Joannelley dacht dat ze alleen moe was, tot haar kinderen de ambulance voor de deur zagen

Lichaam trok aan de noodrem

“Het was donderdag 17 juli 2025, een warme zomerdag. Ik had die ochtend gewerkt en voelde me eigenlijk al vanaf het opstaan ontzettend moe. Maar zoals zo vaak dacht ik: ik zal wel slecht geslapen hebben. Dus ik ging gewoon door.

Thuis speelden Avery-Rose en Jaïr buiten. Vjeko zat met onze jongste, Zoïe-Mae, die toen net een jaar was, op de bank en ik stond in de keuken te koken. Ondertussen danste ik nog even met Zain. Gewoon een klein, alledaags moment waar ik normaal gesproken zo van geniet.

Maar toen ik stopte met dansen, voelde ik het meteen. Ik was in één klap compleet uitgeput. Er kwam een drukkende pijn op mijn borst en mijn hele lichaam voelde anders. Het was geen gewone vermoeidheid meer. Ik keek naar Vjeko en zei: ‘Ik weet niet wat het is, maar er klopt iets niet.’

Achteraf besef ik dat mijn lichaam me die hele dag al signalen gaf. Alleen deed ik wat zoveel moeders doen: ik schoof ze aan de kant. Ik had gewerkt, er moest gekookt worden en de kinderen hadden me nodig. Ik dacht dat ik gewoon even moest doorzetten. Tot mijn lichaam besloot dat het niet langer kon.

“Vooral de blik van Avery-Rose zal ik nooit meer vergeten. De verwarring en de angst… Dat beeld staat in mijn geheugen gegrift”

Joannelley

Mijn moederhart brak

Toen we de huisartsenpost belden, besloten ze direct een ambulance te sturen. Op dat moment besefte ik dat het echt serieus was.

Er ontstond complete chaos. We moesten in een paar minuten regelen wie er voor de kinderen kon komen. Uiteindelijk was de ambulance er eerder dan mijn familie en zagen de kinderen alles gebeuren. Vooral de blik van Avery-Rose zal ik nooit meer vergeten. De verwarring en de angst… Dat beeld staat in mijn geheugen gegrift. Ik maakte me niet eens meer zorgen om mezelf, maar alleen om wat dit met mijn kinderen deed.

Drie dagen op de afdeling cardiologie

Uiteindelijk bleek dat ik pericarditis had, een ontsteking van het hartzakje. Dit kan ontstaan doordat een virus daar is blijven hangen. Hoewel het niet altijd iets levensbedreigend hoeft te zijn, kun je er ontzettend veel pijn door ervaren en je heel ziek en beroerd voelen. Ik heb drie dagen op de afdeling cardiologie gelegen.

Ondanks alle lieve berichtjes, telefoontjes en mensen die aan mij dachten, heb ik me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Ik vond het zo moeilijk dat mijn kinderen niet op bezoek mochten komen. Ik keek iedere dag uit naar het uurtje bezoek van Vjeko. Op de derde avond kwam mijn vriendin Daniella mijn kolf brengen. De nachtzuster zag hoeveel moeite ik had met alles en stelde voor dat Daniella bij mij mocht blijven slapen. Ze regelden een bed op mijn kamer. Dat gebaar zal ik nooit vergeten. Vanaf dat moment knapte ik echt op.

Ook moest ik abrupt stoppen met het geven van borstvoeding aan Zoïe-Mae vanwege de medicatie. Dat vond ik misschien wel het moeilijkste van alles. Toen ik weer thuis was en haar soms moest weigeren, terwijl zij juist zo vertrouwd naar mij toe kwam, voelde dat ontzettend verdrietig.

“Mijn kinderen hebben geen perfecte moeder nodig die altijd maar doorgaat. Ze hebben een moeder nodig die goed voor zichzelf zorgt, zodat ze er ook voor hen kan zijn”

Joannelley

Voor jezelf zorgen

Sinds die dag is moeder zijn anders geworden. Ik moet bewuster omgaan met mijn energie, vaker rust nemen en accepteren dat ik niet altijd alles kan. Toch heeft deze gebeurtenis me ook iets geleerd. Mijn kinderen hebben geen perfecte moeder nodig die altijd maar doorgaat. Ze hebben een moeder nodig die goed voor zichzelf zorgt, zodat ze er ook voor hen kan zijn.

Aan andere ouders wil ik meegeven: luister naar je lichaam. We zijn vaak zo druk met zorgen voor anderen, dat we vergeten goed voor onszelf te zorgen. Vraag om hulp als dat nodig is en geniet van de gewone momenten samen. Juist daarin zitten vaak de mooiste herinneringen.”

Dit is een verhaal van Joannelley.