Toen Alicia moeder werd, kon ze haar psychische problemen niet langer wegstoppen

Mijn wonder op het moeilijkste moment

“Als 18-jarig meisje kwam ik erachter dat ik zwanger was. De timing kon bijna niet slechter. Sinds mijn veertiende worstelde ik met een angststoornis en depressie. Op mijn vijftiende deed ik mijn eerste zelfmoordpoging, een wanhoopsdaad omdat ik niet wist hoe ik uit mijn situatie moest komen. Die poging op 25 mei 2019 was helaas nog maar het begin.

Tussen 2018 en 2023 ben ik met momenten stabiel geweest. Weken of soms maanden waarin ik het leven weer even zag zitten. Mijn kinderwens gaf me hoop. Omdat ik vanaf mijn tweede opgroeide in een pleeggezin en al jong tante werd, was ik altijd omringd door kinderen. Een eigen gezinnetje was mijn droom. Dat hielp mij vaak om mentaal op de been te blijven.

In januari 2023 deed ik drie zelfmoordpogingen, steeds met een aantal dagen ertussen. Op 18 januari had ik ineens een positieve zwangerschapstest in mijn hand. Het was een enorme schok, maar daarnaast ook een wonder. Het kindje in mijn buik werd mijn drive, mijn nieuwe kans op leven.

“Mijn gedachten houd ik normaal het liefst voor mezelf, maar ik was nu moeder en had geen keuze meer. Ik was het aan mijn zoontje verplicht om hulp te zoeken”

Alicia

De angst

Tijdens mijn zwangerschap werd ik goed begeleid. Ik liep bij de POP-poli in het ziekenhuis en kreeg nog verlengde zorg vanuit pleegzorg. Op 30 september 2023 werd mijn zoontje geboren.

De eerste maanden gingen redelijk goed. Ik genoot van het moederschap en ondanks mijn angststoornis liep ik trots met mijn zoontje over straat. Maar toen hij ongeveer tien maanden oud was, merkte ik dat oude patronen terugkwamen. De gedachten, de wanhoop en de neiging om op te geven.

Ik stuurde een wanhopig appje naar mijn pleegzorgwerker. Dat moment staat in mijn geheugen gegrift. Ik was ontzettend bang dat ik mezelf wat aan zou doen. Ik ben nooit een prater geweest. Mijn gedachten houd ik normaal het liefst voor mezelf, maar ik was nu moeder en had geen keuze meer. Ik was het aan mijn zoontje verplicht om hulp te zoeken, wat maakt dat ik er nog ben. Samen gingen we naar de huisarts, die mij doorverwees naar de GGZ.

Hulp vragen

In mei 2025 begon ik aan een behandeling bij een klinisch psycholoog. Mijn pleegzorgwerker ging de eerste maanden mee. Ik durfde in het begin amper te praten of überhaupt de psycholoog aan te kijken.

Nu ben ik bijna een jaar in behandeling. Ondertussen heb ik er een tweede behandelaar bij gekregen. Met deze behandelaar pak ik mijn angsten aan. Samen oefenen we situaties die voor veel mensen heel normaal zijn. We gaan naar de supermarkt, de bibliotheek of de kinderboerderij. Dat zijn heftige afspraken, maar ik merk vooruitgang. Sinds kort durf ik bijvoorbeeld weer zelfstandig naar de bibliotheek, iets wat jarenlang niet meer kon.

Ook heb ik sinds afgelopen mei diagnoses gekregen, waaronder PTSS. Na de zomer start ik met traumabehandeling, waaronder EMDR.

“Je bent een heel uur bezig met je gevoelens, er worden pijnlijke snaren geraakt en daarna zet je een glimlach op om je zoontje uit school te halen”

Alicia

Voor hem blijf ik doorgaan

Een alleenstaande moeder zijn terwijl je intensieve therapie volgt, is onwijs pittig. Je bent een heel uur bezig met je gevoelens, er worden pijnlijke snaren geraakt en daarna zet je een glimlach op om je zoontje uit school te halen. Toch blijf ik doorgaan, voor hem en voor mezelf.

Mijn grootste angst tijdens de zwangerschap was dat mijn kind mijn angsten zou overnemen. Zelf ben ik op tweejarige leeftijd uit huis geplaatst en heb ik veel trauma’s meegemaakt. Dat mijn eigen kind sociaal zo sterk is, maakt mij als moeder onwijs trots. Soms gaat hij mee naar mijn exposure-afspraken. Hij is dol op mijn behandelaar en kletst de hele afspraak door.

Als ik terugkijk, heb ik geleerd dat hulp vragen geen zwakte is. Het was juist de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn zoontje. Tegen andere ouders die hiermee worstelen wil ik zeggen: zoek hulp. Je hebt niets te verliezen, of ja: je eigen leven en misschien zelfs dat van je kind(eren). Om hulp vragen is geen zwakte, het is het sterkste wat je kunt doen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Alicia.

Soms voelt het alsof alles te veel is. Als jij of iemand in je omgeving hiermee worstelt, weet dat er hulp is. Bij 113 Zelfmoordpreventie kun je anoniem je verhaal delen via 113 of 0800-0113.