Matrescentie: waarom zoveel moeders zichzelf na de bevalling even kwijtraken

Wat is matrescentie?

Wat veel mensen niet weten, is dat daar een naam voor bestaat: matrescentie. En de kans is groot dat je er nog nooit van hebt gehoord. Dat is eigenlijk best opmerkelijk, want vrijwel iedere moeder maakt het mee.

Matrescentie is de overgang van vrouw naar moeder. Het is een ontwikkelingsfase die net zo ingrijpend kan zijn als de puberteit. Toch praten we er nauwelijks over. Terwijl bijna iedereen begrijpt dat pubers soms verward, emotioneel, onzeker of zoekend zijn, verwachten we van nieuwe moeders vaak dat ze hun nieuwe rol vanzelf oppakken en er direct hun weg in vinden.

Helaas werkt het meestal niet zo. Moeder worden is veel meer dan een baby krijgen. Het is een proces waarin je identiteit verandert. Waarin je opnieuw ontdekt wie je bent, wat belangrijk voor je is en hoe je jezelf verhoudt tot de wereld om je heen. Dat proces verloopt zelden in een rechte lijn. Sterker nog, het voelt voor veel vrouwen eerder als een emotionele achtbaan zonder duidelijke gebruiksaanwijzing.

Waarom voel ik me zo anders sinds ik moeder ben?

Tijdens de matrescentie verandert er ontzettend veel tegelijk. Natuurlijk verandert je lichaam. Je hebt misschien een zwangerschap en bevalling achter de rug. Je hormonen schommelen. Je slaapt minder. Je herstel vraagt tijd. Maar daarnaast verandert er ook van alles op emotioneel, relationeel en praktisch vlak. Ineens draag je een verantwoordelijkheid die nooit stopt. Je bent niet meer alleen verantwoordelijk voor jezelf, maar voor een klein mensje dat volledig afhankelijk is van jou.

Dat heeft impact. Vaak meer dan veel vrouwen vooraf beseffen. Veel moeders uit mijn praktijk vertellen dat ze zichzelf na de geboorte van hun kind niet meer helemaal herkennen. Ze kunnen emotioneler zijn dan vroeger. Gevoeliger voor prikkels. Sneller geraakt door nieuwsberichten. Meer bezig met veiligheid. Meer bewust van hun eigen grenzen. Soms voelen ze zich tegelijkertijd sterker én kwetsbaarder dan ooit.

En dat kan echt verwarrend zijn. Want ergens verwacht je misschien dat je jezelf blijft. Dat je gewoon dezelfde persoon bent, maar dan met een baby erbij. Toch ervaren veel vrouwen dat het niet zo eenvoudig is. Alsof er langzaam een nieuwe versie van zichzelf ontstaat, terwijl de oude versie nog niet helemaal verdwenen is. Dat kan gevoelens van onzekerheid oproepen. Wie ben ik nu eigenlijk? Wat vind ik belangrijk? Welke dromen heb ik nog? Hoe wil ik mijn leven vormgeven? Het zijn grote vragen die vaak opduiken in een periode waarin je juist weinig tijd hebt om stil te staan.

Waarom lijken andere moeders het makkelijker te doen?

Daarom denken veel moeders dat er iets mis met hen is wanneer ze zich overweldigd voelen. Ze zien andere moeders op sociale media die lijken te genieten van elke minuut. Ze zien vrolijke foto’s, gezellige uitstapjes en perfect gestylde gezinsmomenten. Ondertussen zitten zij zelf misschien in een joggingbroek die al drie dagen niet gewassen is, eten ze een koude boterham boven het aanrecht en vragen ze zich af waarom niemand heeft verteld dat moeder worden ook zo ingewikkeld kon zijn.

En nee, dat betekent niet dat je ondankbaar bent, lieve mama. Het betekent dat je mens bent. Matrescentie gaat namelijk niet alleen over geluk. Het gaat over groei. En groei verloopt zelden zonder ongemak. Denk maar eens terug aan de puberteit. Ook dat was geen periode waarin alles soepel en moeiteloos verliep. Je lichaam veranderde, je emoties veranderden en je identiteit was voortdurend in ontwikkeling. Toch vinden we het heel normaal dat pubers tijd nodig hebben om daarin hun weg te vinden.

Waarom verwachten we dan van moeders dat zij een minstens zo grote verandering zonder moeite doormaken? Misschien omdat we er simpelweg te weinig over praten.

Hoelang duurt matrescentie eigenlijk?

Wanneer vrouwen weten dat matrescentie bestaat, gebeurt er vaak iets bijzonders. Ze voelen opluchting. Niet omdat alle uitdagingen ineens verdwijnen, maar omdat ze begrijpen dat wat ze ervaren onderdeel kan zijn van een normaal proces. Dat het niet betekent dat ze falen. Dat ze geen slechte moeder zijn. Dat ze niet de enige zijn die zich soms verloren voelen.

Sterker nog, juist het gevoel dat je zoekende bent, kan een teken zijn dat je midden in die ontwikkeling zit. Matrescentie stopt bovendien niet na zes weken. Niet na drie maanden. En ook niet altijd na een jaar. Voor sommige vrouwen duurt het proces meerdere jaren. Zeker wanneer er meerdere kinderen komen, wanneer werk en moederschap gecombineerd moeten worden of wanneer er ingrijpende gebeurtenissen plaatsvinden tijdens de zwangerschap of bevalling.

Dat betekent ook dat moeders van peuters, kleuters of zelfs schoolgaande kinderen zich nog steeds kunnen herkennen in dit proces. Want moederschap blijft zich ontwikkelen. Net als jij.

Je bent niet de enige

Misschien lees je dit en denk je: eindelijk heeft wat ik voel een naam. Misschien herken je de verwarring. De vermoeidheid. Het gevoel dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Of misschien merk je juist dat je aan het ontdekken bent wie je geworden bent sinds je moeder bent geworden.

Lieve mama, wat je verhaal ook is: weet dat je hierin niet alleen bent.

Je hoeft deze overgang niet in stilte door te maken. Je hoeft niet te wachten tot het erger wordt. En je hoeft al helemaal niet te doen alsof alles goed gaat wanneer dat niet zo voelt.

Heb je na het lezen van deze blog een hulpvraag, loop je ergens tegenaan of wil je gewoon eens je verhaal delen? Stuur mij gerust een e-mail via info@froufroubegeleiding.nl. Ik help je graag verder.

Twijfel je of het meer is dan de normale kraamperiode? Tilda legt uit hoe je een postpartum depressie kunt herkennen en welke signalen veel moeders over het hoofd zien.