Vera was 22 weken zwanger toen ze hoorde dat haar kanker was uitgezaaid

“De kanker was terug en uitgezaaid”

“Ik had al eerder kanker gehad, maar dit voelde juist als het moment om door te gaan met mijn leven. Ik had een leuke nieuwe vriend en was zwanger van ons eerste kindje. Tot ik met twintig weken zwangerschap toch een verkeerd plekje op mijn been ontdekte. En ja… de kanker was terug en uitgezaaid. Ik was toen 22 weken zwanger.

Het was complete shock en vooral heel veel angst. Hoe moest dit nu verder? We hadden ontzettend veel afspraken met artsen, maar niemand leek echt een goed plan te hebben. Dat maakte alles nog spannender.

Uiteindelijk werden we doorverwezen naar het UMC Utrecht. Ook daar volgden veel gesprekken, maar uiteindelijk kwamen we samen tot een plan. Onze baby moest zo lang mogelijk blijven zitten, terwijl ik juist zo snel mogelijk behandeld moest worden.

Het plan werd daarom om met 32 weken te starten met inleiden. Als dat niet zou lukken, kreeg ik met 33 weken een keizersnede zodat ik direct kon beginnen met mijn behandelingen.

“Tijdens een nachtvoeding lukte het me zelfs niet om Max uit zijn bedje te tillen”

Vera

Klein maar sterk 

Mijn emoties gingen tijdens de zwangerschap alle kanten op. Maar na de bevalling helemaal. Angst, stress, zorgen en hormonen die compleet door elkaar liepen. Mijn kindje voor het eerst zien en vasthouden was natuurlijk het mooiste moment. Hij was bijna twee maanden te vroeg geboren, maar hij deed het zo goed. Hij was zo klein, maar tegelijk ook zo sterk.

Na een periode in het ziekenhuis mochten onze zoon en ik uiteindelijk naar huis. Alleen was ik toen zelf nog ontzettend zwak. Tijdens een nachtvoeding lukte het me zelfs niet om Max uit zijn bedje te tillen. Mijn vriend moest voor ons allebei zorgen. Dat vond ik heel moeilijk. Ik ben iemand die altijd alles zelf wil doen. Hulp vragen en dingen uit handen geven voelde als falen, terwijl ik wist dat het niet anders kon.

“Wat veel mensen niet begrijpen: zodra de behandelingen stoppen, denkt de buitenwereld dat het klaar is. Maar dan begint het pas echt”

Vera

Herstel 

Iedere keer dat we dachten dat het beter ging, kreeg ik weer nieuwe bijwerkingen van alle medicatie en behandelingen. Daardoor volgden er opnieuw ziekenhuisopnames. Elke opname voelde weer als een enorme klap voor ons gezin. Het was zwaar voor mijn vriend. De meeste zorg kwam uiteindelijk op zijn schouders terecht. Maar ook voor onze familie was het pittig. Iedereen leefde enorm met ons mee en we kregen veel steun. Talloze kaartjes, bezoekjes en hulp. Toch voelde ik me vaak heel alleen.

De pijn van een goede moeder willen zijn, voor je kindje willen zorgen en dat gedwongen uit handen moeten geven omdat het niet gaat… dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst. En wat veel mensen niet begrijpen: zodra de behandelingen stoppen, denkt de buitenwereld dat het klaar is. Maar dan begint het pas echt. Het herstel duurt het langst.

Genieten 

We zijn nu een jaar verder en eindelijk begint er wat rust te komen. Ik herstel nog steeds, maar het gaat goed. Mijn vriend heeft meer rust in zijn werk en onze kleine man slaapt eindelijk goed. Wat een ander mens kun je worden als je gewoon weer slaapt. Ik voel me inmiddels sterker en zelfverzekerder als moeder. Ik heb zoveel overwonnen dat ik weet dat ik alles aankan. Ik ben ontzettend trots op Max en hoe goed hij zich ontwikkelt, ondanks zijn vroeggeboorte.

Ik kijk nu ook heel anders naar de wereld. Ik geniet van elk klein moment. Elke aanraking en elke knuffel van Max. Dat ik er nog ben en hem mag zien opgroeien, daar ben ik elke dag dankbaar voor. Tegen andere ouders die dit herkennen wil ik zeggen: je bent niet alleen, ook al voelt dat soms wel zo. Elke minuut is er één. Elk uur is er één. Elke dag is er één. Eén meer dan gisteren.”

Dit is een ingezonden verhaal van Vera.