We moesten onmiddellijk komen. Achteraf hoorde ik dat veel vrouwen in mijn situatie bewusteloos binnenkomen. Maar misschien was het adrenaline. Misschien een hoge pijngrens. Ik gaf mijn pijn een zes, niet wetende dat mijn lichaam op dat moment vocht voor mijn leven.

Er werd met spoed bloed afgenomen. Een arts maakte een echo van mijn buik. En toen werd het stil. Mijn hele buik was zwart op het scherm. Pikzwart. Vol bloed. Iedereen schrok. “Dit is geen zesje hoor.” En toen gingen alle alarmbellen af.

Binnen enkele minuten werd ik klaargemaakt voor een spoedoperatie. Op dat moment dacht ik maar aan één ding: had mijn gevoel al die tijd gelijk gehad? Zat er toch een tweede kindje verborgen in mijn eileider? Dat antwoord kreeg ik pas later..