Beeld: Canva

Nova Mulder

Redacteur

Mijn zoon vraagt het inmiddels iedere ochtend: “Hoeveel nachtjes nog tot mijn kinderfeestje?” Zijn ogen beginnen te glimmen zodra hij het erover heeft. Hij heeft zijn vriendjes al uitgekozen, weet welke taart hij wil en fantaseert over alle spelletjes die we gaan doen.

En ik? Ik tel óók de dagen af. Alleen om een heel andere reden. Het voelt verschrikkelijk om dat toe te geven. Alsof ik een slechte moeder ben. Want natuurlijk gun ik hem de leukste verjaardag ooit. Alleen weet niemand hoeveel stress deze dag mij bezorgt.

Mijn hoofd staat nooit stil

Ik leef al jaren met OCD. Veel mensen denken dan meteen aan een paar keer controleren of de deur op slot zit of je handen vaak wassen. Bij mij uit het zich vooral in een allesoverheersende behoefte aan orde, controle en overzicht.

Zodra die controle wegvalt, slaat mijn hoofd op hol. Ik raak niet alleen onrustig, maar kan ook volledig vastlopen in mijn gedachten. Alles voelt ineens te veel. Mijn hart gaat sneller kloppen, ik kan me nergens anders meer op concentreren en de spanning bouwt zich alleen maar verder op.

Mijn man en zoon weten dat mama soms wat meer rust nodig heeft. Thuis hebben we onze eigen manier gevonden om daarmee om te gaan. Maar een kinderfeestje? Daar bestaat geen draaiboek voor.

Waar anderen plezier zien, zie ik complete chaos

Als vriendinnen vertellen over de kinderfeestjes van hun kinderen, hoor ik vooral hoe gezellig het was. Ik probeer mee te lachen, maar ondertussen zie ik in mijn hoofd iets heel anders.

Ik zie limonade over de vloer. Chips tussen de bankkussens. Speelgoed dat door het hele huis ligt. Kinderen die tegelijk schreeuwen, rennen en overal aankomen. Plakkerige vingers op ramen, muren en deuren.

Het klinkt misschien overdreven, maar alleen al de gedachte eraan maakt me misselijk.

Ik weet dat kinderen nu eenmaal kinderen zijn. Ze doen niets verkeerd. Het probleem zit niet bij hen, maar in mijn hoofd. En juist dát maakt het zo moeilijk.

Ik hoop stiekem dat er iemand afzegt

Vorige week betrapte ik mezelf op een gedachte waar ik me meteen voor schaamde.

Ik hoopte heel even dat een paar kinderen ziek zouden worden. Niet omdat ik mijn zoon een minder leuk feestje gun. Absoluut niet.

Maar omdat minder kinderen voor mij ook minder prikkels, minder chaos en minder paniek betekenen.

Ik voelde me meteen schuldig. Welke moeder denkt nou zo? Toch weet ik inmiddels ook dat schuldgevoel niets oplost. Mijn OCD maakt soms dat mijn gedachten een kant op schieten waar ik zelf ook niet achter sta.

Lees ook: Opgebiecht: Ik heb een affaire met de voetbalcoach van mijn zoontje

Voor hem zet ik alles opzij

Op de dag zelf zal niemand iets merken. Ik zal glimlachen, spelletjes begeleiden, taart uitdelen en foto’s maken alsof ik net zo ontspannen ben als alle andere ouders.

Mijn zoon hoeft niet de last van mijn OCD te dragen. Hij verdient een moeder die hem laat genieten van zijn verjaardag.

En dat ga ik ook doen. Maar als de laatste ouder aanbelt om zijn kind op te halen, zal ik waarschijnlijk even de badkamer in lopen. Niet om op te ruimen.

Maar om heel diep adem te halen. Omdat mijn hoofd dan eindelijk weer een beetje stil wordt.