Na de bevalling ging het bij Nadine helemaal mis: “Misschien moeten we je baarmoeder verwijderen”

Ik dacht dat we het achter de rug hadden

“Na een niet geheel zorgeloze tweelingzwangerschap ben ik op 7 april 2025 bevallen van twee gezonde dochters. De bevalling was magisch en verliep volgens de artsen helemaal volgens het boekje. Wel verloor ik veel bloed en moest mijn dochter vanwege haar geboortegewicht van 1850 gram nog twee weken in het ziekenhuis blijven. Daarna waren we eindelijk als gezin van vier thuis.

Een maand later had ik mijn laatste controle in het ziekenhuis. Toen ik naar buiten liep, zei ik nog: “Fijn dat we dit nu kunnen afsluiten. Ik heb het ziekenhuis voorlopig wel genoeg gezien.” Tijdens mijn zwangerschap kwam ik er wekelijks voor controles, extra echo’s en vanwege bloedverlies. Ik had geen idee dat ik de volgende dag alweer terug zou zijn.

“Toen de gynaecoloog naast mijn bed ging zitten, voelde ik direct dat het serieus was”

Nadine

Een plas bloed

Ik stond ineens in de woonkamer in een plas bloed. De verloskundige dacht dat het misschien mijn eerste menstruatie was. Zelf vond ik het niet goed voelen, maar omdat ik niet binnen een halfuur een maandverband vol had, hoefde ik me volgens hen geen zorgen te maken.

Precies een week later ging het echt mis. Bij iedere stap verloor ik grote hoeveelheden bloed en stolsels. Ik mocht direct naar het ziekenhuis. Al snel bleek dat er nog een stuk placenta was achtergebleven. Diezelfde avond zou ik geopereerd worden, maar door personeelstekort werd de operatie uitgesteld tot de volgende ochtend. Ik kreeg een infuus en medicatie om het bloeden te onderdrukken en wachtte gespannen af. Op dat moment baalde ik dat ik nog een nacht moest wachten, want ik wilde dat het gewoon achter de rug was. Achteraf bleek dit misschien wel mijn grootste geluk.

“Misschien moeten we je baarmoeder verwijderen”

Ik dacht dat het een kleine ingreep zou worden. Toen ik wakker werd uit de narcose, verwachtte ik eigenlijk snel naar huis te mogen. Tot mijn vriend vroeg of de arts mij al had verteld wat er was gebeurd.

De operatie was helemaal niet gegaan zoals gepland. Tijdens de ingreep was mijn baarmoeder geperforeerd en begon ik hevig te bloeden. De operatie moest direct worden stilgelegd. De placentarest bleek veel groter en vaster te zitten dan verwacht.

Toen de gynaecoloog naast mijn bed ging zitten, voelde ik direct dat het serieus was. Hij vertelde dat ik opnieuw geopereerd moest worden. En dat, als mijn leven daarbij in gevaar zou komen, het kon betekenen dat mijn baarmoeder verwijderd moest worden. Dat kwam keihard binnen. Ik was nog maar net bevallen van onze tweeling en ineens ging het al over een eventuele toekomstige kinderwens.

Een compleet andere kraamtijd

Ik kreeg twee zakken bloed via een bloedtransfusie en mocht daarna naar huis om te herstellen. Zes weken later zou de tweede operatie plaatsvinden. In de tussentijd kreeg ik medicijnen om het bloeden te onderdrukken en bleef ik zoveel mogelijk thuis. Iedere dag was ik bang dat het opnieuw mis zou gaan. Mijn kraamtijd zag er ineens totaal anders uit dan ik had voorgesteld.

De tweede operatie ging gelukkig goed. Toen ik wakker werd uit de narcose, was mijn eerste vraag: “Is alles goed gegaan?” Gelukkig konden de artsen de hele placentarest verwijderen zonder verdere complicaties.

“Gelukkig komt dit bijna nooit voor. Maar het heeft me wel laten beseffen dat een gezonde zwangerschap en gezonde kinderen niet vanzelfsprekend zijn”

Nadine

Bewuster genieten

In het begin vroeg ik me vaak af of dit voorkomen had kunnen worden. Gelukkig komt dit bijna nooit voor. Maar het heeft me wel laten beseffen dat een gezonde zwangerschap en gezonde kinderen niet vanzelfsprekend zijn.

We zijn inmiddels ruim een jaar verder en genieten iedere dag van onze prachtige dochters. Dat is uiteindelijk het allermooiste wat deze heftige periode heeft opgeleverd. Ik wil andere ouders vooral meegeven dat je zulke ervaringen moet delen. Soms gebeuren er dingen waar niemand op voorbereid is. Zoek steun als dat nodig is en koester tegelijkertijd de mooie momenten die er ook zijn.”

Dit is een ingezonden verhaal van Nadine.