Beeld: Canva
Ik had nooit gedacht dat een bezoekje aan de Primera me zo zou raken. Mijn dochter wilde alleen maar Pokémonkaarten kopen. Wat een winkelmedewerker vervolgens deed, gaf haar zoveel zelfvertrouwen dat ik een week later terugging met een reep chocola.
Zelf doen
Mijn dochter is vijftien en heeft autisme. Ze vindt het lastig om alleen een winkel binnen te stappen of iets aan een medewerker te vragen. Dat kost haar ontzettend veel energie en moed. Toch was er iets waar ze zich al weken op verheugde: de nieuwe Pokémonkaarten. Ze had gehoord dat die binnenkort bij de Primera verkocht zouden worden en wilde heel graag weten wanneer ze er zouden zijn.
We gingen samen naar de winkel. Ik vertelde de medewerker dat mijn dochter autisme heeft en soms wat langer nodig heeft om haar vraag te stellen. Hij keek haar rustig aan, wachtte geduldig tot ze haar vraag had gesteld en gaf vriendelijk antwoord dat hij nog niet wist wanneer de kaarten binnen zouden komen. Voor veel mensen klinkt dat misschien heel normaal, maar voor ons was dit heel bijzonder.
Hij herkende haar meteen
Twee dagen later ging mijn dochter samen met haar oma nog een keer kijken. Nog voordat ze iets kon vragen, glimlachte de medewerker al. “Ze zijn er nog niet,” zei hij. “Vrijdag wel.” Dat hij haar nog wist, vond ik al ontzettend lief. Ze hoefde niet opnieuw uit te leggen waarom ze het spannend vond, want hij begreep haar gewoon.
Alle tijd
Op vrijdag was het eindelijk zover. Samen met haar oma ging ze weer naar de winkel. De medewerker haalde verschillende pakjes Pokémonkaarten tevoorschijn en legde ze voor haar neer. Mijn dochter had tijd nodig om te kiezen. Andere mensen zouden misschien ongeduldig worden, maar hij gaf haar alle tijd.
Tussendoor hielp hij andere klanten, maar steeds kwam hij weer bij haar terug. Hij gaf haar geen opgejaagd gevoel. Pas toen zij zelf zei dat ze eruit was, hielp hij haar verder. Voor mijn dochter betekende het dat ze het helemaal zelf had gedaan.
Meer dan een reep chocola
De week daarna ben ik teruggegaan naar de winkel met een reep chocola. Als ouder van een kind met autisme ben je vaak gewend om alert te zijn. Je hoopt op begrip, maar houdt ook rekening met ongeduld of onbegrip. Deze medewerker liet zien hoe makkelijk het eigenlijk kan zijn. Mijn dochter liep trots de winkel uit met haar Pokémonkaarten. Dat warme gevoel bleef nog lang hangen.
Kreeg jij ook ooit kippenvel van een klein gebaar of een lief moment? We horen jouw verhaal graag. Mail ons via info@mamaplaats.nl!
Ook Ayleen maakte een bijzonder moment mee in een winkel. Wat een kassière tegen haar zoon zei, bleef de hele dag door haar hoofd spoken. Lees haar verhaal hier.
Marjolein: “Na de landing zei een medepassagier precies wat ik al die uren had gevreesd”
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Marieke Melissen
Mamaplaats Redactie
Katja: In 2005 kende niemand haar naam, nu hoort ze hem overal
Jans: “Na een middagje met oma was een bijzonder moeder-dochter moment voorgoed verpest”
Ayleen: “De kassière zei iets tegen mijn zoon dat de hele dag in mijn hoofd bleef zitten”
Lieve mamaplaats,
Jullie plaatsen een artikel over autisme en gebruiken een foto met een kindje met syndroom van down. Die twee hebben niets met elkaar te maken en onderstrepen gebrek aan kennis, inzicht en kunde.