Japke over haar wens voor een tweede kindje: “Mag ik hier verdriet om hebben?”

Het begin van de wens 

De wens voor een tweede kindje kwam bij Japke niet meteen. “Mijn eerste zwangerschap was mentaal erg pittig en na de bevalling kreeg ik een postpartum psychose. De eerste twee jaar was er eigenlijk geen ruimte om na te denken over een tweede. Ik was vooral bezig met herstellen. Pas na een intens EMDR-traject, eind 2023, kwam die wens voorzichtig terug. Toen mijn trauma’s meer verwerkt waren.”

Japke had sinds de geboorte van haar zoon geen natuurlijke cyclus meer gehad. “Ik wist niet eens of het fysiek mogelijk was. Daarbovenop zat ik met mentale vragen. Wat is de kans dat ik weer een psychose krijg na een bevalling? Kunnen we dat aan?”

“Kinderen krijgen lijkt zo natuurlijk, maar voor ons voelt het als hogere wiskunde. Het is zo ongrijpbaar en soms voelt het zo ver weg”

Japke

De medische molen in

In de zomer van 2024 ging ze samen met haar partner in gesprek met het ziekenhuis. Ze besloten haar lichaam nog even de kans te geven om zelf een cyclus op te bouwen. “Maar die kwam niet. Daarom zijn we in 2025 gestart met een fertiliteitstraject.”

De eerste stap was medicatie om een eitje te laten rijpen. “Maandenlang slikte ik pillen, maar er gebeurde niks. Na de zomer van 2025 stapten we over op hormooninjecties. De eerste poging duurde lang; na zes weken injecteren was er eindelijk een eitje. Maar helaas waren dit niet één, maar drie eitjes. De hele ronde werd afgeblazen. Dat vond ik zo verdrietig. Al die weken met naalden waren voor niets.”

De rondes daarna verliepen iets soepeler. “Er rijpte netjes één eitje en we mochten het via de natuurlijke weg proberen. Maar helaas zonder resultaat. Inmiddels zijn we gestart met IUI. Dat geeft me iets meer rust, maar ook dat heeft nog niet geleid tot een zwangerschap.”

Hogere wiskunde 

Japke ziet in haar omgeving geregeld zwangerschapsaankondigingen voorbijkomen. “Natuurlijk doet dat iets met je. Als je zelf zo graag zo’n aankondiging wilt schrijven en je ziet het voorbijkomen, steekt dat even. Tegelijkertijd kan ik ook echt blij zijn voor anderen en gun ik het ze. Het verdriet en de pijn bij mezelf bestaan naast het geluk en de blijdschap voor een ander. 

Toch blijft het lastig. “Kinderen krijgen lijkt zo natuurlijk, maar voor ons voelt het als hogere wiskunde. Het is zo ongrijpbaar en soms voelt het zo ver weg.”

”Een secundaire kinderwens roept vaak onbegrip op. Dat begrijp ik ook. Hoe kun je daar verdriet om hebben, terwijl je al moeder mag zijn?”

Japke

Schuldgevoelens

Al vanaf het begin heeft Japke vooral last van schuldgevoelens. “Ik ben al moeder. Mag ik dan verdriet hebben om een tweede kindje dat niet komt? Ik voel me schuldig tegenover andere wensmoeders, maar ook tegenover mijn zoon. Hoe kan ik verdrietig zijn, terwijl hij zo’n groot geluk is? Heel soms deel ik iets op mijn eigen account over mijn kinderwens. En ook al deel ik deze schuldgevoelens, toch roept een secundaire kinderwens vaak onbegrip op. Dat begrijp ik ook. Hoe kun je daar verdriet om hebben, terwijl je al moeder mag zijn?”

Samen zoeken naar balans

De kinderwens van de partner van Japke is minder sterk. “Als ik had gezegd: we laten het zo, dan was dat ook goed geweest. Maar nu we er middenin zitten, voelen we het allebei. Elke negatieve test komt binnen. We doen er zoveel voor en gunnen Len een broertje of zusje. We zouden zo graag een gezin van vier zijn.“

Die nare gedachte die je liever wegduwt

De vraag die ergens op de achtergrond meespeelt: wat als het niet lukt? “Die gedachte komt soms voorbij, maar ik probeer er niet te lang bij stil te staan. We zijn daar nog niet. We houden ons vast aan wat er nog mogelijk is. We hebben tot nu toe nog maar vier kansen gehad. Als de volgende IUI niet lukt, willen we verder met IVF.”

Ondertussen proberen ze stil te staan bij wat er wel is. “We hebben een geweldige zoon. Daar zijn we zo dankbaar voor. We proberen iedere dag extra te genieten van wat we hebben.”

Wil je Japke volgen? Op Instagram deelt ze een kijkje in haar dagelijks leven, met onder andere haar liefde voor hardlopen.