Roxanne krijgt de diagnose PCOS en belandt in een fertiliteitstraject

Van geen kinderwens naar toch ervoor gaan

“Tot een kleine twee jaar geleden hadden mijn partner en ik geen kinderwens. Dat kwam vooral door de rugzak die we allebei hadden vanuit het verleden en omdat we in onze relatie zelf ook veel hebben meegemaakt. Bepaalde dingen in ons leven waren op dat moment gewoon nog niet stabiel. We dachten echt dat er nooit een kinderwens zou komen.

Tot mijn partner ineens een grapje maakte met een babynaam. Ik lachte het eerst weg, maar daarna volgden er gesprekken over kinderen. En toen beseften we dat die wens er toch was. Die omslag kwam ook omdat we hard aan onszelf hadden gewerkt, mentaal en fysiek. Daarnaast hadden we ons leven op orde. Een fijn huis, drie katten, een goede baan en financiële stabiliteit. Daardoor ga je anders naar de toekomst kijken.

We besloten dat ik zou stoppen met anticonceptie en dat we het gewoon zouden proberen. Maar na acht maanden had ik nog steeds geen menstruatie gehad. Via de huisarts werden we doorgestuurd naar de fertiliteitsafdeling. We kregen onderzoeken en daaruit bleek dat ik PCOS heb. Ik had daar nog nooit van gehoord en wist niet wat het inhield. Ik ben me er toen in gaan verdiepen. Bij mij vindt er nauwelijks of geen ovulatie plaats, waardoor zwanger worden lastig is.

“Ik ontdekte hoeveel vrouwen en stellen hier doorheen gaan. Door alle reacties voelde ik me minder alleen”

Roxanne

Afscheid moeten nemen

We startten met Letrozol. En toen, totaal onverwacht, werd ik zwanger. Bij de echo van zeven weken was alles goed. Maar bij de tweede echo, met tien weken, bleek het hartje niet meer te kloppen. Ze zagen dat het al met acht weken was gestopt. Ik had nergens iets van gemerkt.

Mijn lichaam stootte het niet vanzelf af, dus kreeg ik twee kuren. Pas drie dagen later begon het en kreeg ik heftige bloedingen en krampen. Op het toilet voelde ik precies wanneer het embryo eruit kwam. Daarna volgden echo’s om te kijken of mijn baarmoeder schoon was. Dat was telkens niet zo. Uiteindelijk duurde het tweeënhalve maand voordat alles weer schoon was.

Verbinding

Omdat ik niemand in mijn omgeving had die dit meemaakte, begon ik filmpjes te maken op TikTok over ons traject. Daar ontdekte ik hoeveel vrouwen en stellen hier doorheen gaan. Door alle reacties voelde ik me minder alleen. Het gaf steun, herkenning en hoop. Inmiddels zitten we in de tweede ronde met Letrozol en hopen we dat onze kinderwens niet te lang meer op zich laat wachten.

“Ik merk dat de kinderwens alleen maar groter is geworden, juist omdat ik weet hoe het voelt om zwanger te zijn. Dat maakt het soms extra confronterend”

Roxanne

Leven met die grote wens

Zowel fysiek als mentaal doet dit heel veel met je. Je gaat door fases van boosheid, verdriet en onzekerheid. Alles draait om timing en dat maakt het lastig om er even niet mee bezig te zijn.

Ik merk dat de kinderwens alleen maar groter is geworden, juist omdat ik weet hoe het voelt om zwanger te zijn. Dat maakt het soms extra confronterend. Tegelijkertijd probeer ik momenten te creëren waarop ik er even niet mee bezig ben, al blijft dat moeilijk.

Online steun

Mijn filmpjes op TikTok met alle reacties blijven me het meest bij. Door de verhalen van anderen voel je je gesteund. Je merkt dat je er niet alleen voor staat, en dat geeft kracht om door te gaan. We zijn er in onze omgeving open over en krijgen veel steun van familie en vrienden. Daardoor voelt het minder zwaar om erover te praten. Het delen van mijn verhaal is voor mij een uitlaatklep.

Er rust nog steeds een taboe op niet zwanger kunnen worden en miskramen. Maar door erover te praten, ontdek je hoeveel vaker dit voorkomt dan je denkt. Het kan helpen om herkenning en steun te vinden. Geef de moed niet op en blijf hoop houden.”

Dit is een ingezonden verhaal van Roxanne.