Alicia raakte zwanger terwijl ze eigenlijk niet meer wilde leven

18 en zwanger

“Ik raakte op mijn 18e zwanger, midden in mijn depressie. Vier dagen vóór de positieve zwangerschapstest deed ik nog een zelfmoordpoging.

Een halve maand later ging mijn relatie uit en stond ik er alleen voor. Op social media had ik al een groot bereik; sinds mijn 16e deel ik mijn leven met mentale problemen en mijn tijd in de gesloten jeugdzorg. Ik liep ’s nachts veel buiten en ging live op TikTok, waar honderden mensen meekeken.

“Toen zij achter mijn zwangerschap kwamen, werd er meteen een melding gedaan bij Veilig Thuis”

Alicia

Veilig Thuis

Dus toen ik zwanger bleek te zijn, was dat voor mijn volgers een enorme schok. Ik stond bekend als het suïcidale meisje dat altijd buiten liep en contact had met de politie. Toen zij achter mijn zwangerschap kwamen, werd er meteen een melding gedaan bij Veilig Thuis. Niemand dacht dat ik voor mijn kindje kon zorgen.

Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik psychische hulp. Ik werd medisch verklaard en stond onder controle van het ziekenhuis. Ik zag regelmatig een psychiater en een medisch maatschappelijk werker.

Vraag hulp 

Ik wist ergens dat ik het moederschap aankon. Mijn zoontje werd letterlijk mijn hoop. Door hem wilde ik leven, terwijl ik sinds mijn 14e al suïcidaal was. Zonder hem was ik er niet meer geweest. De zwangerschap vond ik spannend. Ik werd al snel 19 en merkte dat mensen naar mijn buik keken. Daardoor ging ik minder naar buiten. Ook bij controles was ik angstig, bang voor de mening van anderen.

Nu zijn we meer dan 2,5 jaar verder. Mijn zoontje en ik hebben een appartementje bij mijn pleegouders thuis, waar ik zelf al sinds mijn tweede woon. Het gaat goed met ons. Tegen alle verwachtingen in heb ik een stabiele situatie voor hem kunnen creëren. Ik ga wekelijks naar een psycholoog voor mijn angststoornis en werk met een hulpverlener aan exposure.

Aan andere ouders wil ik zeggen: vraag hulp als het niet meer gaat. Misschien voelt het als falen, maar het beste wat je voor je kind kunt doen, is hulp vragen.

“Als ik nu terugkijk, heeft mijn zwangerschap mijn leven gered”

Alicia

Toen alles samenkwam

Toen mijn zoontje bijna één jaar was, ging ik met hem naar het politiebureau. Ik had daar een afspraak met een agent die mij al kende sinds mijn 15e. Ik kwam hem mijn zoontje laten zien, om te laten zien dat het goedgekomen was, ondanks alles. Ik heb trauma’s rondom de politie, maar hij had altijd begrip en steunde me. Hij heeft zelfs een stuk geschreven in mijn boek.

Pleeggezin

Ik vertelde mijn pleegmoeder via WhatsApp dat ik zwanger was. Ik kom uit een christelijk pleeggezin, dus dit was niet vanzelfsprekend. Maar ze was meteen supportive. Ze kocht zelfs het eerste rompertje. Mijn pleeggezin heeft mij door alles heen gesteund, ook toen ik er alleen voor kwam te staan.

Iets om voor te leven 

Mijn mentale problemen begonnen nadat ik lange tijd ben betast door een biologisch familielid. Ik werd daarin niet geloofd en er werd niets mee gedaan. Op school ging het steeds slechter. Ik viel buiten de boot, ging spijbelen en raakte depressief. Ik begon mezelf pijn te doen en op mijn 15e deed ik een zelfmoordpoging.

Als ik nu terugkijk, heeft mijn zwangerschap mijn leven gered. Ik raad het niemand aan in deze omstandigheden, maar voor mij heeft het alles veranderd. Soms twijfel ik nog of ik het goed doe. Of ik mijn zoontje alles kan geven. Maar ik weet ook hoe ver ik gekomen ben. Ik ben nu 22 en mijn zoontje is bijna 3. Alles wat nog komt, gaan we overwinnen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Alicia.

Soms voelt het alsof alles te veel is. Als jij of iemand in je omgeving hiermee worstelt, weet dat er hulp is. Bij 113 Zelfmoordpreventie kun je anoniem je verhaal delen via 113 of 0800-0113.