Denise voelde zich een falende moeder, tot artsen ontdekten wat er mis was

Het hoort er vast bij

“Twee jaar geleden beviel ik van ons zoontje Mylian. De bevalling begon onverwacht heftig. Mijn vliezen braken en ineens verloor ik veel bloed. Ik werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig ging het uiteindelijk goed met onze zoon, maar zelf verloor ik 2,5 liter bloed en kreeg ik een ijzerinfuus.

De kraamperiode was pittig, maar dat is voor veel mensen zo. Na mijn zwangerschapsverlof ging ik weer vier dagen werken, maar echt fit voelde ik me nooit meer. Ik dacht dat het hoorde bij ontzwangeren en herstellen van een zware bevalling.

In dezelfde periode overleed onze hond plotseling en hoorden we dat de kanker van mijn vader terug was, dit keer uitgezaaid. Ik dacht dus dat het logisch was dat ik me zo moe voelde.

“Wat ik toen nog niet wist, was dat ik uiteindelijk anderhalf jaar klachten zou houden zonder dat iemand wist waar ze vandaan kwamen”

Denise

Twijfels

In het weekend lag ik alleen nog op de bank en de werkweken overleefde ik net. Bij simpele dingen kreeg ik zware armen. Een luier verschonen of de was ophangen voelde alsof ik een marathon liep. Traplopen gaf zware benen en ik was snel buiten adem.

Tien maanden na mijn bevalling ging ik toch naar de huisarts. Mijn bloed was “goed”. Mijn ijzer was wat laag, dus ik moest supplementen nemen. Maar in plaats van beter ging het juist slechter. Fietsen lukte niet meer en alleen voor Mylian zorgen op mijn vrije dag werd enorm zwaar.

Uiteindelijk besloten we hem ook die dag naar de opvang te brengen totdat ik me beter zou voelen. Dat voelde als falen. Ik begon echt aan mezelf te twijfelen als moeder.

Anderhalf jaar zoeken

Wat ik toen nog niet wist, was dat ik uiteindelijk anderhalf jaar klachten zou houden zonder dat iemand wist waar ze vandaan kwamen. Ik liep de deur bij de huisarts plat. Ik ging naar de fysio voor mijn zware armen en benen en werd uiteindelijk doorgestuurd naar de praktijkondersteuner, omdat er waarschijnlijk geen lichamelijke oorzaak was.

Zelf bleef ik zoeken. Osteopaat, psychosomatische fysiotherapie, volledig thuiswerken. Niets hielp. Mijn moeder ging uiteindelijk mee naar de huisarts en stond erop dat ik naar een internist werd verwezen. Daar werd ik volledig onderzocht, maar ook daar kwam niets uit.

In diezelfde periode merkte ik een verdikking onder mijn voet op. Eerst dacht de huisarts aan een cyste en werd ik doorgestuurd naar de chirurg.

“Op de parkeerplaats na die afspraak zat ik huilend in de auto te googelen op termen als ‘weke delen tumor’ en ‘slechte prognose'”

Denise

Tumor

Ze prikten in de verdikking, maar er kwam geen vocht uit. Daarna volgden een echo en een MRI. Op de parkeerplaats na die afspraak zat ik huilend in de auto te googelen op termen als “weke delen tumor” en “slechte prognose”. Ik was ervan overtuigd dat ik kanker had.

De maanden daarna bestonden uit onderzoeken, doorverwijzingen en wachten. Eerst leek het een goedaardige zenuwtumor, daarna toch weer niet. De tumor groeide ondertussen door tot bijna een golfbal en lopen werd steeds moeilijker. Na zeven maanden onzekerheid werd ik eindelijk geopereerd.

De definitieve uitslag

Drie weken later kwam de definitieve uitslag. Het bleek een Fosfaturische mesenchymale tumor te zijn. Een extreem zeldzame, goedaardige tumor die een hormoon produceert waardoor fosfaat- en vitamine D-waarden dalen.

Ineens viel alles op zijn plek. De vermoeidheid, spierzwakte, zware armen en benen. Ik kan niet beschrijven hoe opgelucht ik was. Niet alleen omdat het goedaardig was, maar vooral omdat ik eindelijk wist dat mijn klachten écht waren.

Na anderhalf jaar kwam langzaam mijn energie terug. Voor het eerst sinds de geboorte van Mylian voelde ik me weer mezelf. Ik hoef niet meer alleen te overleven, maar kan weer genieten van mijn gezin en het moederschap. Als je voelt dat er iets niet klopt, laat je niet afschepen. Blijf op je strepen staan.”

Dit is een ingezonden verhaal van Denise.