Beeld: Canva
Opgebiecht: ik rouw om de dochter die ik nooit zal krijgen
Ik schaam me om dit te zeggen. Want ik heb drie gezonde, fantastische kinderen. Drie prachtige jongens waar ik zielsveel van houd. En toch is er een verdriet dat ik maar moeilijk los kan laten. Ik zal nooit een dochter krijgen.
“Als ik een moeder met haar dochter zie lopen, als vriendinnen vertellen dat ze samen gaan shoppen of als ik foto’s zie van moeder-dochterweekenden. Ik weet dat ik dat nooit zal meemaken”
Toen ik voor de eerste keer zwanger was, zei ik altijd dat het me echt niet uitmaakte. Gezond, dat was het enige wat telde. En dat meende ik ook. Maar ik dacht wel altijd dat ik uiteindelijk een dochter zou krijgen. Ik stelde me vlechtjes voor, samen winkelen, moeder-dochtermomenten en gesprekken die alleen wij zouden begrijpen.
Bij mijn eerste zwangerschap dacht ik er nog niet zoveel over na. Bij de tweede merkte ik dat ik toch nieuwsgierig was. En bij de derde durfde ik mezelf bijna niet toe te geven hoe graag ik een meisje wilde. Toen ook de derde echo liet zien dat het een jongen was, deed ik alsof ik blij was. En natuurlijk was ik blij. Natuurlijk was ik dankbaar. Maar vanbinnen voelde ik ook verdriet.
Verdriet waar je niet over praat
Dat gevoel verdween niet zomaar. Sterker nog, soms komt het ineens weer boven. Als ik een moeder met haar dochter zie lopen, als vriendinnen vertellen dat ze samen gaan shoppen of als ik foto’s zie van moeder-dochterweekenden. Ik weet dat ik dat nooit zal meemaken. Het voelt superondankbaar. Ik heb toch precies gekregen waar zoveel mensen van dromen? Drie gezonde kinderen. Waarom is dat dan niet genoeg?
Ik heb het jarenlang voor mezelf gehouden omdat ik bang was voor reacties. Mensen begrijpen dit soort verdriet vaak niet. Ze horen alleen dat je teleurgesteld bent over het geslacht van je kind, terwijl het daar helemaal niet om gaat. Ik ben niet verdrietig omdat ik jongens heb. Ik ben verdrietig om iets wat er nooit zal zijn.
Ik houd van mijn jongens
Het gekke is dat mijn jongens juist mijn favoriete mensen op aarde zijn en ik zou ze voor geen goud willen ruilen. Nooit! Maar dat betekent niet dat ik niet mag rouwen om het beeld dat ik ooit had van mijn gezin. Om de dochter die ik in mijn hoofd al een naam had gegeven en om de toekomst die ik voor me zag.
Langzaam leer ik dat beide gevoelens naast elkaar mogen bestaan. Dat ik intens dankbaar kan zijn voor mijn kinderen en verdrietig kan zijn om iets wat nooit werkelijkheid wordt. Misschien wordt er niet vaak over gesproken, maar ik weet inmiddels dat ik niet de enige ben. Achter gesloten deuren blijken verrassend veel moeders hetzelfde te voelen.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Francien vertelde de klas over haar miskraam en kreeg een reactie die ze nooit vergeet
Deel je verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
lieve mama,
Ik begrijp je gevoel helemaal en voel ook je verdriet om het gemis van een dochter.
Mijn man en ik hebben na ICSI behandelingen nu 2 kerngezonde jongens, die zelfs technisch gezien een tweeling zijn (al zat onze jongste wat langer in de vriezer, en schelen ze ruim 2 jaar).
Tijdens de zwangerschap van de jongste werd met 13 wkn gezegd dat het 90% zeker een meisje zou zijn. Tijdens de veel uitgebreidere 20e in-echo bleek het toch een jongen te zijn. Ter plekke ben ik in huilen uitgebarsten.
Ook ik zag mezelf tutten, shoppen en zelfs samen paardrijden 🥰.
Die zeepbel klapte snel.
Nu zoveel jaar later ben ik een voetbalmoeder, met twee wildebrassen die veel eten, dingen slopen en luidruchtig zijn. Maar wat zijn we gelukkig, en de grootste voordelen: geen meidenvenijn, eindeloze badkamersessies of bergen kleding …