Na drie ICSI-trajecten stortte Daniella volledig in 

We besloten het geheim te houden

“In deze derde ICSI-ronde besloten we om niemand op de hoogte te stellen en pas achteraf het resultaat te delen, wat hopelijk positief nieuws zou zijn. Niet omdat we ons schaamden, maar omdat ik steeds meer voelde hoe zwaar die onzichtbare druk eigenlijk was geworden. Het gevoel dat je “goed nieuws” moet brengen. Het gevoel dat ik iedereen opnieuw moest teleurstellen als het niet zou lukken. Dat iedereen met je meeleeft, maar dat je ondertussen zelf probeert overeind te blijven terwijl je lijf volledig wordt overgenomen door alle hormonen en afspraken. Dit keer wilde ik minder vragen, minder verwachtingen en het deze ronde dichter bij onszelf houden.

“Deze ICSI-ronde bestond uiteindelijk uit zestig keer mezelf prikken. Zestig keer mijn angst voor naalden overwinnen”

Daniella

Van prik naar prik

Ik begon opnieuw met Decapeptyl. De decembermaand zit vol gezelligheid, lichtjes en tradities, maar ondertussen leefde ik volgens prikken op de klok, ziekenhuisafspraken en hoop voor iets waarvan je niet weet of het gaat lukken. Door mijn traag werkende schildklier kwam de vermoeidheid extra hard binnen.

Vanaf 22 december begon ik ook met Meriofert en Gonal-F. Deze combinatie gaf me meer hoop, omdat mijn lichaam in eerdere rondes niet optimaal reageerde op de hormoonstimulatie. Toch bleef ik het doodeng vinden. Want wat als die hoop weer voor niets was?

Tijdens de feestdagen moesten we doen alsof alles normaal was, glimlachen en meedoen met alle feestactiviteiten, terwijl ik van binnen van alles voelde. Doordat we het geheim hielden voelde ik minder druk, maar tegelijkertijd voelde het ook eenzaam. Dat constante ‘aan’-gevoel, zonder het hardop uit te kunnen spreken.

We deden dit keer ook mee aan een paar kersttradities voor een actieve kinderwens. We kochten een babydeken, legden die onder de kerstboom van mijn zusje en zij hing een babysokje met onze namen in de boom. Ook brandden we samen een kaarsje tijdens een weekendje weg naar de kerstmarkt in Keulen. Ik geloofde er niet helemaal in, maar die kleine rituelen gaven ons hoop.

Zestig injecties voor één kans

Deze ICSI-ronde bestond uiteindelijk uit zestig keer mezelf prikken. Zestig keer mijn angst voor naalden overwinnen. Op 8 januari was de punctie. Er werden zes eicellen gevonden, het mooiste resultaat dat we ooit hadden gehad. Drie dagen later kregen we opnieuw geweldig nieuws: alle zes de eicellen waren bevrucht. Eén embryo werd teruggeplaatst en uiteindelijk konden drie embryo’s als blastocyst worden ingevroren.

Ik weet nog hoe onwerkelijk dat voelde. Door deze uitkomst had ik eindelijk het gevoel dat mijn lichaam beter reageerde op de behandeling. Zo had ik ook meer hoop voor deze ICSI-ronde.

“Ik ging van afspraak naar afspraak, van injectie naar injectie en van teleurstelling naar hoop, om vervolgens weer teleurgesteld te worden”

Daniella

De klap

Helaas mislukte de verse terugplaatsing. Dat verdriet was er zeker. Tegelijkertijd voelde ik ook enorm veel hoop. We hadden immers nog drie embryo’s in de vriezer. Vanwege de punctie moest ik verplicht een maand rust houden voordat we verder mochten. Voor mijn gevoel wilde ik het liefst meteen doorgaan en geen tijd verliezen. Achteraf ben ik juist blij met die verplichte pauze, want daarna ben ik helemaal ingestort.

Achteraf besefte ik dat ik maandenlang op adrenaline had geleefd. Ik ging van afspraak naar afspraak, van injectie naar injectie en van teleurstelling naar hoop, om vervolgens weer teleurgesteld te worden. Pas toen alles even stilviel, kwam de klap.

Ik was moe. Niet zomaar moe, maar uitgeput. Jarenlang was ik vooral bezig geweest met doorgaan. De volgende afspraak halen, de injectie zetten en de volgende uitslag afwachten. Maar nu was er ineens ruimte om te voelen wat al die jaren met mij hadden gedaan.

Het was gewoon te veel 

Ondanks de hoop die ik voelde, ben ik ingestort na de mislukte terugplaatsing. Toen pas merkte ik dat het traject eigenlijk veel meer van mij had gevraagd dan ik oorspronkelijk dacht. De spanning, de teleurstellingen, de hormonen en het leven van afspraak naar afspraak: het was me gewoon te veel geworden.

De verplichte rustmaand had ik uiteindelijk harder nodig dan ik vooraf had gedacht. Niet alleen lichamelijk, maar vooral mentaal.”

Dit is een ingezonden verhaal van Daniella.