Linda’s dochter heeft botkanker: “We moesten kiezen: amputatie of haar been behouden”

Onderzoeken en wachten

“Alles ging weer zo snel. De afspraken voor de PET-scan en CT-scan stonden gepland om te kijken of er uitzaaiingen waren. Dat wachten voelde steeds zwaarder.

Op 18 maart gingen we voor de scans. Ik mocht niet mee naar binnen, omdat het onderzoek radioactief was. Britt moest het voor het eerst alleen doen en dat vond ze spannend. Ik zag het aan haar. Ik wachtte in de wachtkamer, probeerde wat te werken, maar mijn gedachten waren overal behalve bij mijn werk. Na ongeveer anderhalf uur was ze weer terug en konden we samen naar huis. Een klein moment van opluchting, al bleef de spanning voelbaar.

“Terwijl hij praatte, gingen mijn gedachten alle kanten op. Maar diep van binnen wist ik het al. Ik wist welke keuze Britt zou maken”

Linda

De behandeling begint

Tijdens het gesprek met de oncoloog kregen we te horen dat Britt chemotherapie zou krijgen. Eén kuur verspreid over vijf weken. Twee kuren vóór de operatie en daarna nog vier. Het was veel informatie in korte tijd, maar we probeerden het stap voor stap te begrijpen. Britt kreeg drie soorten chemo. De bijwerkingen werden besproken: misselijkheid, pijn en haarverlies.

Bij dat laatste viel alles stil. Britt zei dat ze alles aankon, maar haar haar verliezen… dat was het moeilijkste. En dat raakte mij meer dan ik kon zeggen.

Slecht nieuws en opluchting

De uitslag van de scans kwam binnen. Er waren twee plekjes te zien: één op de longen en één op haar lever. Mijn maag draaide zich om. Alles in mij schoot in paniek, maar je moet blijven zitten, blijven luisteren. Later kregen we te horen dat de lever een cyste was, geen uitzaaiing. Wat een opluchting. Eindelijk even ademhalen.

“Tussendoor probeerden we kleine dingen vast te houden. Samen schrijven, reacties lezen, bezig blijven”

Linda

Keuzes die niemand wil maken

De dokter legde uit dat er te veel bot weg was. Er waren nog drie opties: amputatie, een omkeerplastiek of een beenbesparende operatie. Terwijl hij praatte, gingen mijn gedachten alle kanten op. Maar diep van binnen wist ik het al. Ik wist welke keuze Britt zou maken. Ze wilde haar been behouden. En dat snapte ik zo goed.

Het moment waar je zo bang voor bent

De eerste chemokuur was zwaar. Britt werd erg ziek, had veel pijn en weinig energie. Thuis knapte ze langzaam een beetje op, maar de bijwerkingen bleven heftig. En toen kwam het moment waar je zo bang voor bent. Het moment dat haar haar eraf ging.

Er waren zoveel tranen. Haar broertje Tim zat naast haar en hield haar vast. En ik moest het haar eraf halen. Huilend deed ik dat. Zo verdrietig en intens. Daarna was Britt emotioneel helemaal uitgeput. Ze viel tegen me aan in slaap. Gewoon even dicht bij mij.

Stap voor stap

De volgende chemo kwam alweer snel. Ze zag er tegenop, bang dat ze zich weer zo ziek zou voelen. Dit keer ging het iets beter, maar het bleef zwaar. Dagen aan het infuus, controles in de nacht, weinig slaap. 

Tussendoor probeerden we kleine dingen vast te houden. Samen schrijven, reacties lezen, bezig blijven. Britt maakte sieraden om zich af te leiden. We zitten er nog middenin, maar we doen het stap voor stap. Samen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Linda en Britt.