Beeld: Livly photography
Deel 1 – Door de zorg voor haar zoon met autisme belandde Jill in een depressie
Jill merkte al vroeg dat haar zoon James zich anders ontwikkelde dan andere kinderen. Wat begon als zorgen over prikkels en contact maken, veranderde al snel in een heftig traject van onderzoeken, gesprekken en uiteindelijk een diagnose. Ondertussen draaide haar leven volledig om haar zoon, waar ze uiteindelijk zelf aan onderdoor ging.
Anders
“Al vrij vroeg merkten we dat James zich anders ontwikkelde dan andere kinderen van zijn leeftijd. Ik denk vooral omdat mijn man uit een medische familie komt en daardoor met een andere blik naar een kindje kijkt dan veel ouders doen. Rond James zijn eerste verjaardag zaten wij al bij de kinderarts. Niet zozeer vanwege zijn spraak, maar omdat hij erg in zijn eigen wereld zat, geen contact kon maken en slecht tegen prikkels kon.
Elke avond reden wij urenlang in de auto om James in slaap te krijgen. Elke prikkel en iedere familiebijeenkomst was al snel te veel voor hem. Ik was de enige bij wie hij rust vond. Daardoor kwam er veel op mijn schouders terecht. Ik had een kindje dat alleen mij in zijn buurt wilde hebben en alleen door mijn aanwezigheid kon ontprikkelen of in slaap kon komen.
“Steeds voelde ik de behoefte om James te verdedigen door te vertellen wat hij wél kon. Ik wilde nog niet accepteren dat hij anders was”
Jill
Altijd ‘aan’ staan
24 uur per dag stond mijn leven in het teken van James. Dit brak mij na ongeveer 2,5 jaar op, waardoor ik in een depressie terechtkwam. Ik heb zelf geen fijne jeugd gehad en heb ook geen vangnet van familie dat mij helpt met James. Daar ben ik nooit echt open over geweest, maar ik vind het belangrijk om te delen. Een depressie is niet iets waar je je voor hoeft te schamen of waardoor je moet denken dat je faalt als ouder.
Toen James op zijn derde naar een kinderdagcentrum ging, kreeg ik eindelijk wat meer ademruimte. Ik had iedere dag een paar uur om tot rust te komen en met behulp van therapie aan mezelf te werken. Nu is James 5 jaar en voel ik me de beste versie van mezelf. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld als nu.
Het rouwproces van een diagnose
Het traject naar een diagnose was zwaar. Je voert gesprekken, ondergaat onderzoeken en ziet hoe onbekende mensen vooral opschrijven wat je kindje niet kan en waarin hij achterloopt. Daar begon voor mij het rouwproces.
Steeds voelde ik de behoefte om James te verdedigen door te vertellen wat hij wél kon. Ik wilde nog niet accepteren dat hij anders was en hield diep van binnen vast aan de hoop dat alles uiteindelijk goed zou komen.
Mijn man heeft toen thuis een belangrijk gesprek met mij gevoerd. Hij zei dat deze mensen er juist waren om ons te helpen en dat ik eerlijk moest zijn over hoe zwaar we het soms hadden en over de uitdagingen waar James tegenaan liep. Tijdens de gesprekken verbloemde ik veel, omdat ik voortdurend in tweestrijd zat. Voor mij was James de slimste, leukste en liefste dreumes die er bestond. Tegelijkertijd wist ik diep van binnen ook dat hij achterliep in zijn ontwikkeling en worstelde met dingen die voor andere kinderen vanzelfsprekend leken.
Accepteren
Toen het eindverslag kwam met een voorlopige diagnose, voelde ik naast verdriet ook boosheid. Boosheid omdat er vooral werd benoemd wat niet goed ging. Ik miste de dingen waarin hij juist uitblonk: hoe lief hij was, hoeveel emotie hij in zijn gezicht liet zien en hoeveel liefde hij kon geven.
Na uitgebreide genetische onderzoeken in het Sophia Kinderziekenhuis werd er geen lichamelijke oorzaak gevonden. Uiteindelijk bleef vooral de conclusie over: autisme. Dat vond ik moeilijk te accepteren.
“Een depressie is niet iets waar je je voor hoeft te schamen of waardoor je moet denken dat je faalt als ouder”
Jill
Hoop
Na die diagnose bleef ik zoeken naar manieren om James te helpen. Ik ben me gaan verdiepen in alternatieve geneeskunde en zocht contact met artsen in het buitenland voor aanvullende bloedonderzoeken. Ook liet ik James ontstoren via een homeopaat en onderzocht ik mogelijkheden om zijn lichaam te ondersteunen met detoxbehandelingen. Daarnaast verdiepte ik me in behandelmethoden en therapieën die in Nederland nog weinig worden aangeboden. Dagenlang las ik boeken en zocht ik naar antwoorden. Ik besef daarbij ook hoe dankbaar ik mag zijn dat wij financieel de ruimte hebben en ik niet hoef te werken, waardoor ik de tijd had om dit allemaal uit te zoeken.
Inmiddels gaat James naar een behandelcentrum waar de therapieën worden aangeboden waar mijn man en ik in geloven. En het mooiste van alles: we zien hem groeien. Stap voor stap maakt hij prachtige ontwikkelingen door en dat geeft ons iedere dag opnieuw hoop.”
In deel 2 vertelt Jill hoe James haar in een drukke Bijenkorf verraste met één woord waar ze jarenlang op had gewacht.
Dit is een ingezonden verhaal van Jill.
Onderzoek: deze ‘grappige’ opmerkingen kunnen het zelfbeeld van kinderen flink beschadigen
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Nelley dwingt haar kinderen niet om iedereen te begroeten: “Niet iedereen snapt dat”
Marieke wilde een tweede kindje, toen bleek ze zwanger van een drieling
Lynn dacht dat ze niet natuurlijk zwanger kon worden, tot er twee streepjes verschenen
Wat een privilege zeg, even Jill haar instagram pagina bekeken en ze komt niet over als iemand die graag wil dat haar kindje anders is inderdaad, zo sneu voor dat jochie. Als het maar een duur merkje h🥲
Ik ken deze moeder al vele jaren en daarom raakt het mij om te zien hoe er online verhalen worden gedeeld die naar mijn mening geen recht doen aan de werkelijkheid die ik heb gezien.
De laatste tijd lees ik berichten waarin wordt beweerd dat er sprake was van een slechte jeugd en dat er nooit hulp van familie is geweest. Natuurlijk heeft iedereen recht op zijn eigen gevoelens en ervaringen, maar ik vind het belangrijk dat ook een ander perspectief wordt gehoord.
Wat ik heb gezien, is een moeder die altijd haar best deed voor haar dochter en later ook voor haar kleinzoon. Toen haar kleinzoon werd geboren en bleek dat hij extra zorg en aandacht nodig had vanwege zijn autisme, was zij juist degene die steeds klaarstond. Ze paste regelmatig op, hielp waar ze kon en bouwde een bijzondere band met hem op. Ik heb van dichtbij gezien hoeveel liefde, tijd en energie zij daarin heeft gestoken.
Daarom doet het pijn om te lezen dat er online wordt gezegd dat er geen steun of hulp vanuit de familie is geweest. Dat komt simpelweg niet overeen met wat ik jarenlang heb waargenomen. Deze oma was niet afwezig; ze was betrokken. Ze stond klaar wanneer dat nodig was en deed veel meer dan veel mensen weten.
Wat ik vooral verdrietig vind, is dat er inmiddels geen contact meer is. Achter alle verhalen en berichten zit een moeder en oma die haar dochter en kleinzoon mist. Een vrouw die jarenlang met liefde heeft geholpen en die nu moet toezien hoe haar inzet en betrokkenheid worden ontkend.
Ik schrijf dit niet om iemand aan te vallen of een discussie te beginnen. Ik schrijf dit omdat ik vind dat wanneer er publiekelijk uitspraken worden gedaan over familie, er ook ruimte moet zijn voor de mensen die een heel andere werkelijkheid hebben meegemaakt. En de werkelijkheid die ik heb gezien, is die van een moeder en oma die altijd geprobeerd heeft er te zijn voor haar gezin.
Deze mama liegt zo veel en speelt online echt een groot toneelstuk, snap niet waarom mensen haar nog een podium geven?
Beste lezers,
Ook ik sluit mij aan bij dit rijtje van de bovenstaande reacties. Jill ging een korte periode met een collega van mij ‘om’ en mijn oren klapperde over de verhalen wat ik hoorde.
Ik ben zelf een content creator, UGC, waarbij het belangrijk is betrouwbaar, nuchter en eerlijk te zijn ten aanzien van je volgers. Bij Jill ligt dat even anders. Het is beschamend dat je content gebruikt van andere influencers en daarbij geen vermelding plaatst van de daadwerkelijke bron. Nee, Jill doet voorkomen alsof het van haar is. Het gaat hierbij niet alleen om materie, dit gaat verder dan dat en zelfs tot in de kleinste dingen. Het is eng en misleidend. Dat wetende, moet je je dus maar afvragen of dit artikel ook niet weer een schreeuw om aandacht is.
Het is teleurstellend Mamaplaats dat jullie niet eerst research doen naar personen die een artikel insturen. Het zegt namelijk ook veel over jullie platform.
Sorry maar ik ken Jill al vanaf klein meisje en ook haar moeder. Haar moeder heeft borderline en dat kan iedereen van haar familie beamen. Jill heeft heel netjes in haar verhaal verteld dat ze geen vangnet heeft van familie. Haar moeder kreeg na jaren lang geen contact te hebben de kans om haar kleinzoon te ontmoeten. Dit gunde Jill haar omdat haar moeder jaren lang Jill weghield bij haar vader als klein meisje en ze dus wist hoe zoiets voelt. Vervolgens liet ze haar dochter weer keihard vallen toen Jill in een depressie kwam en heeft nooit meer gevraagd naar haar kleinzoon. Zoveel hield ze dus van hem. Ik heb zoveel bewondering voor Jill hoe positief ze altijd blijft en nooit haar moeder zwartmaakt zelfs niet in dit interview noemt ze namen of hangt ze vuile was buiten. Deze reacties triggeren dan ook echt bij mij iets waardoor ik voel dat ik het voor Jill moet opnemen. Wat een Powermama is dit dat ze altijd voor haar non verbale zoon met autisme klaarstaat. Kunnen veel moeders wat van leren
Jill heeft mij zoveel geholpen in ons traject met onze non verbale dochter. Wat een lieve vrouw dat ze de tijd neemt om mensen te helpen en advies te geven terwijl ze het zelf ook pittig genoeg heeft met haar eigen kindje. want als je een kindje hebt met autisme komt er zoveel op je af dat het soms zo fijn is dat iemand je helpt xxx
OMG dit vind ik echt heel sneu dat mensen zulke dingen over haar zeggen. Vergeten jullie dat ze een moeder is met een non verbaal kind met autisme? Dat deze moeder elke nacht wakker ligt met de vraag wie er later voor haar kind gaat zorgen als ze er niet meer is? Of hij ooit gaat praten en mee kan die in de maatschappij. Echt schaam jullie