Na twee miskramen brak vooral één vraag van haar zoontje Ellens hart

De wens voor een tweede kindje

In 2021 werden wij de trotse ouders van onze eerste zoon. Eind 2022 ontstond al snel de wens voor een tweede kindje. Ik werd snel zwanger, maar met 6,5 week kreeg ik een miskraam. Dat was een enorme schok. Ik had er nooit bij stilgestaan dat dit ons ook kon overkomen.

Na mijn herstel probeerden we het opnieuw, maar een zwangerschap bleef uit. Na een jaar volgden onderzoeken. Het zaad van mijn man werd getest, mijn bloed werd onderzocht, maar er kwam niets uit. We waren een gezond jong stel en moesten het nog een halfjaar proberen.

Via de fertiliteitspoli volgden meer onderzoeken en een therapeutische HSG. Ook daarna gebeurde er niets. We zouden starten met IUI, maar in het weekend daarvoor bleek ik spontaan zwanger. We waren dolblij, maar ook bang. Helaas kreeg ik opnieuw bloedverlies en met zeven weken eindigde ook deze zwangerschap in een miskraam. Het fysieke herstel was zwaar door veel bloedverlies, maar mentaal was het minstens zo moeilijk. Tegelijk zorgen voor een peuter maakte het extra heftig.

“Hij speelde vaak alleen of met ons als we ergens waren. Soms zag ik hem kijken naar broertjes en zusjes die samen speelden”

Ellen

Niet gehoord

Ook na uitgebreid bloedonderzoek en genetisch onderzoek werd geen oorzaak gevonden. We kregen opnieuw te horen dat het waarschijnlijk gewoon pech was en dat we moesten afwachten. Dat voelde voor ons niet goed. We hadden allebei het gevoel dat er iets niet klopte.

In januari 2025 besloten we daarom naar Duitsland te gaan. Tijdens het intakegesprek voelden we ons voor het eerst echt gehoord. De arts zei direct dat er wel degelijk een medische oorzaak kon zijn, ook als die niet altijd te verklaren is. Dat gaf zoveel rust. Geen adviezen meer om minder stress te hebben, maar artsen die echt wilden zoeken.

Er volgden veel onderzoeken. Mijn vitamine D bleek extreem laag en de zaadkwaliteit van mijn man was ineens erg slecht. We kregen het advies om direct te starten met ICSI. Dat was even slikken. Injecties, hormonen, bijwerkingen en geen enkele garantie dat het zou lukken.

Verlangen naar een broertje of zusje

Het moment dat me in deze periode misschien wel het meest is bijgebleven, was toen ons zoontje, een jaar of drie of vier oud, bewust begon te vragen om een broertje of zusje. Al zijn vriendjes hadden een broertje of zusje en dat wilde hij ook. Het brak mijn hart, omdat ik niet wist of we hem dat ooit zouden kunnen geven.

Hij speelde vaak alleen of met ons als we ergens waren. Soms zag ik hem kijken naar broertjes en zusjes die samen speelden. Of hij daar op dat moment echt verdriet van had, weet ik niet. Misschien maken wij dat als ouders soms groter dan het is. Maar hij zei wel regelmatig dat hij graag een baby erbij wilde.

“De wens voor een tweede kindje is niet minder groot. Juist omdat je al weet hoe bijzonder het is om ouder te zijn, voel je ook extra goed wat je mist”

Ellen

Hoop en angst

In augustus begonnen we aan onze eerste ICSI-poging. Er werden zestien eicellen geoogst, waarvan er uiteindelijk één embryo overbleef voor een terugplaatsing. Daarna begon het wachten.

Op de vijfde dag kreeg ik een bloeding. Door mijn eerdere miskramen dacht ik meteen dat het weer mis was. De kliniek stelde me gerust en verhoogde mijn medicatie. Toch voelde ik diezelfde avond iets wat ik herkende van mijn eerdere zwangerschappen. Ik had het gevoel dat ik zwanger was.

Stiekem deed ik een test. Heel voorzichtig verscheen er een tweede streepje. Elke dag werd dat duidelijker. Op de officiële testdag stond ik met trillende benen naar een positieve Clearblue-test te kijken. Ik was zwanger! De blijdschap was enorm, maar de angst bleef. Pas na meerdere goede echo’s en rond de twintig weken durfde ik langzaam te geloven dat we echt een kindje zouden krijgen.

Eindelijk compleet

Het eerste moment dat ik ons zoontje na de bevalling in mijn armen kreeg, was een van de mooiste momenten uit mijn leven. Jarenlang hadden we hiernaartoe geleefd. Alle afspraken, onderzoeken, hormonen, miskramen en onzekerheid kwamen samen in dat ene moment. Ik voelde vooral opluchting, geluk en dankbaarheid.

Deze jaren hebben mij veranderd. Ik heb geleerd mijn grenzen beter aan te geven, opener te zijn over mijn gevoelens en me minder te schamen.

Het taboe

Ik kwam er in die periode ook achter dat secundaire infertiliteit veel vaker voorkomt dan je denkt. Toch wordt er nog weinig over gesproken. Omdat je al een kindje hebt, denken mensen al snel dat je dankbaar moet zijn met wat je hebt. Daardoor voelde ik me vaak niet begrepen. Terwijl de wens voor een tweede kindje niet minder groot is. Juist omdat je al weet hoe bijzonder het is om ouder te zijn, voel je ook extra goed wat je mist. Het gaf mij veel steun om herkenbare verhalen van anderen te lezen. Ik hoop dat er meer openheid komt over secundaire infertiliteit.

Het blijft een eenzaam traject, maar je bent niet alleen. Zoek mensen met wie je kunt praten, blijf je gevoel volgen en geef de hoop niet op. Uiteindelijk worden de meeste mensen zwanger. Wij voelen ons nu ontzettend compleet.”

Dit is een ingezonden verhaal van Ellen.