Beeld: Canva
Toen ik zwanger was, wist ik zeker dat als we ooit een zoon zouden krijgen, ik hem wilde vernoemen naar zijn opa. Maar ik wilde ook een naam kiezen die helemaal bij hem zou passen. Uiteindelijk vonden we de perfecte oplossing. Tenminste, dat dachten we. Want inmiddels zijn we vijf jaar verder en leggen we nog bijna dagelijks uit hoe onze zoon nu eigenlijk heet.
De perfecte oplossing
Toen onze zoon werd geboren, kreeg hij officieel de namen Johannes Finn. Johannes is de naam van mijn vader, die veel te jong overleed. Voor mij voelde het heel bijzonder om hem op die manier voort te laten leven.
Maar vanaf het begin was duidelijk dat we hem Finn zouden noemen. Dat stond nooit ter discussie. Zijn officiële eerste naam was een eerbetoon, Finn was zijn roepnaam. We dachten dat iedereen dat wel zou begrijpen.
Overal gaat het verkeerd
Dat bleek behoorlijk tegen te vallen. Bij het consultatiebureau werd hij steevast Johannes genoemd. Bij de tandarts verscheen Johannes op het scherm. Toen hij naar de opvang ging, noemde een pedagogisch medewerker hem de hele eerste week Johannes, omdat dat bovenaan het formulier stond.
Zelfs op zwemles gebeurt het nog regelmatig. “Johannes?” Geen reactie. Nog een keer. “Johannes?” Pas als ik zeg: “Dat is Finn,” valt het kwartje.
Blijven maar uitleggen
Het zijn kleine dingen, maar na de honderdste keer begin je het toch zat te worden. Bij iedere nieuwe school, club, arts of administratie moeten we opnieuw uitleggen dat Finn zijn roepnaam is. Vaak krijgen we dan dezelfde vraag: “Waarom hebben jullie hem dan niet gewoon Finn genoemd?”
Omdat het voor ons nooit óf Johannes óf Finn was. We wilden allebei. Een naam met betekenis én een naam die helemaal van hemzelf is.
Geen spijt
Natuurlijk hadden we het onszelf makkelijker kunnen maken door Finn als eerste naam te zetten. Maar om eerlijk te zijn, zou ik precies dezelfde keuze weer maken. Zijn officiële naam vertelt het verhaal van zijn opa. Zijn roepnaam past bij wie hij is.
Alleen hoop ik stiekem dat computersystemen ooit gaan begrijpen dat een officiële eerste naam niet altijd de naam is waarmee iemand door het leven gaat.
Op zoek naar nog meer herkenbare verhalen over babynamen? Lees ook hoe een naam die in 2005 nog uniek was, nu ineens overal opduikt.
Wil jij ook iets delen over de naam van je kind? We horen graag jouw verhaal via info@mamaplaats.nl!
Opgebiecht: Dit is misschien de meest egoïstische gedachte die ik als moeder heb gehad
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Marieke Melissen
Mamaplaats Redactie
Opgebiecht: dit was het moment waarop ik bang werd mijn kinderen kwijt te raken
Mijn dochter haat haar unieke naam en wil liever anders heten
Lieke: “Ik schaamde me voor de driftbui van mijn zoon, tot een stewardess iets deed wat ik nooit meer vergeet”
Wij hebben hetzelfde met onze zoon. Naam Giovanni Jaxx, roepnaam Jaxx. Maar we hebben eigenlijk zelf die problemen niet ondervonden. Mijn man heeft als roepnaam ook zijn 2e naam en alleen de rijschool noemde hem bij zn eerste naam. Wat apart en frustrerend dan dat het bij jullie fout gaat.
Wat gruwelijk ouderwets dit. Mijn man heeft dit ook, en ik snap de logica er totaal niet van. Geef je kind een naam en als je nog wil vernoemen zet die er een achter. Die gebruikt dan verder niemand ooit. Wel zo simpel en geen verwarring. Het is toch vreselijk als je kind nu Johannes heet….
Je maakt het er echt zelf naar. Je geeft gewoon overal de roepnaam door, alleen als het tot administratieve problemen leidt zoals ID geef je de volledige naam.
Mijn roepnaam (Erik) is inderdaad ook als tweede (Adam Erik). Waar je vooral rekening mee moet houden is als je met vakantie gaat want op alle tickets staat de eerste naam (Adam). Als je dit fout invult dan krijg je meestal problemen bij het inchecken e.d.
Hier hebben alledrie de kids de tweede naam als roepnaam, kwestie van 1 keer goed doorgeven en het gaat goed.